Verplichte wapenstilstand

Al een tijdje hangen onze beide kids in mekaars haar voor de minste onenigheid. Pieter weet precies op welke knopjes hij moet duwen om Wouter de kast op te jagen. Wouter geeft geen strobreed toe als Pieter iets wil.

Een klassiek voorbeeld enkele dagen geleden. Ze zitten al een tijdje samen met de lego's te spelen. Wouter had het voorgesteld, waarschijnlijk omdat hij ook zijn oog op Pieters nieuwe lego-brandweerauto had laten vallen. Pieter had die van zijn meter gekregen, net zoals zijn neefje in Canada. Tot nog toe waren alle lego 's van Wouter geweest. Hij had die van mama geërfd en van zijn meter en van ons al een aantal dozen gekregen. En nu was de invasie ingezet, dus besloot hij om even met de vijand mee te heulen.

Een kwartiertje later was zijn zin al over en konden de ruzietjes beginnen. Het is heel moeilijk om de aanstoker in zulke ruzies aan te duiden, als er al een aanstoker is, dus zette ik ze beide aan tafel, met de armen gekruist. Tien minuten later mochten ze terug gaan spelen. Twee minuten later zaten ze er al terug tien minuten.

'Ok, ga maar terug spelen, maar ik wil geen ruzie meer horen. Los het op of nog beter, probeer het te vermijden.'

Nog geen minuut later hoor ik terug ruzieën en ga ik kijken waarover. Wouter heeft de laatste dagen zijn Ferarri lego camion in mekaar gestoken. Ook zijn 'pitstop' en bijhorende Ferarri F1 auto staan te blinken. Hij heeft wel maar 1 auto gemaakt, ook al bestaat de set uit 2 auto's. Ik vermoed al dat hij op die manier delen probeert te vermijden.

'Papa, Pieter heeft een wieltje afgepakt.'
Ik zie een tiental wieltjes verspreid over de vloer liggen, zijn F1 heeft ze nog alle 4.
'Waarom heb je dat ene wieltje nodig?'
'Dat hoort bij mijn Ferarri's'
'Heb je dat nodig?'
'Ja, ik wil die opstapelen in mijn pitstop'
'En die andere 10 wieltjes dan die hier op de grond liggen?'
Het wordt even stil en ik zie al aan zijn gezicht dat hij zich benadeeld voelt. De uitbarsting en het geween volgent. Hij vindt het niet eerlijk dat Pieter dat wieltje mag houden.

IkK zet hem aan tafel om eens na te denken over zijn gedrag maar het mag niet baten. Hij kan niet toegeven dat hij dat ene wieltje niet nodig heeft, dat het niet waard is om ruzie over te maken, dat het waarschijnlijk 5 minuten later terug op het tapijt te vinden is omdat Pieter al met iets anders bezig is, hij ziet het niet. Enkel 'mijn mijn mijn', 'hebben hebben hebben' en 'niet eerlijk' spoken door zijn hoofd.

Zelfs een paar uur later aan tafel, wanneer ik het gebeurde overpraat met mama is hij nog steeds overtuigd van zijn gelijk. Het 'Pick your Battles'-systeem heeft hij zich nog niet eigen gemaakt.

Maar nu is er een verplichte wapenstilstand. Wouter is op kamp voor de rest van de week. Pas vrijdag komt hij terug naar huis en Pieter geniet ervan alleen thuis te zijn. Hij kan alles van speelgoed vastpakken zonder tot de orde geroepen te worden door zijn broer.

We zijn vast besloten om de twee dominante vriendjes die we hebben, met elkaar te leren spelen/omgaan. Ze moeten beide hun ruzie's leren uitkiezen, het risico op interventie van ons leren inschatten en kijken of het de moeite loont. Ruzie maken voor 1 wieltje terwijl er nog 10 andere liggen lijkt wel nutteloos, ADHD of niet, 10 jaar of 5.

De meeste mensen die opgegroeid zijn met broers en/of zussen zeggen meestal dat het betert met ouder worden en dat zal ook zo wel zijn, maar toch streven we naar een duurzame vrede nu. Nu geven ze beide soms aan dat het leuker zou zijn als ze enig kind zouden zijn, dat ze mekaar maar vervelend vinden, maar dat kan ook anders. Broertjes kunnen vriendjes zijn, en niet alleen als ze volwassen(er) zijn.

Wish us luck. ;-)

Ze zijn er door.

Vorige donderdag mochten we de kids hun rapport gaan halen. We zouden te horen krijgen of ze naar het volgende leerjaar mochten. En aangezien ik het al verraadde in de titel, wist je al dat ze er door zijn. Wouter mag naar het 5de leerjaar, Pieter naar de 3de kleuterklas.

Wouter zijn juf was best wel tevreden. Als trotse vader herinner ik me natuurlijk de 29 op 30 voor ik weet niet meer welk examen en nog een aantal examens waar hij meer dan behoorlijk voor scoorde. Diegene die iets minder waren (vooral diegene die hij moest inhalen wegens ziek de eerste examen dagen) waren iets minder.

Wouter was blijkbaar, net zoals vorig jaar, er niet zo zeker van dat hij naar het volgende jaar over zou mogen. Is het een gebrek aan zelfvertrouwen of een gebrek aan inschattingsvermogen, wie zal het zeggen, feit is dat hij wel tevreden was.

Pieter mag ook een jaartje hoger. Ons klein optimistisch dominant pienter ventje is altijd een zonnetje in de klas. Een kleine wervelwind die liever loopt dan stapt, de juffen moeten van 's morgens tot 's avonds zijn enthousiasme een beetje temperen of niemand kreeg nog de kans om te antwoorden of iets voor de juf te doen. Thuis zien we dat ook. Hij wil altijd helpen. Dingen als de wasmachine vullen, dingen wegleggen, aanzetten, vullen, noem maar op, hij is steeds paraat. Hij vind het ook reuze om overal mee naar toe te gaan. In de winkel geeft hij gezwind mijn klantenkaart af, vlamt de bancontact kaart in het machientje, kijkt me even aan of hij de keuze bancontact/proton moet maken en typt dan 'ons' geheim nummer in. 'Ik zal dat nummer binnen een jaar of 10 wel veranderen' zeg ik dan meestal als ik de mensen achter me de wenkbrauwen zien fronsen omdat dat kleine dreumeltje de code blijkt te kennen.

Eén van de voorwaarden om naar het 3de kleuterklasje te mogen is blijkbaar kunnen tellen tot 20.
'Ok, Pieter. Tel maar tot 20'
'Ok, juf. 1, 2, 3, 4...' en hij telt vlot tot twintig. De juf besluit hem rustig verder te laten doen. Hij passeert de 20, de 30, de 40, de 50.
'..., 56, 57, 58, 59.' Hij stopt en kijkt de juf vol verwachting aan.
'Kan je niet verder?' vraagt ze verbaasd.
'Ja, hoor.'
'Euh...waarom stop je dan op 59?'
'Wel als mijn klok in mijn slaapkamer op 59 staat springt die nadien naar 00, daarom!'
Pieter ten voeten uit.

Druk weekend deel 1 - schoolfeest (vervolgd)

We zijn erdoor geraakt. Door het drukke weekend en ik moet zeggen het viel best mee.

We begonnen zaterdag met het schoolfeest. Het begon met een aantal dansjes door de leerlingen, tussen de regendruppels door, want het weer was helemaal niet schoolfeest-minded. Na de dansjes en het afscheid van de zesde jaars die volgende jaar naar een ander school gaan, was het voetballen. De dochters tegen de moeders (de dochters wonnen) en de zoons tegen de vaders. En hier ging het mis. Er zaten een aantal jonge papa's tussen die nogal last hadden van prestatiedrang.

'Mannen', zei één van de vaders nadat én van die jonge vaders op korte tijd de kids op 2-0 achterstand zette, 'het is de bedoeling dat we de kinderen laten winnen. Ok?'
Iedereen knikte. De papa's stormden vooruit en maakten vervolgens 3-0 en 4-0. Terug de koppen bijeen.
'Mannen', zei één van de vaders opnieuw, 'het is de bedoeling dat de kinderen WINNEN. Ok?'
Weer knikte iedereen. En maakte één van die klojo's het 5de, 6de en 7de doelpunt. Achteraan lieten we die kleine gasten elk schot richting goal maken, maar het mocht niet baten. Het werd 8-3 ofzo. De kids liepen triest van het veld, de (oudere) papa's hoofdschuddend naar de mama's (wat versta je niet aan ze MOETEN winnen?) en één van de jongere papa's mocht zijn bengel gaan troosten omdat die wegens het verlies in tranen uitbarste. Ik denk dat we volgende jaar die jongere papa's zelf proberen te tackelen.

Dan was het penalty's trappen. De leraar 'in charge of' had een 10-tal leerlingen gekozen om de finale (!) ervan te spelen op het schoolfeest. Tien kids van de vele mochten keer na keer naar de goal trappen, een klein dozijn keer. En Wouter, die een arm en been overhad om mee te mogen doen, maar om één of andere reden niet geselecteerd was, zat langs de kant met een pruillip.
'Papa, ik wil ook penalty's trappen'
'Tja, willen wij de andere goal nemen of morgen ergens een plekje zoeken?'
'Nee, dat is niet hetzelfde. Ik wou hieraan meedoen.'

Niet dus, hij was niet geselecteerd. Begrijpe wie begrijpe kan. Pieter en mama waren al naar huis gegaan en het leek me een goed idee hetzelfde te doen.

'Spelen we multiplayer?' Ik dacht na. Ik had nog het plan om naar het Polderfestival te gaan, maar het was pas 20u. 'Ok, een uurtje', zei ik en even later was ik een uur lang aan de verliezende hand. Ik speel niet genoeg Battlefield ofwel Wouter te veel!

Druk, druk en oh ja... druk ook!

Woensdag is altijd al een drukke dag geweest. Na-schoolse opvang, turnen, notenleer, noem maar op, het is een echte race en meestal is het al voorbij acht voordat ik in de zetel plof, moe en al uren daarvoor voldaan.

Gisteren was daarop geen uitzondering, enkel de 'te doen lijst' was anders dan anders. Om 14u15 had Wouter gedaan in het revalidatiecentrum, waar hij therapie volgt. De muziekschool was vervroegd dus dat konden we (joepie!) schrappen. Snel naar huis, boeken in de auto en naar de bib. Dan Pieter halen in de opvang en snel naar huis om snel wat pasta in een pot en wat gehakt, ajuin, paprika's en spaghettisaus in een pan te gooien. Voor de kids was het de overschot van de pannekoeken van de dag ervoor, niet dat ze dat erg vonden. Integendeel, ze vonden dat er te weinig waren.

Dan weer de auto in. Eerst de kids afdroppen (met step, rollerblades en bescherming!) bij oma en opa, en dan terug richting reva. Daar hadden we een info meeting over de 'beertjesklas' die Wouter kon volgen. Vrij saai, een uitleg die op een A4-tje had gepast, maar toch was het al 8u gepasseerd toen ik terug bij oma en opa stond.

De kids hadden zich geweldig uitgeleefd, steppend en rollerbladend, en hadden als bonus in bad gemogen. Proper en goed moe konden ze dus mee naar huis. Pieter viel zoals verwacht in slaap op weg naar huis, maar toen ik hem uit de auto tilde was hij plots klaarwakker.

Ik had gehoopt dat ze beide als een blok in slaap zouden vallen, maar dat was niet zo. Gegiechel, gepraat, maar ook gezeur en gezaag tegen elkaar omdat ze zo moe waren. Nadat Wouter voor de ziljoenste keer beneden was komen klagen over het gepraat van zijn broer (hij was natuurlijk muisstil geweest) en ik gedreigd had 'hun gat eens goed warm te zetten' vielen ze toch stil. Peace and quite at last, oef!

TV had ik geen zin meer in, dus snel even achter de computer. Mail checken, agenda up-to-date brengen, en ai, caramba, proberen de familie in Canada om te toveren tot 'Computer Deskundigen'. Niet dus, ik heb zelfs tegen mijn moeder gezegd dat zij en mijn zus de computer moesten ruilen voor ne goeie mixer!

