Jaarlijkse evaluatie

Elk jaar moeten we met Wouter op controle. Een beetje zoals met je auto, alleen bij hem laten we niet zijn uitlaat en banden checken, nee, bij is het zijn lengte, gewicht, hoofdomtrek, bloeddruk, enz.

Het is belangrijk omdat er van ADHD-kinderen wel eens gezegd word dat ze (soms) groeiachterstand hebben ten opzichte van niet-ADHD-kinderen. Maar tot nog toe zit hij binnen de gemiddelde waarden.

Ook probeert de dokter steeds te peilen naar zijn dagelijkse omgang met anderen, hoe hij het doet op school, wat hij zelf vind van de therapie. Het lijkt wel of Wouter helemaal niet luistert wat er dan tussen mij en de dokter gezegd word, maar de waarheid is dat hij elk woordje wikt en weegt.

'Hij komt wel goed overeen met zijn broertje, hé', zegt de dokter, want Pieter is ook meegegaan op doktersbezoek.
'Dat loopt inderdaad wel los. Hij houdt wel graag de touwtjes in handen van het spel. Zolang hij het scenario mag bepalen en zijn broertje doet wat hij zegt, gaat het inderdaad goed. Maar aangezien ze beide vrij dominant zijn (dat hebben ze echt van hun mama!!) botst het wanneer de kleinste ook zijn eigen goesting wil.'
'DAT IS NIET WAAR, GE OVERDRIJFT!'

Later blijkt het dat hij het niet eens was met het woordje 'altijd' en dat hij vindt dat ik hem daar op die manier belachelijk maak. Natuurlijk is dat niet zo en dat probeerden we hem 's avonds aan tafel ook duidelijk te maken. De dokter heeft een totaal beeld nodig van hem. Rilatine en concerta zijn geen wondermiddelen, eerder hulpmiddelen.

Mensen die deze produkten enkel kennen uit de media kijken er soms smalend op neer, maar in de praktijk blijkt dat Wouter (en ik spreek enkel over onze eigen situatie) niet goed functioneert zonder. Nog niet zolang geleden waren we zijn pilletje eens vergeten te geven op een schooldag en binnen het uur belde de directie ons al. Toen ik hem een pilletje ging brengen leek hij wel een dronken giegelnicht die net de mop van het decenium gehoord had.

Maar het is niet enkel omdat wij vinden dat hij medicatie nodig heeft, dat hij ze krijgt. Elk jaar wordt dat opnieuw geevalueerd en (gelukkig voor hem én voor zijn omgeving) goedgekeurd.

Zon, verlof en buitenleven

Eindelijk krijgen we wat goed weer. De zon schijnt en het is aangenaam 'T-shirten-weer'.

Voor de kinderen is dat ook leuk. Niet alleen 's morgens om naar school te vertrekken (je moet geen jas aandoen, dat scheelt tijd!) maar ook overdag en na school. Ze kunnen met hun vriendjes en vriendinnetjes lekker buiten spelen.

Voor Pieter was dat heel welkom. Om één of andere reden kan diene kleine niet spelen wanneer er onder hetzelfde dag een beshikbare computer en televisie zijn, of zo lijkt het toch. De 'mag ik computer spelen' of 'mag ik tv kijken'-klaagzangen zijn meestal niet van de lucht. Wanneer ge hem dan zegt om eerst wat te spelen met wat gewoon speelgoed, kijkt hij me meestal verontwaardigd aan. 'Ik HEB al veel gespeeld', zegt hij dan, maar meer dan rondhangen en op Wouter zijn zenuwen werken, heeft hij eigenlijk niet gedaan.

Dat is nu gelukkig (een beetje) anders. Hij probeert nog computer en/of tv in de wacht te slepen, maar mijn 'njet' brengt hem niet meer uit evenwicht. Hij trekt dan meestal naar de buren twee huizen verder. Met die twee dochtertjes en hun trampoline kan hij het uitstekend vinden. Het jongetje en het kleinere meisjes aan onze andere kant vallen ook in de smaak. 'Kampen bouwen hé papa'. En dan heeft hij nog een derde mogelijkheid. Het meisje aan de overkant van de straat. Zo oud als zijn broer en behoorlijk bazig, en ook al pikt hij geen bemoeienissen van Wouter, van haar pikt hij het wél.

Hij zit zo dikwijls op een ander, dat ik het zelf soms een beetje vervelend vind. De buren nochtans niet. Hij is een lief en attent kereltje dat goed luistert, zegt men me, maar dat wisten wel hé.