Maar vooraleer ik tot die conclusie gekomen was, wees de grote wijzer al naar de 6 en stond de kleine tussen de 11 en 12. Shit, ik geraak er ook nooit in. 's Middags ben ik doodmoe (op de meeting zat ik te knikkebollen) en rond middernacht ben ik dan klaarwakker en nog niet zinnens te gaan slapen, ook al moet ik eruit om 5u 's morgens. The story of my life!

Gelukkig is het vandaag al donderdag en moet ik alleen zorgen dat ik snel thuis ben, want ze komen de mazouttank keuren ergens na 14u en daarna moet ik enkele computer analfabeten gaan tonen hoe ze de foto's van hun nieuwe digitale fototoestel afhalen, ook altijd fun ;-)

En dan kunnen we rusten. Lekker in de zetel hangen en rusten. Rusten voor het weekend dat veel te vol zit. VEEL TE VOL! TE veel leuke dingen om ze in één weekend te proppen, maar het kan niets anders.

Vrijdag begint met de eindhappening van de kunst academie, het schoolfeest van de kids en even mijn neus laten zien op het 'Polderfestival' dat mijn collega organiseert. Zaterdag personeelsfeest (we gaan lekker niet wegens te druk), mama die tussendoor nog examen gaat doen, dorpsfeest met Thor en de Ketnetband voor de kids. Zondag mogen we een stukje taart gaan eten bij mijn broer wegens jarig en dan snel naar de jaarlijkse badminton BBQ.

Maar nu eerst rusten en vroeg proberen gaan slapen. Als dat eens zou lukken!

Happy Birthday to You, in de wei staat een koe.

Vandaag vierde mijn jongste zijn 5de verjaardag. Nou ja, vieren, eigenlijk is dat wat veel gezegd. In tegenstelling tot Wouter is Pieter er helemaal niet zo mee bezig. Het ouder worden op zich doet hem niets (je zou anders verwachten!) en kadootjes zijn een leuk extra, maar ook daar was hij niet mee bezig.

De ganse dag kreeg die kleine rakker telefoon van gans de familie en dat vond hij wel de max. Glunderen dat die kleine deed, telkens de telefoon ging (hoeveel telefoons rinkelen er trouwens nog?) en ik zei dat het voor hem was! Ik hoorde hem zelfs zelf Happy Birthday zingen aan de telefoon. Bleek later dat hij meezong met opa en oma. Hij leerde ze dan maar ineens 'zijn' alternatieve versie.

"Happy Birthday to You, in de wei staat een koe, die koe zegt 'I loveYou', Happy Birthday to You"

Toen we na school thuis kwamen droeg ik twee kadootjes binnen, legde ze op tafel maar hij bekeek ze zelfs nog niet. Nochtans was één van de dozen groot genoeg. Pas toen zijn grootmoeder hem eentje gaf begon hij ze open te maken, dan wel vol enthousiasme.

De valbescherming die hij uit het eerste pakje haalde vond hij kei cool. De step uit het volgende vond hij al helemaal de max. De valbescherming en zijn fietshelm op en hop, weg was hij.

We hebben het geluk dat vlak naast ons huis, dat in een doodlopende straat ligt, een parkeerplaats ligt van ongeveer 60 op 20m en dan reken ik de straat ernaast nog niet mee. Pure luxe dus voor die gastjes, die spelen hier op 'straat' zonder dat je je zorgen moet maken. De step was snel ingereden.

De kinderen waar de onze mee spelen zijn er van de buren, maar die van de overburen zijn eigenlijk kleinkinderen die naar hier komen naar school. Wouter is op korte tijd dikke vrienden met W. geworden. Die zou, als hij mocht, zijn boekentas in de voorhof laten staan om onmiddelijk te gaan spelen. Dat gaat dan van voetballen, krijten op de grond tot met al z'n tekenspullen naar de overkant trekken om daar samen kunstwerken te maken.

Normaal gaat Pieter slapen om 19u30, als hij gerust heeft 's middags mag hij wakker blijven tot 20u, maar vandaag als feestvarken mocht hij wat langer op straat lopen met de vriendjes en vriendinnetjes. Eerst was het tot 20u, maar uiteindelijk is het 20u30 geworden. Nu maar hopen dat hij er morgen uit kan of ik krijg mama morgen op mijn dak. Ach, en dan zeggen we maart dat ze er van geprofiteerd hebben, omdat zij examen was gaan doen op de avondschool. ;-)


PS I just love those Hoops and Yoyo Ecard, so we send Pieter the Shout one.

Cinema, McDonalds en gezaag

Dinsdag wordt Pieter vijf. Normaal gezien trekken we dan met een tiental kids uit zijn klas naar één of andere overdekte speeltuin, om ze daar zoals een bende uitgelaten zotten te laten rondlopen en ze op tijd en stond van een drankje en een pannenkoek te voorzien. Kostprijs, een goeie 100 euro.

Kinderverjaardagsfeestje organiseren wil zeggen dat je minstens een week op voorhand uitnodigingen begint uit te sturen en dan wacht tot de laatste dag om te weten met hoeveel kids je daar zal zijn.

En daar gingen we deze keer in de mist. Omdat het laatste weekend van juni overvol zit moesten we het dit weekend doen. En donderdagavond moesten we nog uitnodigingen maken. Tijd voor een noodplan dus.

'Pieter, wat zou je ervan zeggen dat in plaats van naar de speeltuin gaan met vriendjes, we naar de cinema gaan met Wouter, papa en mama? Dan kan je in de grote vakantie wel eens een paar vriendjes uitnodigen hier thuis. En na de film gaan we naar McDonalds eten.'
'Ja, dat lijkt wel tof. En dan kan 'die' en 'die' komen spelen hé?'
'Yep. Ben je zeker? Film?'
'Ok'

En zogezegd zo gedaan. Zondag zaten we in de cinema om te kijken naar Shrek 3 in avant-premiere én Barnyard. Twee héél leuke films, en hoewel we verwacht hadden dat Pieter in slaap zou vallen tijdens de tweede film, zat hij op het puntje van zijn stoel tot het einde. Even later toen we bij McDonalds zaten viel hij wél bijna in slaap bovenop zijn Happy Meal.

Dat ze eigenlijk beide moe waren van zoveel film bleek in de auto tijdens het naar huis rijden. Ze hadden elk een verschillend computerspelletje gekregen in hun Happy Meal. Meestal ga ik dan wisselen, maar Wouter zei dat hij 2 verschillende 'toffer' vond en dat ze wel zouden wisselen. Niet dus! Zo gauw ze in de auto zaten was het een gezeur en gezaag voor die speelgoedjes en wie met welk zou spelen. Nu waren ze wel steendood, maar toch heb ik ze al in quarantaine geplaatst voor de komende dagen. Dat ze maar ruzie maken over speelgoed dat niet biepbiep doet!

Betrapt!

Het is rond 23u als mama en papa beslissen om 'vroeg' te gaan slapen. De kids liggen er al in van 8u en 9u. Het is bloedheet in de slaapkamer en beide ouders liggen lekker dicht tegen elkaar, naakt, te bedisselen welke turnoefeningen ze wel zouden doen.

Het zou een begin kunnen zijn van een erotische film, moest het niet zijn dat het 2 dagen geleden in onze slaapkamer was.

Plots vliegt de deur open! Wouter staat in de deuropening en zegt:

'Ik moet morgen dat briefje voor het overnachten op school met de derdes en vierdes meebrengen of ik mag niet meedoen!'

Mama doet nog een verwoede poging de lakens over ons beide te trekken om zijn nieuwsgierige blik weg te houden.

'Ok, dat is knap, maar waarom klop jij niet als de deur gesloten is? En waarom slaap jij nog niet?'
'Wel euh...'

Het verdere verloop van het gesprek herinner ik me niet meer volledig enkel nog het onstopbare gegiechel (van het schrikken?) van mijn echtgenote. Ook het een bibberend verstijvend gevoel over heel je lijf, net zoals je ergens op de baan plots alles moet 'dichtslaan' voor een andere weggebruiker en je achterlaat met benen en armen bol van de adrenaline.

We lieten ons niet uit het lood slaan, stuurden hem terug naar bed met de geruststelling dat het papier al ingevuld op tafel lag en het morgenvroeg wel in orde zou komen.

De volgende morgen ging het gesprek echter verder.

'Mamaaaaaaa.....wat waren jullie eigenlijk aan het doen?'
'Aan het praten.'
'Nee, nee... want jullie waren bloot!', het hoge woord was eruit en werd gevolgd door gegiechel.
'Ja en dan?'
'Awel, je trok zo snel je kon de lakens er nog over maar ik heb gezien dat jullie bloot waren!', de grijns op zijn gezicht maakte waarschijnlijk mama een beetje onzeker.
'Ja en dan? Als ik van onder de douche kom en je komt binnen, sla ik toch ook mijn handdoek rond me?'
'Ja...en toch...'
'Ok, doe nu maar verder met wat je bezig was, straks ben je nog te laat op school.'

Toen mijn vrouw me 's avonds over hun gesprek vertelde, verbaasde ik me erover dat ze het hem niet gewoon had uitgelegd.

Die avond, na het msn-en, skypen én proberen fixen van de computer van mijn zus in Canada, én na het opruimen van Wouters lego ging ik naar boven.

'Zeg morgen eens tegen Wouter dat hij zijn lego moet opruimen voor hij gaat slapen.'
'Zeg het hem anders zelf, die is nog wakker!'

In de kamer bij Wouter:
'Hey, volgende keer je lego opruimen hé. Ik zou niet willen dat je grootmoeder erover struikelt.'
'Jaja....', diepe zucht.
'En iets anders, als je volgende keer nog eens uit je bed komt zo laat op de avond, eerst kloppen op de deur van mama en papa, hé?'
'Ok. ...... Wat waren jullie eigenlijk aan't doen?', zegt hij met een grijns op zijn gezicht.
'Wij waren aan het vrijen. Papa en mama zijn getrouwd en dan mag dat hé'
'Oh' er valt een stilte. Waarschijnlijk had hij van mij ook 'rond-de-pot-gedraai' verwacht, 'mama was een beetje beschaamd, ze wou het niet toegeven, maar ik had het wel door zenne.'
'Dat dacht ik wel, maar mama en papa zijn getrouwd. Als jij getrouwd ben zou je het ook leuk vinden als je kids je privé respecteren en eerst kloppen, of nog beter, in bed blijven 's avonds laat.'
'Oei, maar ik ga misschien niet trouwen zenne.'
'Dat doet er nu even niet toe. En trouwens, dit gevalletje, dat is geen gespreksvoer voor op school hé.'
'Nee? Hey makkers, mijn papa en mama waren aan het sexen en ik kwam dan binnenvallen...'
'Niet dus! Onze privé blijft hier en gaat niet mee naar school. Ok?'
'Ok', zegt hij met een grijns op zijn gezicht en ik zie dat hij niet helemaal overtuigd is.
'Ik vertel toch ook geen verhaaltjes over jou privé op school hé? Over hoe je in je blootje onder de douche staat?'
'Nee, dat is waar' en ik zie dat hij het door heeft.
'Wel te rusten.'
'Wel te rusten. Zeg...' begint hij, alvorens terug in het lachen uit te proesten.
'Slaap maar, je moet er al bijna terug uit.'

Ik doe het licht uit en wandel naar mijn eigen slaapkamer. Even later proesten wij het op onze beurt uit, als ik mama vertelt heb over mijn gesprek met Wouter. Misschien toch maar een reuzegrote grendel op de slaapkamerdeur?

Wat ga jij worden als je groot bent?

Dat is wat de kleuters van Pieters klas en hemzelf al een week lang bezighoudt.

Ze werken rond het project 'beroepen' en praten en knutselen over alles wat daar mee te maken heeft. Een kapster kwam langs en vertelde over haar beroep én deed gel in hun haar! Waarschijnlijk kwamen er nog andere papa's en mama's langs om over hun beroep te praten.

Pieter heeft echter zijn keuze al gemaakt. Hij wordt dokter! Toen vandaag de dokter dan langskwam voor Wouter die ziek was nam hij zijn kleine stoeltje en hield de dokter goed in de gaten. Hier valt iets te leren, moet hij gedacht hebben.