Wouter dat is een ander verhaal. Af en toe gaat hij mee met zijn broer 'trampolinen' bij de buren, maar eigenlijk mist hij wat kinderen van zijn eigen leeftijd. Zaterdag heb ik hem nog mee buiten gesleurd terwijl ik aan het snoeien was. Wat muziek op, een tuinstoel in de voortuin, Harry Potter (deel 5?) op zijn schoot en al vingerhakend heeft hij zo uren bij me gezeten. Gisteren had ik ze dan beiden buiten gejaagd op een dekentje in de gazon met een pak autootjes en dat ging maar gedeeltelijk goed.

Het was leuk om een lang weekend (van 1 tot 4 mei) thuis te zijn en zo'n reuze weer te hebben. Diegene die naar de zee waren gereden en gisteren rond 19u in de 30 kilometer lange file stonden, waren verkeerd. Het was even goed thuis én filevrij. Nog van da!

Ze krijgen les over gezond eten

Ondertussen thuis aan tafel:

'Papa, ik moet drink melken drinken per dag!'
'Ahja? Melken?'
'Ja', knikt mijn bijna zesjarige.
'Ja, melk of yoghurt of kaas of iets anders dat van melk gemaakt is.'
Ik knip en hij gaat verder.
'Ja, want daar zit calcium in en dat is goed voor onze botten.'
'Aha, ok, ik zal je een glaasje melk geven bij je pannenkoeken.'
'Euh, maar ik wil die pannenkoeken niet.'
'Nee? Maar je eet dat toch graag?'
'Ja, maar ik moet ook drie groentes eten.'
'Drie?'
Hij zucht diep en probeert te besluiten of papa het echt niet weet of gewoon dom is.
'Ja, drie groentes per dag.'
'Drie porties?'
'Ja!', weer die zucht, maar deze keer omdat hij beseft dat ik mee ben.
'Wel, ik zal er in de toekomst aan denken, maar eigenlijk eten wij best wel veel groentjes, maar eet nu je pannenkoek maar op. Trouwens, tomaten, die zijn rood en wortels oranje. Zijn dat dan ook een GROENtes?'
Hij rolt met zijn ogen en begint maar stilzwijgend aan zijn pannenkoek.

Op tijd?

Je hoort wel eens zeggen 'eens een dief altijd een dief', maar de variant 'eens te laat, altijd te laat' is nog niet opgenomen in de Vandale, alhoewel het misschien wel zou mogen.

We hebben de kwalijke reputatie altijd (een beetje) te laat te komen. Volgens mijn vrouw is dat omdat ik geen interesse en/of respect heb voor haar afspraken en voor de afspraken die ik maak is dat omdat ... IK(!) mijn tijd slecht inschat!

Voor een deel zal ze wel gelijk hebben. Voor sommige dingen vind ik het minder belangrijk op tijd te zijn. Als men zegt 'Ach, kom maar tegen de middag' of 'kom maar rond 15u', wel dan zie ik dat meestal breder dan diegene die het zei.

Er zijn er dus ook al die zeggen kom maar tegen tweeën als ze ons op locatie willen hebben rond drieën, maar dat vind ik eerlijk gezegd een systeem dat gedoemd is om te mislukken op lange termijn.

Op mijn werk kom ik ook steevast de academische 5 minuutjes te laat, maar dat is niet zo erg. Omdat goed te maken ga ik dan ook 5 minuten vroeger terug naar huis. Maar dat is wel effe anders thuis op een schooldag. De kids moeten op tijd op school zijn. We wonen op de spreekwoordelijke steenworp van school en als je 100m ver kan gooien zelfs op een echte steenworp. En toch is het 's morgens steeds een gevecht om er op tijd te geraken.

Laat het duidelijk zijn. Dit is GEEN verwijt aan het adres van mijn teerbeminde vrouw, ook al zijn ze 99% van de tijd WEL op tijd op school als ik 's morgens thuis ben ;-)

Je kunt het wel stelen zenne, nen overactieve ADHD met zijn bijna 6 jarige volgeling die alles doen behalve hetgene ze moeten. Stuur ze alleen naar beneden om te eten, terwijl je je gezicht natmaakt en ze zitten gegarandeerd naar een DVD van Harry Potter te kijken. Zeg je tegen de kleinste om zich aan te kleden en ga je ondertussen tanden poetsen dan staat die gegarandeerd 5 minuten later nog in zijn adamskostuum. Je geeft hem nog eens duidelijke instructies (kleed je aan of ge gaat in uw bloot gat naar 't school!), en legt ondertussen je haren terug in de juiste plooi.

Yep, je raad het al, hij is in staking. Want verzoeken die niet in drievoud zijn, met poeslieve stem, zonder ultimatums en vergezeld van de verzekering dat hij vanavond 25 uur computer mag spelen, wel die worden nog sneller met een stakingaanzegging beloond dan dat de NMBS het kan.