Enkele dagen eerder, toen ik hem instopte om te gaan slapen, hadden we het er ook al over.

'En wat ga je worden?'
'Dokter!'
'Dokter?'
'Ja!'
'En als ik dan ..euh...hoofdpijn heb, mag ik dan bij jou een pilletje komen halen?'
'Yep.'
'En als ik dan bijvoorbeeld een zere rug heb, mag ik dan bij jou een spuitje komen halen?'
'Ja, hoor'

Hij knikt vol overtuiging, want de juf heeft blijkbaar al hetzelfde gezegd. Ze gaat bij hem op consultatie komen als ze een oud mevrouwtje is. Ze is potverdorie nog geen dertig! Is die nu al aan't voorzien in haar pensioen door haar kids de verschillende beroepen in te 'duwen'?

Ik besluit hem erin te luizen, hem te foppen.

'En als mijn distributieriem aan mijn auto dan vervangen moet worden? Kan ik dan bij jou ook een...euh...pilletje daarvoor komen halen?'
'Nee!'
'Nee? Waarom niet?'
'Dan moet je bij Roy zijn!'
'Bij Roy? Hoezo!'
'Wel, het is Roy die automaker gaat worden!'

En daar stond ik dan. De fopper met zijn monde vol tanden en een glimlach en grijns tot achter zijn oren.

Mijn gezondheid is binnen twintig jaar in goede handen en mijn auto waarschijnlijk ook! En toch, als ze dat pilletje uitvinden om puppies, puppies te laten blijven in plaats van grote honden, wel dan wil ik de variant die Pieter altijd dat schattige ventje laat blijven dat hij nu is. Net geen vijf en juist dat beetje wijzer en verstandiger dan papa denkt.

Telkens ik me depri voel, is even denken aan zulke momenten genoeg om me te laten glimlachen van oor tot oor. Jongens, ik hou van jullie beide. Jullie zijn de beste kids ever!

Rice Crispies op de vloer

Als je altijd met de vroege shift staat, ben je telkens enorm blij dat het weekend is. Uitslapen is een luxe in de week, maar eigenlijk ook in het weekend. Onze kids moeten namelijk (a) blijven liggen tot 8u gepasseerd is, en (b) komen vragen of ze naar beneden mogen. Voor we deze regel invoerden gebeurde het al eens dat ze om 6u 's zaterdagmorgens TV zaten te kijken, terwijl wij nog sliepen.

Niet meer dus, wat wel betekent dat ze ons (zeg maar mij!) wakker maken iets na, maar meestal toch iets voor, 8u. Wouter krijgt dan zijn rilatine die naast mijn alarmklok geparkeerd staat en mag dan naar beneden, samen met zijn veel te wakkere broertje.

Ongeveer hetzelfde scenario deze morgen. Het is pas 7u15 wanneer Wouter naast m'n bed staat. Ik laat hem ondanks het (te) vroege uur maar naar beneden gaan, want anders maakt hij zijn broetje toch maar wakker. Pieter is er dan uiteindelijk om 8u. Tien minuten nadat hij beneden is klinkt het geruzie al. Ik roep Wouter terug naar boven (lang leve binnenhuistelefoons!) en geef hem zijn vergeten rilatine en vertel hem dat ze terug hun bed in gaan als ik nog geruzie hoor.

Wanneer ik dan korte tijd later beneden kom hebben ze al gegeten. Er heeft er zelfs eentje aan de salontafel voor de TV gegeten, iets wat niet mag wanneer ze alleen beneden zijn. Het gevolg is meestal meer ontbijtgranen op de grond dan in hun magen.

Wanneer ik Wouter vraag wie daar heeft gegeten ondanks het verbod, wijst hij naar Pieter, die op zijn beurt ontkent. Ik zeg hen dat ik wel zeker weet dan één van hen daar gegeten heeft, want dat de vochtige 'rice crispies' nog onder de tafel liggen. Beide ontkennen ze, dus vertel ik hen dat ze beide straf zullen krijgen als één van hen volhard in de leugen.

Wanneer zij naar de kerk vertrekken en ik naar de badminton, is het nog onbeslist. Pas uren later aan tafel tijdens het middageten bekent Wouter terloops dat hij het was geweest én dat hij het nu opbiecht omdat hij er eens goed over had kunnen nadenken. Tja...! Ik zeg hem dat ik over zijn straf, die erger wordt vanwege de leugen, ook nog wel eens zal nadenken.

Een kwartiertje later komt hij bij me.

'Papa, 2 dagen geen PC of PlayStation, lijken mij een goeie straf.'
'Ohja? Vind je dat niet erg?'
'Natuurlijk maar ik moet toch straf krijgen hé? En ik heb tijdens mijn logeerpartijtje bij Tante V. al genoeg kunnen spelen op de PS2. Of nee, toch niet, want ik heb veel met mijn Bionicle gespeeld, zeker 3 uur!'

Ik besef dat hij eventjes zijn eigen straf bijna onderuit haalde, maar ik vind het toch een goed idee. Ik heb liever dat hij vandaag en morgen gans de dag 'gewoon speelt'. Misschien wil Pieter nu ook iets mispeuteren, dan kan ik hem dezelfde straf geven en alles voor mezelf reserveren! *lacht*

Huiswerk op woensdag

Woensdag had Wouter huiswerk bij en dat is een unicum. Zij krijgen zelden huiswerk mee op woensdag (ik herinner me de laaste keer zelfs niet meer!). Hij had het gepresteerd om die dag zo weinig van zijn rekenoefeningen te maken, die ze in klas hadden gekregen, dat de juf ze hem had meegegeven naar huis.

Al in de naschoolse opvang werd ik er attent op gemaakt dat hij huiswerk bij had. Goed van hen want woensdag ben ik net iets lakser in het nakijken van zijn boekentas. Ik haal Wouter en Pieter omstreeks 15u30 af van de naschoolse, rijdt met hen een dorp verder om Wouter af te droppen aan de muziekschool (waar mama hem 90 minuten later terug oppikt wanneer zij naar huis komt van werk) en ik rijd met Pieter huiswaarts om alvast voor eten te gaan zorgen. Wanneer Wouter dan thuis is rond 18u en we bijna onmiddelijk aan tafel gaan, wel... dan is papa na het eten al een beetje lakser met boekentassen controle. Op andere dagen gebeurt dat onmiddelijk bij het thuiskomen, vlak nat het uittrekken van jassen en schoenen.

Nu was deze woensdag nog iets drukker dan anders. Na het avondeten mochten de kids naar de broer van papa, want papa en mama gingen naar de basket kijken. De Antwerp Giants tegen de Henegouwse basketters van Bergen. Om 18u30 reden we dus al richting Nonkel G.

Wouters huiswerk was meegekomen maar aangekomen stormde hij onmiddelijk op het speelgoed van zijn neefje T. Nu is er één ding dat Wouter steeds fantastisch vind om te krijgen en dat is 'langer opblijven'.

'Kijk, ik verwacht dat je huiswerk klaar is tegen dat we je terug komen halen. Ik verwacht dat je het eerst afmaakt voordat je gaat spelen. Ok?'
'Ok'
'Als je het een beetje goed maakt, en niet maar wat getalletjes op je blad kiepert, kan je morgen een kwartiertje opblijven en wie weet wat hangt er nog aan vast. Cool?'
'Cool! Ik begin er direct aan'

En het moet gezegd. Hij heeft er een lange tijd mee bzeig geweest, veel langer dan het kwartier dat hij langer mocht opblijven, maar hij besefte wel dat het ene los stond van het andere. Dat huiswerk gemaakt moet worden en zeker als papa het weet en niet vergeet.

Geslapen

De titel hierboven had evengoed kunnen zijn: Wanneer kids stil zijn.

Papa had het gisteren een beetje te lang getrokken. Half voorbij middernacht wanneer je er iets voor 5u terug uit moet is echt te weinig slaap. Al een geluk dat ik vandaag buitendienst had. Lekker in het zonnetje én frisse lucht, dat is wat ik nodig heb op een dag die volgt op een nacht met te weinig slaap.

Onderweg naar huis zit ik dan te knikkebollen en plannen te maken voor een dutje alvorens de kids van school te halen, maar daar komt acht keer op de tien dan niets van in huis. Eens de auto uit ben ik terug tip top. Ook nu zo, was het niet dat ik rond 16u30 terug een dipje kreeg.

'Papa, mogen we op de PlayStation/Pc?'
'OK, een uurtje, niet langer en terwijl gaat papa een uurtje maffen. Tot binnen een uurtje'

Wouter verdwijnt achter de PS boven, Pieter achter de PC vlak naast m'n zetel waarop ik me languit heb gelegd. Een paar keer vraagt hij mijn hulp waardoor ik me telkens moet rechtslepen van de zetel maar uiteindelijk wordt hij stil en ben ik 'vertrokken'.

Plots gaat de telefoon. Het is m'n broer én het is 19u15. Shit, die gasten kunnen zich bezig houden/stil zijn als het nodig is. Ze weten trouwens ook dat papa een brompot/razende zot is als hij ligt te slapen én je hem bruut wakker maakt. Rustig, kalm en zachtjes zijn hier dan de instrukties.

Na het eten is Pieter dan rustig gaan slapen. Even was er een 'ik-wil-niet-gaan-slapen-poging', maar die was 5 minuten later al omgezet in licht gesnurk. Met Wouter heb ik dan nog naar onze dagelijkse soap gekeken. Flight 29 down, een soort 'Lost' voor kids en daarna naar 'Het leven zoals het is:Luchthaven' wat nu heel herkenbaar is omdat we er zopas zelf nog waren in Zaventem.

Wouter heeft ook een schema van zijn 'examens' meegekregen. Ze starten op 31 mei en eindigen op 11 juni. De voorbereidingen beginnen iets eerder. We houden onze vingers alvast gekruist! Mama zal haar handen vol hebben. *lacht* Nog 8 weken en het is weeral grote vakantie. Het zal er snel zijn!

Galactik football

Wouter is plots in de ban van voetbal. Zoals vele jongens van 9, denk je dan, maar het gaat hier over iets heel anders. Het gaat over de cartoon reeks 'Galactik football'.

Wat is het? Galactik Football (GF) is net als gewoon voetbal, maar het is veel moderner. Ze kunnen gebruik maken van de flux: een krachtige energie, die hen over het plein doet vliegen. Ieder team heeft een ander soort flux. Ze hebben ook maar 7 spelers in hun team en geen 11.

Wouter gaat slapen met GF en wordt er mee wakker. Hij vroeg me een paar dagen geleden zelfs wanneer hij naar de voetbal mocht. Een drietal jaren geleden, hij was toen 6, liet ik hem al eens gaan (proberen) voetballen. Met Pieter in de maxi-cosi stond ik 90 minuten in de kou te wachten. Wouter vond het heel geestig om tegen de doelpalen te staan rusten (moet je daar niet eerst voor moe zijn?) of met de tip van zijn schoen gans de kalklijn te volgen, al schoppend. De anderen waren toen druk bezig met achter de bal aan te rennen. Na een drietal oefenlessen hadden we in de gaten dat voetbal niets voor hem was ... en dan krijgen we nu dit.

Alles draait even rond voetbal voor hem. Op PlayStation heeft hij Fifa gevonden, een voetbalspel. In de opvang op woensdag heeft hij een pracht van een voetballer in klei gemaakt (binnenkort te bewonderen bij mama). Op weg naar huis vraagt hij of ik even langs de speelgoedwinkel wil rijden om een voetbal te kopen. Thuis moet ik de basketbal oppompen zodat hij wat kan gaan 'sjotten' (nee, op een basketbal wordt NIET 'gesjot' Wouter!). Het programma zelf waar hij zo zot van is moet voor alles wijken en papa MOET de video programmeren, want hij heeft het vandaag verdorie gemist. Al een geluk dat papa nog een oude aflevering vond op Google Video!

Het zal zo nog wel een tijdje duren. Wouter kan zich ongelooflijk in iets vastbijten (tot voor kort waren het nog racewagen en 'driften' zoals in The Fast and the Furious: Tokyo Drift), daarvoor waren het schepen, enz. Het duurt telkens enkele weken en 80% van zijn tijd en ideeën gaan er dan naartoe. Wat een geluk dat het nieuwe voetbal seizoen pas start in september!

Morgen zal het verdriet dan ook groot zijn als hij er op uit komt dat hij gisteren waarschijnlijk de finale (letterlijk en figuurlijk!) aflevering heeft gezien en ze het vanaf vandaag/morgen niet meer uitzenden.

Hieronder een stukje uit GF.

De eerste werkdag

Vandaag was mijn eerste werkdag na onze vakantie. Overslapen was er niet bij, Pieter kwam me wakker maken ergens rond 4u. Hem proberen terug in stoppen was ijdele hoop, want toen ik me aan't klaarmaken was om 5u, schrok ik me rot toen hij plots in de gang stond in het schemerdonker.

Mama heeft nog gepoogd hem bij in bed te nemen, maar hij was al (te) wakker. En wakker wil bij hem zeggen verhalen vertellen tegen 300 per uur.

Mijn hoofdpijn waarmee ik van het vliegtuig stapte zit er nog steeds, soms bonkend soms een beetje sluimerend, maar steeds zeggend 'je bent nog niet van me af'.

Het verhaal over hoe ik op onze tweede dag in Canada de achtergebleven valies van mijn groetmoeder aan mijn moeder ging overhandigen, vermomd als werknemer van de plaatselijk luchthaven, zonder dat ze me herkende (!) vonden ze wel grappig. Men moeder verwachtte immers enkel haar eigen moeder, niet ons ganse gezin!

Net als Wouter en Pieter op school kon ik de verhalen de ganse dag vertellen, iedereen leek wel te weten waar we geweest waren. Ik had het nochtans (zo meen ik me te herinneren!) maar een select publiek ingelicht, maar misschien wil ik me dat wel anders herinneren.

Voor de kids was dat anders. Zij wisten pas de morgend dat we ze wakker gingen maken dat we weg gingen, naar Canada en de familie daar dan nog. De vriendjes op school vroegen zich waarschijnlijk wel af waar Wouter en Pieter gezeten hadden, maar de 'coole' kleren van ginds gaven Wouter waarschijnlijk genoeg gespreksstof.

Vandaag was ook de dag dat Wouter (samen met de andere leerlingen van zijn juf piano) een miniconcertje moest geven in de hoofdzetel van de muziekschool. Ondanks dat e weinig tijd was geweest om te oefenen heeft hij het eer goed vanaf gebracht. Zoals altijd moesten ze zichzelf aankondigen en zeggen wie ze zijn en wat ze gingen spelen. Weer viel Wouters onhandige, vergeetachtige manier van doen in de smaak.

"Ik ben Wouter en speel als eerste nummertje het liedje Krijgertje Spelen als tweede ...euh..Dat ben ik vergeten en als derde...euh...Dat ben ik ook vergeten"

Hilariteit alom en het applaus was al binnen voordat hij begonnen was. En terwijl hij er thuis tijdens het oefenen (voor mijn ongetrainde oor) er weinig vanaf bracht deed hij het daar (volgens de juf, die ook nog eens blij was dat hij gekomen was!) wel goed.

Binnen 3 weken, op 29 mei is het piano-examen en tevens de laatste les. Ben eens benieuwd hoe hij het dan zal doen en hij zal waarschijnlijk zijn herwonnen vrije tijd prachtig vinden.

We zijn terug thuis

Voorbij gevlogen zijn ze, die 3 weken in Canada.

Makkelijk was het niet altijd. Zoals ik hiervoor al zei moesten we plots 24 uur per dag met onze kinderen door brengen. Ze maakten ons 's morgens wakker, 's avonds was het een gevecht om hen in hun bed te krijgen, voor je zelf te moe was om wat private/relaxing time te hebben.

Dit jaar zaten de kids ook middenin iemand anders territorium. Ze speelden in iemand anders speelkamer, met iemand anders speelgoed en laat delen nu net niet het gemakkelijkste zijn voor de meeste kinderen, vooral als het dan nog door drie gedeeld moet worden.

Dat was vorig jaar in Turkije dan enigszins anders. Er was geen massa speelgoed om te delen/ruzie over te maken. Er was het zwembad en dat was het. Pieter dook met een vriendinnetje (meestal) het babybad in, Wouter met een vriendje het grotere zwembad en de interactie tussen de twee was een pak minder.

Nu ben ik er zeker van, dat naarmate Pieter ouder wordt, ze meer en meer hun plaats gaan vinden ten opzichte van elkaar, maar op het moment is het toch nog moeilijk voor hen én voor ons. Altijd moeten 'scheidsrechteren' is niet altijd even leuk.

En Canada? Prachtig, maar dat wisten we al, we waren er nog al geweest. Het weer was kouder dan in België én toch warmer. Heel raar hoe je bij 14 graden gans de dag in een T-shirt rondloopt en verbrandt in minder dan 30 minuten.

Het was ook een blij weerzien van de familie. De kleinste onder hen hadden we nog niet gezien, Pieter hadden ze ginds nog nooit gezien , dus dat was ook leuk.

Was er ook iets dat tegenviel? Ja, het moeten terug komen. Het besef dat je na 3 weken samenleven je mekaar een ganse tijd gaat moeten missen. Het besef dat chatten/mailen/bellen maar half zo leuk is.

Wouter begreep papa's tranen dan helemaal niet. Hij dacht dat papa een grapje maakte door te doen alsof. Het drong bij hem pas door toen we door de douane waren en moesten wachten op ons eerste vliegtuig richting België. Hij besefte dan pas wat hij ging achterlaten en het deed pijn.

Toen Pieter me tenslotte vanacht om 3 uur riep vanuit zijn bed schrok ik me dood. Ik vond het licht niet, wist niet juist waar ik was (in Canada toch?) en moest ADHD-mama vragen voor me het licht aandoen voor ik te hulp kon schieten. Een half uur later zat ik met m'n kleinste, klaarwakkere vriendje beneden naar tv te kijken. Wouter moesten we wakker maken om 8u om naar school te gaan. Die paste zich ginds ook al het snelste aan!

Canada had in 2005 32.299.496 inwoners en is het op één na grootste land ter wereld in oppervlakte, na de Russische Federatie. Het is ongeveer 5500 km breed en 4000 km lang van het zuiden tot ver boven de poolcirkel, of 9.970.610 km².

Ter vergelijking: België had in 2004 10.421.137 inwoners en is 30.528 km² groot

Zomers kunnen in grote delen van Canada, vooral het zuiden, opvallend warm zijn en vaak vochtig. De gemiddeld warmste steden in Canada zijn Vancouver, Victoria en Windsor, de meest zuidelijk gelegen stad. Een klein woestijngebied bevindt zich in de wijnstreek Okanagan (hier zitten wij!), in het zuiden van Brits-Columbia .

Meer over Canada op Wikipedia.

We zijn er al een week

Zoals jullie konden lezen op de blog van ADHD-mama zitten we in de Canada. Ik zeg expres 'de' Canada omdat ze hier, net zoals in de Limburg iets trager spreken. Op zich is daar niets verkeerd aan, alleen wil dat zeggen dat de Canadese tak van de familie de snelheid van ons vlaams niet altijd kan volgen.

Voor onze kinderen, maar ook voor ons, was het in ieder geval een hele aanpassing. Je spendeert de hele tijd met elkaar waar het voor adhd-mama zich beperkte tot de (hectische) morgend en vanaf avondeten tot bedtijd. Voor mij werd van 15u15 tot bedtijd plots 16 uur per dag. Daar kwam de eerste week de jetlag nog eens bij (9 uur tijdsverschil), het bijna 24u onderweg zijn, papa die op 48u tijd slechts drie sliep, enz.

Ondertussen loopt het wel al wat vlotter. Kinderen, met of zonder ADHD, blijven kinderen, meer nog, ouders blijven ouders. Wat wij hardstikke vervelend of te luidruchtig vinden is voor hen gewoon plezant.

Het terug zien van de familie is natuurlijk de eerste reden waarom we hier zijn. We maken ons geen illusies. Van het ene naar het andere Canadese natuurpark rijden is er niet bij, dat is gewoon niet leuk voor de kids. Uren in de auto zitten, want de afstanden zijn hier enorm is niets voor hen. Een ritje naar Walibi vanuit onze woonplaats resulteert na 10 minuten al in 'zijn we er nog niet!'

Versta me niet verkeerd. Het is hier leuk, het weer werd bijna subtropisch de laatste dagen, en gewoon rondlummelen met de familie in dit dorpje in Britisch Colombia, is, wel als de kinderen een beetje meewerken, best relaxend en is dat nu niet wat een verlof/vakantie zou moeten zijn?

Ziek

Wouter is ziek. Bronchitis zegt de dokter. En dat net voor de paasvakantie begint. Zondag vermoedde ik nog één of andere vorm van schoolmoeheid (papa, ik wil niet naar school morgen), maar tegen dinsdag was het verdict dus brochitus.

Drie uur hebben we bij de dokter gezeten om dat te vernemen. Allez, niet echt BIJ de dokter, wel 2 uur en half in zijn wachtkamer. Een volle wachtkamer! Hey, misschien was mijn diagnose wél juist en heeft hij die bronchitis 'gekregen' in de wachtzaal. Diene kleine naast ons hoestte voortdurend, diene oude twee stoelen ook al.

Anyway, belangrijk is dat niet, 't is niet dat die mensen mee zijn medicijnen gaan betalen. Wouter was dus thuis vandaag én morgen ook. Misschien moet ik ook (oei, ook!?) wel een brochitus 'faken' en lekker thuis blijven.

Terwijl ik met Wouter in de wachtzaal zat keek Pieter verder naar 'Piratenplaneet'. Dat zinde Wouter niets, maar hey, hij kon verder/opnieuw kijken na het eten. Wist ik veel dat we pas om 21u15 buiten zouden zijn bij de dokter en dan nog moesten (avond)eten.

"Mannen, na het eten nog het beloofde ijsje en dan bedjes in, right?"
"Neeje, papa, niet right. Ik mocht nog een film kijken"
"Ja seg Wouter, het is wel al bijna tien uur"
"Ja en? Ik ben morgen toch thuis. Ik kan toch uitslapen?"
"Euh, misschien wel, maar ziek thuis zijn is geen vakantie. Op tijd erin en wie weet uitslapen kan, op tijd er uit mag ook."

Gevolg, een pruillip van hier tot ginder en een papa die probeert uit te leggen wat overmacht betekent. Maar dat zal ik morgen nog eens moeten proberen, als hij zijn pilletje 'redenaties-van-papa-volgen' heeft genomen!

Winnen én verliezen

Het zijn niet altijd computerspelletjes hier ten huize. Soms willen de kids al eens een gezelschapsspelletje spelen én winnen van mama en papa.

Zo ook zondagavond. Al een heel weekend was ik Pieter aan het beloven dat we UNO zouden spelen. Mama was weg voor een vrouwen-weekend met de kerkgemeenschap, dus de vrije tijd voor papa (alleen thuis met de kids en grootmoeder!) was beperkt.

Pas een half uurtje voor het slapen gaan, kon ik wat tijd vrijmaken. Nu laat ik de kids niet gauw winnen, ze moeten maar leren verliezen ook, maar zo vlak voor bedtijd was ik toch van plan hem te laten winnen. Kwestie van hem met een leuk en happy gevoel bed in te stoppen.

Het 'loeren' in Pieters kaarten was niet moeilijk, hij flasht ze voortdurend. Na 3 spelletjes gewonnen te hebben dankzij papa's vakkundig valsgespeel zei ik dat we aan het laatste spel begonnen.

'Het is al over bedtijd makker, laatste spel! En euh...genoeg gewonnen hoor, nu is het aan mij om eens te winnen!'
Hij knikte, 'Ja, want ge hebt nog niets gewonnen hé.'

We deelden de kaarten en begonnen eraan. Ik was niet van plan te winnen en speelde hem naar de hand, hield kaarten achterwege waarmee ik kon winnen, kortom, alle truuken van de 'foor'.

Ik zag zijn laatste kaart. Ja, hij kon uit en winnen.

'Hey, waarom pak je een kaart, Pieter? Je kan leggen hoor. En winnen!'
'Nee nee, papa, nu moet jij eens winnen. Je hebt nog niets gewonnen.'