Het is een hele job om ze gewassen, gekamt, tandgepoetst, van ontbijtgranen en propere zakdoek voorzien om 8u27 buiten gewerkt te krijgen, zodat ze om 8u30 op school zijn. En dan moet moeder de vrouw ook nog eens op een redelijk uur de collega's vervoegen.

Persoonlijk kies ik voor 'de schop onder hun kont/ik sla koppen tegen mekaar als ge niet op tijd zijt'-aanpak, maar ik moet zeggen ook dat lukt niet altijd. Het ouderlijk DNA is duidelijk aanwezig hier ;-)

Om maar te zeggen, ze waren gisteren te laat om diverse redenen en de madam des huizes kreeg mevrouw (!!) de directeur aan de telefoon om diezelfde reden. Haar jeugd stak waarschijnlijk weer even de kop op.

't Is om die reden dat mijn ega samen met mijn allerliefste ADHDertje een reddingsplan hebben opgesteld. Straks treed het in werking. Ik ben benieuwd!

Omdat ge allemaal maar aan mijn mouw blijft trekken...

... en blijft vragen wanneer ik terug blog, voila!

De writersblock was waarschijnlijk een gebrek aan zonlicht, want de lente/zomer liet maar op zich wachten. Vandaag, maar ook gisteren was het dan eindelijk een zonnig weer, dus laat ons hopen dat de batterijkes terug opgeladen zijn.

Werkgewijs gaat het er een stuk kalmer aan toe. Ik werk een dag wel, een dag niet en de kids vinden het reuze dat ik 's morgens nog in bed lig, wanneer ze hun aanval op onze slaapkamer lanceren. Allez, de eerlijk gebied mij te zeggen dat die aanvallen eigenlijk enkel in het weekend plaats vinden, en dat het andersom is tijdens de (school)week.

Pieter was een 2tal weken geleden beginnen manken. Zijn been deed pijn. Da manneke heeft echt haar op zijn tanden en in plaats van te zeuren en te zagen, mankte hij gewoon, wat hem minder pijn opleverde. De meesten die het opmerkten spraken onmiddelijk van groeipijnen (ge groeit te rap en de spieren en pezen kunnen even niet volgen). Na een paar dagen van afwachten was hij er van af om een paar dagen later terug last te hebben.

Bij onze dokter langsgaan is een regelrechte ramp. Soms denk ik dat die gratis weet ik wat weg geeft, want daar zit altijd een massa volk in die wachtzaal. Zijn spreekuur begint om 18u, hij komt meestal terug van thuisbezoeken rond 18u20, begint dan om 18u35 en als ge daar dan wilt gaan zitten om 17u30 zijt ge de 7de in rij en moet ge nog 2 uur wachten nadat hij aan de eerste patiënt begon. Het duurt daar in principe tot 20u, maar om 20u30 daar binnen komen vallen wil zeggen dat er waarschijnlijk nog 5 man voor u zit. HOPELOOS! Ik laat dienen mens meestal naar huis komen, zeker voor de kinderen.

Niet deze keer. Mijn plan was geniaal! Ik stuurde mama met Pieter mee. Hah! Ze vertrok rond 18u, haar schoolboeken onder de arm en net voor 22u waren ze terug. Eénentwintig euro lichter én een papiertje om echo's te laten nemen. En dat zou mijn job zijn op een werkvrije dag.

Ik dus met de kleinste spruit naar het lokaal hospitaal, gewapend met een reeks 'looneytunes' op de gsm en twee uur later en een 10tal cartoons later, was het verdict vocht ergens in zijn heup.

Hij mocht van de dokter niet lopen, springen, sporten, zwemmen, turnen, allez, eigenlijk alleen maar stilzitten (imagine that!) en ter ontspanning af en toe eens met zijn ogen knipperen. Een paar dagen later was het al beter, maar zelfs tijdens de speeltijden op school (en net nu de zon begon te schijnen!) moest hij in de klas blijven. Al een geluk dat de juf hem kon paaien met extra puzzels, extra tijd op de computer, enz.

Een 10 tal dagen later (gisteren) ben ik dan nog eens terug gereden met hem om nog een te 'echoën' en bloed te laten aftappen. Zoals ik al zei, dienen kleinen is keihard. Even een 'ai' toen ze in zijn arm prikten, maar dan lag hij al te kijken wat de dokter aan't doen was.

De dokter die hem 'echode' zei me nog dat zo'n vochtophoping in de heup meestal vanzelf weggaat en meestal geen aanwijsbare reden heeft. Hij mag dus terug springen, lopen, zwemmen, turnen, enz. maar moet terug rusten als hij terug pijn heeft.