En zo liet men jongste me ook eens winnen. En ik moet zeggen, zo is verliezen voor hem ook nog leuk!

GSM

"Papa, wanneer krijg ik een gsm?"
Lap, denk ik, het begin van het einde is begonnen.
"Ach Wouter, ... als je 12 bent?"
"Pas dan, pfffff, moet ik echt nog zooo lang wachten?"
"Wie weet, misschien nog langer", zeg ik terwijl ik me bedenk dat hij tegen zijn twaalfde waarschijnlijk met de bus naar school zal moeten gaan, ons 'boerendorp' achterlatende. Dán, en alleen dan, is een gsm nuttig voor zo'n jonge kinderen. Het geeft hen een idee van vrijheid, maar vooral ons als ouder een (vals?) gevoel van veiligheid. Dat je weet dat zij jou en jij hen kan bereiken in geval van nood.

"Wat zou je nu eigenlijk met zo'n gsm doen? Bellen is vreselijk duur en naar wie zou je dan bellen?"
"Awel, ik zou er mp3's op spelen enzo."
"Hhmm, enzo hé" Ik bedenk met dat hij het moet gemerkt hebben dat ik op mijn smartphone wel al eens een mp3tje speel, of een filmpje kijk. "Zou een mp3 speler dan niet beter zijn?"
"Ja, eigenlijk wel."
"Dan moet je er ééntje kopen hé, je weet wel, sparen enzo."
"Wat kost dat dan?"
"Je hebt al een simpele voor 30 €, een duurdere voor een pak meer."
"Een simpele is goed genoeg, hoor."
Hhmm. Die moet ik onthouden.
"Trouwens" vervolgt hij "als ik morgen dan nog eens ga rolschaatsen kan ik de jouwe gebruiken."
"MIJN GSM?"
"Nee, nee, je ronde mp3 speler" zegt hij en hij doelt op een krijgertje van Test Aankoop dat het nooit goed deed, zoiets waarvan je onmiddellijk snapt dat ze het gratis meegeven, net zoals dat muurprojectieklokje dat in dezelfde doos zat en het ook nooit goed deed.
"Ohja" zeg ik en denk, muziek in je oren, rolschaatsen op straat en een negenjarige ADHD-er
is gedoemd om te mislukken.
"Vertrek maar naar de piano les en...nee, nee, nee, NIET MET JE ROLSCHAATSEN, met de fiets, daar hadden we het daarstraks al over gehad, einde discussie!" onderbreek ik hem en hij vertrekt.

Zoals ik al zei, het begin van het einde is begonnen. *diepe zucht*

Een bolletje draaien

Wat doet een ADHD-er die niet kan slapen en waarvan de rilatine al lang is uitgewerkt? Wel, die draait een bolleke!

De meesten (vooral mannen, maar ook vrouwen, zeker weten) beginnen nu te grinniken en onbewust aan hun neus te pulken. Een bolleke 'neuskeutel' draaien en eventueel nog wegschieten, wel zeg me nu eerlijk, wat is er leuker!

En toch is dat niet het soort bollekes dat een ADHD-er draait. Nee, zijn recept is een beetje anders. Men neme een vijftal rollen toiletpapier, meer mag, minder niet en begint te draaien. 't Is een beetje als een sneeuwman maken. Het begint met een klein bolletje en het eindigt groot.

Even groot was mijn verbazing vanmorgen toen ik niet Wouter maar een reuzebol toiletpapier in zijn bed vond. Ik hoopte nog stilletjes dat het een vermomde voetbal was, maar nee, het was de 'real deal'. VIJF ROLLEN SCHIJTPAPIER! Als ge die op uw teen laat vallen als ge op het 'gemak' zit, kunnen ze u afvoeren met een gebroken voet.

Mijn eerste reactie was: "Vijf rollen, vijf dagen zonder pc/computer!" wat later bewust werd afgezwakt naar één dag. Alhoewel het een geweldige grap is moest hij tenslotte slapen op het moment dat hij 'bolde' en niet over gans het huis op strooptocht naar nog een rol! Oh ja, en hij moet het terug op rolletjes rollen ook.

De beruchte bol, met daarnaast een gewone rol, zodat je de grootte kan inschatten.

Of hoe het ook zou kunnen.

Papa weekend

Dit weekend was het fulltime papa weekend.

Een kleine twee jaar geleden was ik te gast op een LAN-party van vrienden. Het was een gezellige boel en eigenlijk had ik er veel spijt van dat ik er niet bij kon zijn. Wel nam ik me voor de volgende van de partij te zijn.

Zodoende trok ik dit weekend gepakt en gezakt richting één of ander parochiezaaltje om 24 uur aan een stuk te gaan gamen, maw 24 uur spelletjes te gaan spelen.

Dat het samen viel met het verjaardagsfeestje van mijn schoonmoeder (waar ik dus niet bij kon zijn) was voor velen voorbedachte rade, maar dat was echt niet zo, enkel goed meegenomen ;-)

Daar aangekomen met computer, scherm, drank, eten, software en een massa kabels begonnen we eraan om na een uurtje de eerste tegenslag te incasseren. De stroom viel uit en wanneer hij terug aan kwam bleef het 'ledje' op mijn externe harde schijf eigenwijs pinken en niemand thuis geven, wat ik er ook mee probeerde.

Een uur foeteren (hé, één van Wouters woordenschat woordjes van zijn huistaak die we gisteren maakten, zie de mama-blog) later werd ze opzij gezet en was er enkel nog plaats voor leute en plezier/vertier. Het is echt geweldig ontspannend je vrienden virtueel omver te knallen zonder kinderen rond je hoofd die de meest onmogelijke vragen komen stellen op de meest onmogelijke momenten. RELAXING!

Tegen 5 uur 's morgens was het voor mij toch even platte rust tijd tot 9u om dan nog wat verder te doen tot 13u. Na 24u was het dan tijd om in te pakken en toe te geven dat het leuk was geweest maar dat ik de kids gemist had.

Terug thuis vraag ik dan ook aan Pieter:
'Heb je me gemist?'
'Nee zenne.'
'Huh?'
'En jij Wouter?'
'Ik wel papa, ik ben blij dat je terug bent.'
'Zeg Pieter, weet je eigenlijk wel wat gemist betekent?'

Nee, dat wist hij niet. En na een woordje uitleg bleek hij papa toch gemist te hebben. Oef!

Schoonmoedermopjes

Ik was er niet bij dit weekend dus ik heb nog wat in te halen...


Aan mijn vrouw gaf ik alvast een verjaardagskaartje mee.
Lieve schoonmoeder,
Helaas kan ik deze verjaardag niet van de partij zijn bij uw traditioneel gezellige koffietafel, in verband met een LAN-party. Maar koop voor uzelf een mooie bos bloemen.
Hartelijke groeten,
Uw liefhebbende schoonzoon
P.S Ik had er een briefje van vijftig euro willen bijdoen, maar de envelop was al dichtgeplakt.

Ik kwam laatst m'n schoonmoeder tegen op de fiets, ze zei dat ze naar de begraafplaats ging, dus vroeg ik: "Wie brengt dan je fiets terug?"

Vorige week zat ik op café en zei ik tegen één van de klanten: "Mijn schoonmoeder is een engel," waarop hij antwoordt: "Dan heb je geluk, de mijne leeft nog."

Terwijl ik buiten in de tuin aan 't werken ben, komt mijn buurman aangestormd: "Kom snel helpen, mijn schoonmoeder is op zolder en wil door het raam springen."
Ik kende die schoonmoeder en wist wat een moeilijk mens dat was en vroeg mijn buurman wat dan toch het probleem was.
Antwoordde hij: "We krijgen het raam niet open!"

Enkele manieren om uw schoonmoeder aan te geven dat ze vrij ongelegen komt:
"Komt u binnen! Bent u te voet of hebt u de bezem genomen?"
"Welkom, welkom! Pak twee stoelen en ga zitten."
"Drinkt u iets? Een Molotovcocktail?"

Laatst kwam ik bij de apotheker.
"Ik zou graag een portie arsenicum hebben."
"Maar meneer, dat is een sterk vergif, dat kan ik u niet zo maar meegeven."
Daarop toonde ik hem een foto van mijn schoonmoeder, en die brave man antwoordde:
"Aha, meneer heeft een voorschrift!"

De specialist en de onderhandelaar

Gisteren moest ik met Pieter nog maar eens naar de specialist neus, keel maar vooral oren. Pieter hoort niet (veel) meer. Vorige zomer in augustus had ze voor de 3de keer diabolo's oftewel 'buiskes' in zijn oren gestoken. Om één of andere reden verzamelt hij zoveel vocht achter zijn oren, telkens hij verkouden is, dat hij het grootste deel van zijn gehoor verliest. Vergelijk het een beetje met onder water proberen te horen. Zijn geluk/ongeluk is dat zijn trommelvlies zo snel herstelt, dat het op een wip en een gauw die dingetjes er terug uit duwt.

We moesten aan de andere kant van Sint Niklaas zijn om 16u20 en aangezien Wouter om 17u30 op de pianoles moest zijn liet ik hem thuis wegens 'we geraken toch niet op tijd terug'. Dat achterlaten gebeurde met de nodige regels en afspraken. Huiswerk moest eerst gedaan worden, volledig, geen uitzonderingen. Hij moest om 17u25 vertrekken naar de les en ik wou dat hij perfect gehoorzaam was, want hij zou samen met mijn 81 jarige grootmoeder thuisblijven.

Net voor we vertrokken keek ik in zijn agenda en zag dat hij een massa werk had. De juf was maandag naar een studiedag gemoeten en had haar kinderen een aantal taken gegeven. Waarschijnlijk had hij dat aanzien als vrijblijvend en had hij er weinig of niets van gemaakt. Daarom had ze dinsdag dan maar in fluo stift gemarkeerd wat hij tegen donderdag thuis moest maken. Toch begon hij al snel te onderhandelen.

'Mag ik PlayStation spelen wanneer het af is?'
'Daar zal geen tijd meer voor zijn. Je hebt amper een uurtje voor al dat werk'
Zijn tempo kennende was dit werk voor 2 uur, iets wat een ander misschien 45 min over deed.
'Ach, echt wel zenne'
'Ok, als er tijd is mag je, maarrrrr ... Als je je overgrootmoeder in de luren legt door te zeggen dat je taken allemaal gemaakt zijn om PS te kunnen spelen, krijg je een PS- en Tv-verbod voor drie dagen! Ok?
'Ok!'

Het was exact 17u25 toen ik de oprit opdraaide. Hij vertrok juist. Alles was af én hij had al PS gespeeld. Ik heb de tijd niet meer gehad om het na te kijken, maar dat doe ik deze middag zeker. Ik hoop voor hem dat hij alles gedaan heeft zoals het hoort.

En wat zei de specialist? We mogen met Pieter maandag terug naar het hospitaal. Nieuwe 'buiskes', nieuwe oren zeggen we soms wel. Wie weet, misschien 'masjeren' deze beter dan de oude!

Vrijaf

Het moet gezegd. Het gaat deze week uitstekend met Wouter.

Het lijkt wel alsof hij plots een aantal regels doorheeft. Hij corrigeert Pieter een pak minder, hij gaat minder de confrontatie aan, hij krijgt 'stappen vooruit' op school, hij is 'quick' met zijn huiswerk en gaat zonder morren slapen. Het is een zodanig verschil met de week ervoor dat het opvalt.

Want op zo een moment ook meer komt bovendrijven is hoe lief hij wel kan zijn. Volhouden Wouter!

Wat hij dikwijls niet doorheeft is wat een impact zijn gedrag heeft op Pieter/ Het straalt af op Pieter. Spijtig genoeg dikwijls met een dag vertraging, maar toch.

Het is echt leuk om al enkele dagen vrijaf te hebben van het scheidsrechteren.

Toernooi

Zondag was de dag van ons eigen club badminton toernooi. De kids naar oma en opa (thanx!) en wij de ziel uit ons lijf lopen achter pluimpjes die we net hebben weggeslagen en die met een nog grotere rotvaart terug komen. Leuk, echt!

Omstreeks 17u was het dan gedaan, douchen en prijsuitreiking. Nee, we waren niet eerst in onze poule. We waren 4de van vijf. ADHD-mama deed het (voor de eerste keer al onmiddellijk) beter met 3de van zes.

Het was dan al 18u30 toen ik de kids afhaalde bij oma en opa. Ze waren voorbeeldig braaf geweest (joehoe!). Nochtans, terwijl ik met opa een praatje deed begon het getrek en geduw al bij het schoenen en jas aandoen.

'Papa, Pieter noemt me kippepiemel!'

Waar halen die kids die woorden, hij moet verdorie nog vijf worden. En het geduw, getrek en gezeur ging door totdat ze elk naar een einde van de zetel verbannen waren. Op weg naar buiten woedde de gewoonlijke wedstrijd wie-eerst-buiten/binnen-zal-zijn. In de auto kalmeerde het dan maar.

En terwijl vrouwlief nog wat verder haar 3-wekelijkse pluimkes ging slagen met de mensen van de evangelische kerk haalden wij snel frietjes. Een half uurtje later was alles op, Pieter in bed. Nog een half uur later lag ik languit op de zetel en Wouter op het eerste verdiep van zijn stapelbed.

En zoals Pieter me elke elke avond plechtig antwoordt, wanneer ik hem er naar vraag: 'Het was vandaag een leuk dagje!'

Wouters humor... maar ik vind het ook geweldig

De meningen zijn verdeeld over dit programma, maar hey... ik en Wouter vinden het geweldig en dit is ons stukje universum, dus hier enkele Willy's en Marjetten-filmkes en één keer Tragger Hippy

Recordpoging djoefen verzamelen


De bruiloft met DJ Nico


De Joeri op den bingo

De blauwe madam

Pieter vergeet nog al eens te plassen.

Wanneer hij achter de PC zit of TV zit te kijken vergeet hij nog al eens hoe dringend het wel is en moet dan crossen om nog boven te geraken, met alle ongelukjes vandien. Of nog erger. Hij wacht zo lang tot de spreekwoordelijke druppel er niet meer bij kan, met 'een druppeltje' in zijn onderbroekje tot gevolg.

Het meest desastreuze gevolg van dit alles is echter dat zijn PC/PlayStation privileges vervallen tot en met volgende dag.

Maar niet zo enkele dagen geleden. Hij kwam de keuken ingerend.

'Papa, ik moet dringend gaan plassen en ik mag niet van de blauwe madam!'
'Huh?'
'Ja, de blauwe madam zegt dat ik niet voorbij mag'
'Wie? Wat? Waar? ... Wanneer?'
Hij trekt me mee aan mijn arm want er is geen tijd te verliezen, enkel privileges.
'Kom, hier!'
Verontwaardigd toont hij me de blauwe madam.
Ik lach, maar stop onmiddelijk als ik zijn ernstig gezicht zie en besef dat dit héél serieus is voor hem.
'Ga maar plassen, ik leg het wel uit nadien. Go go gooooo!'

Hij rent naar boven en is net op tijd. Terug beneden kijkt hij me vragend aan.

'Ok Pieter. Je hebt het inderdaad goed ingeschat. De blauwe madam krijgt 'elentriek' door haar magere lijf, maarrrrr... het is een mopje. Een speciaal mopje om aan uw deur te hangen. Een truukje om mensen buiten te houden. Kijk op de achterkant staat zelfs een gevaarlijke (!) vis die de wacht houdt in plaats van een gevaarlijke hond. Een mopje dus, maar toch goed opgemerkt. Het had inderdaad gevaarlijk kunnen zijn.'

Hij knikt instemmend. Een mopje maar goed ingeschat. Ik zie hem zuchten en denken dat humor nog niet echt aan hem besteed is en gelijk heeft hij. Het is iets dat Wouter nog maar pas onder de knie heeft. Voor hem is er niets leuker dan Tragger Hippy en wijlen Willy's en de Marjetten.

Rilatineloos weekend

Zaterdag moest/mocht ik werken en was ik pas thuis om 14u en het viel me direct op. Wouter was rilatine vrij!

Mama vertelde me dat hij het eens wou proberen, maar ik moet zeggen een succes was het niet. De incidenten met zijn kleine broer waren niet van de lucht. Het moet eerlijkheidshalve gezegd dat Pieter ook wel een dominant karakter heeft, maar toch... je moet met 2 zijn om te ruziën/ te discussiëren. Niet dat het 'kop in slagende' ruzies zijn, nee, meer van het soort 'ik wil met dat autootje spelen, nee ik wil er mee spelen'.

De relatineloze Wouter lijkt ook meer op een pingpong balletje. Het lijkt wel of zijn voeten nooit stilstaan. Hij springt op en neer, danst over en weer. Misschien had Mohammed Ali ook ADHD?

Zaterdagavond 'mocht' Wouter een beetje vroeger gaan slapen omdat hij het gepresteerd had 45 min te laat te zijn op de tekenschool 's morgens. Meestal is dat een klein drama, maar toch ging het vrij vlot. Straffer nog, hij sliep binnen het half uur, wat extreem snel is voor zijn doen.

Op zondag gaan Wouter en Pieter mee met mama naar een evangelische kerk. Je kan daar moeilijk een hele ochtend op hem zitten vitten, dus zorgden we ervoor dat hij zeker zijn medicijn binnen had. 's Middag rond 16u moest hij dan opnieuw een dosis krijgen. Ook deze keer sloegen we bij wijze van experiment over. Het ging het er iets rustiger aan toe, misschien wel omdat Pieter lang sliep 's middags en hij Play Station mocht spelen.

Wanneer ik dan 's avonds naar de frituur wou vertrekken, vroeg ik of hij zin had om mee te gaan.

"Nee zenne!"
"Ach mama" zei ik om een reactie uit te lokken, "hij doet dat niet graag, meegaan naar de winkel met zijn papa"
"Toch wel. Ik ga mijn schoenen aandoen", antwoordde hij, mij redelijk verbaasd achterlatend.

En hij huppelde mee, jumpte uit de auto, huppelde tot aan de frituur. Daar was het zitten, rechtstaan, terug van één op het ander been. Het wachten op onze 'baksels' viel hem echt zwaar. Terug thuis heeft hij gegeten als een paard.

Ik begin ondertussen een licht vermoeden te krijgen dat zijn overactief gedrag, dat voortkwam uit het medicijnloze weekend leidde tot extra eetlust en een grotere vermoeidheid. En dat laatste niet alleen bij hem!

Na school komt ... huiswerk (of hoe ik het zie)

Na school komt ... huiswerk schreef mama gisteren op haar blog.

Ze evalueerde niet enkel de situatie, ze formuleerde ook haar wensen of dingen die ze anders wil zien.
Daar we dingen niet altijd op dezelfde manier zien, trok er gisteren binnen ook even een stormwindje het huis door. Wat volgde was een oogjes dicht en snaveltjes toe routine. Hieronder vind je haar wensen met eronder mijn kijk op de situatie.

Dit zijn de dingen die mij(adhd-mama) zijn opgevallen en die ik graag anders wil zien.

1. Na uitdoen van jas en schoenen worden de boekentassen niet onmiddellijk nagekeken op alle overbodige rommel. Alleen de brooddozen gaan eruit. 's Morgens vind ik drankjes, koekjes, papiertjes, prutskes, nieuwsbrief, mededelingen aan de ouders die niet in de agenda zitten...

Ik zie hier 2 scenario's:
* Ik heb tijd: brooddozen worden eruit gehaald door Wouter/Pieter zelf. Wouter moet zijn huiswerk en agenda tonen. Terwijl hij huiswerk maak kijk ik in zijn boekentas, vooral om te zien of hij geen huiswerk 'vergeet'. Drankjes en koekjes blijven zitten aangezien dezelfde er soms wel een week na elkaar blijven inzitten. Rommel en andere kunstwerkjes gaan eruit. Pas een uur later begin ik aan het eten.
* Ik heb geen tijd: Dit is bv het geval woensdag. Van de Speelmolen gaat het rechtstreeks naar de muziekschool. Hij is pas thuis tegen 18u en heeft geen huiswerk bij. Mama komt binnen met hem terwijl papa met het eten bezig is/klaar heeft. NIEMAND neemt de tijd om boekentassen te controleren. Idem voor vrijdag wanneer hij ook geen huiswerk meebrengt.

2. Papa kijkt in het begin niet echt na welk huiswerk er moet gemaakt worden (en tekent dus de agenda pas op 't laatste af). Misschien kan hij beter eerst het huiswerk met Wouter overlopen, zodat die weet hoeveel werk hij heeft. Hij kan zo snel controleren of Wouter begrijpt wat hij moet doen en hoe nauwkeurig dit moet zijn. Indien niet, dan blijft hij er best nog even bij zitten.

Niet dus. Wouter begint aan zijn huiswerk in de auto en doet ev de rest binnen verder. Wanneer we binnen komen wordt Wouter zijn agenda nagekeken en getekend. Ik neem wél de tijd om effe te checken wat en hoeveel hij moet doen. De situatie is totaal anders wanneer mama thuis is. Zij mag dan gerust het heft in handen nemen.

3. De tv staat te blèren terwijl Wouter moeite heeft om zich te concentreren. Je ziet dat het hem bijna hoofdpijn bezorgt. Hij wringt zich in alle bochten om het huiswerk af te krijgen. Dus daarom vind ik dat er geen tv mag zijn alvorens Wouter klaar is met zijn huiswerk. Geen computerspelletjes die lawaai maken. Geen muziek in de keuken. Geen Pieter die aan Wouters speelgoed prutst. De plaats waar Wouter zijn huiswerk maakt moet een muisstille ruimte zijn. We weten dat we Wouter niet in een andere ruimte kunnen zetten, dus dat betekent dat Pieter ofwel gaat rusten in zijn bed, ofwel - stilletjes - met iets van zichzelf speelt. En Pieter is echt wel in staat om dit op te volgen; hij moet alleen weten dat dit echt en altijd van hem verwacht wordt.

Of het nu stil is in huis of niet bepaalt maar in beperkte mate het tempo van Wouter zijn huiswerk. Wouter zit ook niet altijd op een plaats waar hij én de televisie kan zien én de televisie kan horen. Pieter moet er niet voor opdraaien dat Wouter liever naar de muur/plafond/zijn velletjes op zijn armen zit te kijken ipv huiswerk te maken. Soms duurt een klein werkje tot etenstijd. Ik kan Pieter een hoofdtelefoon geven of hem voor de computer parkeren maar hem alles ontzeggen is niet doenbaar en niet eerlijk tov van Pieter.

4. Het huiswerk wordt nu al steeds op juistheid gecontroleerd, maar niet op hoe Wouter het gemaakt heeft. Heeft hij de veronderstelde procedure gevolgd? Heeft hij alle stappen gezet die er gezet moesten worden? Als hij woorden in de woordenboek moet opzoeken, heeft hij dat wel gedaan?

Deels pleit ik hier schuldig. Nochtans weet ik niet altijd wat de opdracht is en wat de te volgen procedure. En zoals ik gisteren al aangaf, wanneer hij de opdracht niet volgt, kan ik het hem altijd laten herdoen, onder supervisie van mama, na het eten!

Proppen

Huiswerkperikelen

Gisteren na school was het weer zover. Wouter had meer huiswerk bij dan hij zin had. En dan heb ik het nog niet over de spreekbeurt die hij tegen volgende week moet maken over televisie.

Het begon nochtans veelbelovend. Wouter trekt meestal de deur van de auto aan de schoolpoort nog niet toe of hij haalt zijn huiswerk al boven. Niet dat hij het zo graag doet. Nee, helemaal niet, maar hij heeft ondertussen al geleerd dat het voor papa (!) een noodzakelijk kwaad is. Heel soms en als ik lang boodschappen doe na school is het af tegen de tijd dat we thuis komen.

Zo ook dus gisteren. Het korte stopje aan het 'kippenkraam' (het kraam op het marktplein waar er verschillende aan het spit hangen en ééntje je geld in ontvangst neemt na aankoop!) had ervoor gezorgd dat zijn huiswerk af was. Althans, voor zijn perceptie toch, want die moeilijke laatste die al 2 pogingen had geduurd, had hij maar doorstreept. Voila, fini! Groot was dan ook zijn verwondering dat mama die uitleg niet plausibel vond en hem zei dat die oefening best wel kon overgeschreven worden op de achterkant van het blad en netjes hermaakt, juist deze keer. Verwaardiging, rebellie, sip kijken, allen passeerden ze de revue, maar zonder resultaat mama hield voet bij stuk. Erger. Ze keek gans zijn boekentas na op ander schoolwerk en dat was snel gevonden.

Tegen donderdag moest hij (ik heb het eerlijk gezegd niet echt gevolgd, dus ken ik de opdracht niet echt) een verhaal in stripvorm tekenen/uitwerken. Nu is tekenen helemaal Wouter zijn dada, maar de dwang, het moeten dat er achter zit, wel, het ...reden voor een klein drama. Weer Verwaardiging, rebellie, sip kijken, wenen, roepen...*zucht*

Nu weet Wouter dat papa daarin minder geduld heeft dan mama. Die pakt het allemaal veel pedagogischer aan, maar het zorgt er wel voor dat hij denkt dat hij met mama over zo'n dingen in discussie kan treden om er van af te geraken.

Om een nog langer verhaal kort te maken. Hij heeft getekend, het heeft lang geduurd en na de pianoles en het avondeten heeft hij het afgewerkt. Was hij overtuigd dan? Nee hoor, alleen van het feit dat wanneer het niet klaar was televisie, PC én Playstation op slot bleven. En laat dat nu wel voor voldoende motivatie zorgen, ook al zeggen we dat niet luidop. Hij weet het gewoon al.

Verjaardagsfeestje

Een heel moeilijke voormiddag was het gisteren voor Wouter. De tikken/meppen die hij zijn, in zijn ogen vervelende, broertje uitdeelde waren niet van de lucht. Al van bij het wakker worden moesten we hem waarschuwen zijn handjes thuis te houden, maar zijn ongenoegen bleek groter te zijn dan de drang om toch maar te luisteren naar papa en mama.

Dat beloofde want in de namiddag moesten we op een verjaardagsfeestje zijn. Wouters (en natuurlijk ook Pieters) neefje was jarig. De mama van dat neefje was de week daarvoor jarig dus waren we uitgenodigd voor het jaarlijks stukje taart.

En het moet gezegd. Wouter heeft zich, tegen de verwachtingen in, perfect gedragen, wat met 2 vierjarigen rond zijn hoofd niet makkelijk moet geweest zijn. Eigenlijk hebben ze zich alle 3 perfect gedragen.

Zelfs toen we thuis kwamen is de avond verder rustig gebleven. Of hoe een geweldig drukke morgend kan eindigen in een rustige dag.

Playmais by Wouter

www.playmais.com

WSC

De nieuwjaarsbrieven zijn voorgelezen, de cadeautjes in ontvangst genomen, alle voornemens gemaakt en alle wensen overgemaakt. Het enige wat nu nog rest zijn de solden!

Jaja, de solden komen eerst aan bod bij de papa-blog! Maar dat komt omdat ik iets meer tijd (over) heb dan mama. Nu is het zo dat ik niet meer uitgeslapen geraak na een week vakantie/uitslapen en bijgevolg niet de geduldigste papa ben om mee naar de solden te trekken, maar om hier boven aangehaalde reden reed ik dus toch maar, met beide kids, vandaag om 14u naar 'Waasland Shopping Center'.

'Kijk gasten. Ik ben moe dus ik heb niet veel nodig om boos te worden. Gedraag jullie en jullie kiezen vanavond wat we eten. Gedraag jullie en doe wat ik vraag, wanneer ik het vraag en het zal voor de rest nog een héééél leuke dag worden. Maar, doen jullie niet wat ik vraag, wanneer ik het vraag zal het andersom uitdraaien. Oh, en er kan hier na het shoppen wel een ijsje af, maar NIET voor het einde van de werkzaamheden. Begrepen!?'
'Ja papa'
'Ok, uitstappen mannen, we beginnen er aan'

En terwijl nu iedereen verwacht dat de kids hun voor ogen hebbende pannenkoeken zouden mislopen, moet ik eerlijk toegeven dat het fantastisch ging. Ook al duurde het tot na zessen en moest Wouter eigenlijk al rond vier een rilatine gekregen hebben. ZE WAREN VOOR-BEEL-DIG!

Leuk! Echt! Alleen waren er in het WSC weinig echte solden te rapen in de kinderkleren. Het leuke was NIET afgeprijsd. De leuke truien vond ik enkel in Pieters maat, op één na, waar Wouters gek van was. Moe maar voldaan reden we huiswaarts.

De pannenkoeken waren snel op, zittend voor de TV, Robotboy was er getuige van. De PC-tijd werd snel opgebruikt en het slapen gaan ging ook al perfect. Kortom, zoals Pieter elke avond pleegt te zeggen voor het slapen gaan:'Het was een leuk dagje!'

Overgang

Een gelukkig nieuwjaar en al wat men een mens kan toewensen voor het komende jaar!

Aan al diegene die hier (regelmatig) langs komen wil ik ook vragen om je verwachtingen en/of goeie voornemens achter te laten als 'reactie'. Als hier minstens 5 reacties verschijnen wi lik zelfs mijn eigen verwachtingen en/of goeie voornemens posten!

Bedankt en tot volgend jaar.

Ze zijn thuis!

En we zullen het geweten hebben. Twee kids, een negenjarige dominante ADHD-er én een even dominante vierjarige, die druk bezig is zijn plaatsje te verzekeren binnen onze roedel!

De discussies zijn dus niet op één hand te tellen en dat terwijl de kerstdagen anders dicteren. En terwijl we even in verlof gaan voor wat 'peace and quiet'. Voor elk autootje, legoblokje, potlood, wasco, noem maar op wordt hier een gans drama opgevoerd, van 's morgens tot 's avonds. En het gekke is zij worden er niet moe van, wij wel.

Vandaag is van mijn kant her gezeur en het gezaag gedaan. Op de trap gaan zitten is vandaag geen optie niet meer. Vijftien minuten op bed hebben ze beiden al achter de rug, Wouter zelfs een extra 10! Hij had vanuit zijn bovenste verdiep van het stappelbed, zijn broer kunnen raken met een knuffel, met traantjes en verdriet tot gevolg.

We zijn ondertussen al een ontbijt en een Disney film verder en het is hier muisstil. Ik hoor plannen gesmeed worden, speelgoed van hand wisselen en verhaallijnen worden verzonnen, maar ik hoor vooral geen discussies meer.

Heb ik gewonnen? Nee, vast niet! Wanneer Pieter naar zijn middagdutje toe gaat zal het wel terug oplaaien. En wanneer Wouter zijn Rilatine begint uit te werken waarschijnlijk ook. Maar ik lig op de loer. 'Vrede voor iedereen' belooft dit laatste stukje van het oude jaar geen ijdele boodschap te worden. Zelfs niet voor papa en mama!

Music for Life

Gisteren zaten Wouter en ik in de auto naar de radio te luisteren, naar Studio Brussel. Daar loopt op het moment de actie 'Music for life', de geldinzameling om het landmijnenprogramma van het Rode Kruis te steunen.Toen ik Wouter het doel van het programma uitlegde was hij onmiddellijk mee.

"Waarom geven wij geen centjes, papa?"
"Weet je wat? We zullen zeggen tegen de mensen dat ze dit jaar geen cadeautjes moeten kopen voor Kerst en Nieuwjaar, maar dat ze geld moeten geven. Dan kan je dat aan 'Music for Life' geven. Ja?"
"Ok"
"Hoe? Ok? Echt?"
"Natuurlijk! Wat wil je nu het liefst? Cadeautjes of de mensen helpen die geen benen of armen hebben door die landmijnen?"

Daar zat ik dan zonder woorden. Het goede doel op zich sprak me tot dan maar weinig aan, maar kinderen hebben zo de gift om je als volwassene iets harder te laten nadenken over de dingen des levens. Prachtig ook hoe kinderen, ook al hebben ze nog geen besef van geld, zo vrijgevig kunnen zijn voor het goede doel. Als we allen een beetje kinds kunnen blijven zal deze actie (én het Rode Kruis én de slachtoffers van de landmijnen) er goed bij varen!

Nu nog een goeie 'song' verzinnen.

Is de dag nu nog niet voorbij?

"Ik heb slecht geslapen deze nacht. IK ben nog moe. En dan geeft de juf nog zo'n eindeloos blad rekenoefeningen mee. Tot HONDERDUIZEND! En dan is papa potverdorie nog moe ook! En die heeft bijna geen geduld en wordt die ook nog eens boos voor niets wanneer mijn verstand niet ziet dat 24.500 x 4 bijna hetzelfde is als 25.000 x 4. En dat moet dan nog makkelijker zijn ook! PPfff, papa is nen toffen tiep, maar vandaag ... Papa, eigenlijk is het beter dat je gewoon verder doet aan je spaghetti, maar ik kan dit echt niet alleen zenne ... *diepe zucht* ... deze oefeningen gingen op school nog zo lekker! En waarom moet ik ze vandaag allemaal maken? Waarom heeft de juf geen kruisjes gezet. Kruisjes zijn veel leuker. Tekenen, dat is nog leuker. Straks ga ik een tekening maken van Ridge Racer. En één van Ben 10. En één van Samurai Jack. Samurai Jack da's nen toffen. IK wou dat ik ook ne samurai was, dan zou ik met mijn zwaard de koppen afhakken van alle boeven. Of misschien ze gewoon een beetje prikken en in de gevangenis gooien en ... oei papa komt hier weer afgestormd uit de keuken. Euh...24.500 x 4 is ...."

 

"Miljaarde hé. Zit die kleinen hier weer naar't plafond te staren. Die heeft geen fut meer. En ik ook al niet. Wakker van 5u deze morgen, gewerkt, gerushed om in die kliniek te geraken, terug naar huis, kids afhalen, naar de beenhouwer en de bakker, ppffff. Al een geluk dat ik voor spaghetti heb gekozen. Als ik nu nog 'pattaten' moet schillen, groenten zoeken in de diepvries, vlees bakken. Ik mag er niet aan denken. En dan die kleine nog pushen om wat verder te doen! KOMAAN, 25.000 x4? Dat moet je kunnen. En 89.000 min één tienduizendtal. Dat is zo makkelijk als 2-1! Shit, mijn gehakt bakt aan!"

 

"89.000 min één tienduizendtal? Euh... Samurai Jack zou het in stukken kappen. Oh...en dan moet ik straks nog eens naar die muziekschool. Ik ben hees en ik moet vast en zeker alleen zingen van de juf omdat ik al zoveel afwezig was de laatste tijd. Die zeurde daar ook over de laatste keer tegen papa. En wanneer is er dan nog tijd om wat te spelen? En ....ai... daar komt weer ene met een boos gezicht uit de keuken."

 

"Wouter, maak je de rest morgen ofzo? Je hebt er echt het hoofd niet voor vandaag. En ik nog minder. Ik zal wel iets in je agenda schrijven voor de juf. Ok?"

 

"Ok". "Yesss.. .spelen! Weg met die rotoefeningen. Wat? Nu al aan't tafel? Snel eten om op tijd in de muziekschool te zijn? Shit! Ach...ik kan nog altijd wat spelen erna. En ik heb nog een uurtje computertijd!"

 

Ik wil niet naar de tekenschool

"Ik wil niet naar de tekenschool", zegt Wouter als hij tegen me kruipt in bed.

We hadden de dag daarvoor met beide kids afgesproken dat ze tot 7u30 in bed moesten blijven, ze dan konden spelen in hun kamer tot 8u en dan eerst langs ons kwamen om toestemming te vragen, om naar beneden te mogen gaan eten en daarna spelen. Het eten moest zonder televisie kijken zijn, want anders komt van dat eerste niets in huis.

Ik hoorde ze dan ook al rond 7u30. Ze bleven zelfs op hun kamer tot 8u30. Ook het langskomen ging perfect. Dé reden waarom Wouter moet langskomen, los van het feit dat hij anders stiekem naar beneden sluipt, is omdat hij dan onmiddelijk zijn pilletje krijgt. Dat pilletje is tijdens het weekend Rilatine MR, de rilatine met vertraagde afgifte, want tijdens de schoolweek krijgt hij Concerta. Stuur ik hem naar beneden met de opdracht 'neem je pilletje, eet, en pas dan mag je spelen' mag ik er vergif op nemen dat wanneer ik beneden kom hij zonder ontbijt TV zit te kijken, de rest gewoon vergeten. Dus, eerst langskomen.

Om 8u30 kwamen ze dus langs. Wouter kreeg zijn pilletje en ze gingen beide naar beneden eten. Tegen 9u bel ik dan naar beneden (van de ene draadkoze handset naar de andere!) en zeg tegen Wouter dat hij zich moet klaarmaken voor de tekenschool. Hij komt naar boven en met hangende schouders kruipt hij naast me in bed.

"Ik wil niet naar de tekenschool", zegt Wouter.
"Waarom niet?"
"De juf zegt dat ik de beste tekenaar ben én de beste knutselaar én het meeste zelf uitvind en dat vind ik niet leuk. Anderen krijgen geen complimentjes meer en daarom wil ik niet gaan. Ik zit ook wel in met de anderen hoor!"
"Dan zal ik aan de juf vragen om je wat minder complimenten te geven en de anderen wat meer."
"En ik heb daar ook geen vrienden. Vorige jaar had ik nog iemand van mijn school, maar die volgt nu gitaarles op dat moment. Vorige week heeft mij nog iemand gebokst en dat deed pijn en wanneer ik het tegen de juf zei zegt ze enkel dat hij het niet meer mag doen. Ge wilt toch niet dat ik met twee blauwe ogen terug naar huis kom?"
"En als je nu eens zegt tegen de juf dat je naar huis gaat als ze je blijven pesten of pijn doen?"
"Dat helpt niet, dan zegt ze dat ik dat maar moet doen."

De kleine nuance hier is dat ik de juf al verschillende jaren goed ken. Hij is inderdaad wegens zijn ongelooflijk creatief brein, één van haar favorieten. Ze vertelt ons telkens we haar zien hoe goied hij het wel doet. Ze is een ongelooflijk lief mens met een geweldige feeling voor kinderen. Dat ze enkel Wouter complimenten geeft is dan ook maar Wouters' perceptie van de feiten. Dat ze niet ingrijpt bij pesten of baldadigheden is al helemaal niet waar. Met zachte hand regeert ze haar klas. Alles gebeurt zoals zij het zegt en wanneer ze het zegt. En aangezien de meesten al jaren bij haar in de klas zitten, moet ze niet te veel instrukties geven.

De rilatine die Wouter pas 30 minuten binnen heeft heeft de chaos in zijn hoofd duidelijk nog niet op orde gebracht.

"Kijk", zeg ik "denk er eerst nog eens goed over na of je gaat of niet, je mag binnen 2 minuten zelf kiezen. Maar als je er voor kiest om thuis te blijven besef dan goed dat wanneer ik beneden kom de televisie af gaat én er geen computer of playstation gespeeld word."

Twee minuten stilte later vraag ik, "En? Wat heb je beslist?" Hij springt gezwind uit bed. "Ik ga! Maar liever niet met de fiets. Doe jij me even weg?" "Tuurlijk, het lijkt ook maar guur weer."

Nieuwsgierig vraag ik hem waarom hij van gedacht veranderde. De Play Station/PC/TV vrije voormiddag lijkt me daar niet vreemd aan.

"Ze hebben daar grotere bladen om op te tekenen".
"Niet vanwege geen computer of TV?" "Nee, niet echt"
"Is er echt geen andere speciale reden? Het doet er niet toe wat de reden is hoor. Soms willen we gewoon weten waarom je dingetjes zegt of denkt. Soms willen we eens meekijken in je gedachten."
"Ik weet het eigenlijk niet", zegt hij.

Was het de rilatine die hem de dingen in perspectief deed zien, in zijn juist context? Wie weet? Hij in ieder geval niet, ik nog minder. Feit is dat hij nu aan't doen is wat hij graag doet én Pieter ook rustig zit te spelen en tekenen.

Ridge Racer by Wouter

Een druk dagje

Sinds iets meer dan 18 maanden is ons gezinnetje van vier gegroeid naar vijf. Niet dat we nog een bengel hebben rondlopen/kruipen. Nee, ik heb het over mijn grootmoeder. Ze is een weduwe van 81, die niet zo goed te been is, maar beter dan wie ook verjaardagen, afspraken en andere dingen kan onthouden. Ze doet het even goed als mijn smartphone. Wat ze nog gemeen heeft met dat toestel is dat ze niet kunnen zonder batterijen. Mijn smartphone doet het niet zonder, haar oorapparaat ook niet.

Gisteren moest ze langs het Universitair Ziekenhuis Antwerpen voor een slaaponderzoek. Niets speciaal, alleen ik had ook beide bengels ter mijner beschikking op dat moment van de dag.

Nu was de dag al goed gevuld geweest. 's Morgens met Wouter naar de Reva, terwijl hij binnen was snel boodschappen gedaan. Dan naar huis om een uurtje later Pieter van school te halen en hem twee uur later op de turnles af te zetten. Naar de bib, Pieter terug halen, omkleden en hop... Kids, grootmoeder, tekengerief, een handvol autootjes (na moeilijke onderhandelingen bleven de playmobile mannetjes en begeleidende helikopter thuis) de auto in en richting UZA.

Aan de auto ging het al even mis. Wouter had 3 autootjes voor hem en 3 voor zijn broertje gekozen. Maar toen Pieter zag dat Wouter die niet ging meenemen in het hospitaal, wou hij zijn 2 gekozen voertuigen ruilen voor 2 die Wouter achterliet in de deur van de auto. Een drama voor Wouter! Dat waren zijn autootjes en die moesten maar in de auto blijven! Ok, niets van dus. Als hij ze niet wilde meenemen en ze doelloos zouden achterblijven kon Pieter gerust wisselen. Gevolg van mijn vetorecht waren natte ogen en een boze frons op Wouters gezicht. Het gezeur duurde nog verder over gans de lengte van de parking en tot mijn ergernis, was ik daardoor ook nog de bagage van mijn grootmoeder vergeten. Deze keer stampvoete 'ik' terug naar de auto.

Het geven van 'jobkes' die ze leuk vinden kan hen snel in een blijere bui brengen, dus mocht Wouter met het valiesje rijden en Pieter papieren dragen en deuren ophouden. Onderweg even van taak wisselen hield de kerk (hospitaal?) in het midden.

Al bij al hebben ze er het de rest van de avond goed vanaf gebracht. Ook toen ze klaar zaten voor 'Ben 10' (één van hun favoriete programma's op Cartoon Network) en we buiten moesten wachten op de gang. Twintig minuten en een aantal 'hey, wees eens stil, het is hier een hospitaal' later, was het op de koop toe gedaan voor we terug de kamer op mochten. Dat het thuis getaped/geharddisked was hielp waarschijnlijk ook wel een beetje.

Terug thuis rond 19u, en na het eten, was Pieter helemaal uitgeput en klaar om te gaan slapen. Van onze 2 kids is hij steeds diegene die het makkelijkst gaat slapen. Hij vindt slapen nog steeds leuk, begrijpt het waarom van slapen en heeft weinig aanmaning nodig.

Wouter daarentegen moet je ofwel aan zijn oor naar bed trekken of 15 minuten op voorhand beginnen 'pushen'. Maar, bedenk ik me plots, ik was er vroeger ook niet in te krijgen en nog niet. Het enige verschil tussen mijn jeugdige ik en Wouter is dat hij (meestal) wel vlot uit zijn bed wipt en ik toen niet en nog altijd niet. Vraag dat maar aan mijn collega's!

Play Station/PC/TV-dieet

Wij hebben de computer nog weten komen, evolueren. Onze kinderen niet. Zij groei(d)en er mee op.

Pieter heeft meerdere computers in zijn kleuterklas. Wouter, die dezelfde kleuterklas 5 jaar geleden deed, had er ook al. Allemaal pedagogisch verantwoord en zo, maar ze kennen het en ze weten maar al te goed hoe het werkt.

"Hier klikken papa, twee keer, en nu daar en dan springt er een zeester vanachter die rots en als je nog eens klikt een zeepaardje en als ...."
Voor Wouter had Freddy Fish (1 tot 5) al geen geheimen en met Pieter gaat het dezelfde weg op.

Wouter was al 3, 4 jarige de kampioen in muur crashen. Telkens de auto tegen de muur rijden, 2 minuten plat van't lachen en hop, nog eens. "Binnen 15 jaar zit deze jongen aan het stuur van mijn auto met als enige bescherming een 'L' achterin en 26 airbags", dacht ik toen.

Pieter zijn behendigheid overtreft nu al die van Wouter op dezelfde leeftijd. Wouter is nu, met zijn vijf jaar ouder, nog stukken beter dan Pieter, maar ik moet al heel goed mijn best doen om te winnen. Al was het maar omdat hij meer oefent dan papa.

Al dit multimedia gedoe zorgt er wel voor dat de oude Play Station en onze computer soms op volle toeren zouden draaien moesten we ze niet intoomen. Eén uur computer of Play Station, en één uurtje televisie is (meestal) de limiet.

Voor Wouter is dat niet zo'n probleem. Hij zet het zonder probleem af en verhuisd naar de lego's. Hij is de creatieve van de twee. Pieter heeft het er moeilijker mee. Afzetten? Ok, maar je moet echt aandringen en er naast blijven staan of er komt niets van en dan zou hij onmiddelijk willen overschakelen op televisie.

Daar kwam dan multimedia-regel 2 van. 'Na 60 minuten computeren kan je niet aansluitend tv kijken'. Eerst een uurtje 'gewoon' spelen.

En nee, het Play Station/PC/TV-dieet kwam er niet omdat we anders niet zelf kunnen surfen/mailen/bloggen/tv kijken/enz. Het helpt wel, maar de intentie was louter onze kids ook te helpen onthouden dat er nog iets bestaat als 'gewoon' spelen, ook al komt Pieter nu juist voor de ziljoenste keer vragen of Wouter nú al Play Station mag spelen!

Ook dit is de reden dat ik (en waarschijnlijk ook mijn vrouw) mijn veto blijf stellen tegen tv op de kids hun slaapkamer, PSP's en Nitendo's DS, en dergelijken. En dan heb ik het nog niet gehad over Wouter's beginnend surfen, maar dat ik voor een andere keer!

De slijkmonsters

Ik stond er een beetje verbaasd bij toen de juf een klein en een iets groter slijkmonster op me af stuurde, toen ik aan de schoolpoort stond te wachten op mijn kids. Mijn verbazing was nog groter toen deze monsters spraken met de stemmen van mijn kinders en ik merkte dat hét mijn kids waren, voorzien van een laagje een dikke 'pel' slijk.

"Mag ik mee naar de winkel?", vroeg de kleinste, die waarschijnlijk Pieter was.
"Nee hoor, dan maak je de winkel maar vies" zei ik, terwijl ik dacht dat ik véél te veel beziens zou hebben, als ze wel mee binnen gingen.

Tien minuten later stapte ik, met boodschappen, terug de auto in.

"En zijn jullie flink geweest", ze vast besloten een chocolade 'sinttemanneke' te geven, want ze leken toch kalm en rustig.
"Neeee, want Pieter heeft ..." "Nee, want Wouter heeft ..." Chaos, getier, verwijten, alles samen!

Blijkbaar had de kleinste gezegd dat hij makkelijk 'Ridge Racer 4' een racegame op PS1 kon uitspelen. Wouter had het de dag daarvoor nog gedaan en besefte hoe moeilijk het wel was, laat staan dat die kleine pruts van 4 dat zou kunnen. Gevolg, een feest voor het oor en 'sinttemannekes' die maar in de kast blijven.

Goed denkt u nu waarschijnlijk, want chocolade is niet goed voor kindertandjes, maar je slaat de bal volledig mis. Papa is namelijk een chocoholic en kan onder geen beding chocolade weerstaan. Dus kindjes, pleazzz pleazzz, braaf zijn want anders moet/zal papa ze allemaal opeten!