Herhalingstoetsen

Het einde van het schooljaar is in zicht, maar meestal wil dat ook zeggen dat er nog een hoop herhalingstoetsen volgen.

De juf had vorige week vrijdag een lijst meegegeven. In de eerste kolom van 3 staat welke toetsen ze die dag gaan maken, kolom twee zegt wat ze de dag daarvoor moeten meenemen en de derde bevat extra informatie zoals "hoever sta je al met je taak van wiskunde" of "morgen bib".

Het grootste probleem voor Wouter is het abstracte ervan. Hij ziet het maar niet dat de taak van wiskunde die bijna 30 pagina's is, niet te maken is op de laatste dag. Het is een werkje van alle dagen een beetje en laat hem daar nu net een hekel aan hebben. Op voorhand werken lijkt voor zijn brein totaal nutteloos. Het is dan ook een dagelijks gevecht om hem na zijn school, nog in gang te krijgen voor enerzijds de toets die hij de volgende dag heeft (dat lukt nog redelijk) en anderzijds voor zijn wiskunde taak.

Ondanks de lijst die hij heeft, slaagt hij er ook steeds in om ook wel iets te vergeten op school wat hij eigenlijk nodig heeft. Zijn blad met de voorbereiding van zijn dictee was bv. spoorloos. Om 16u was hij dat vergeten, om 17u30 was dat omdat hij het kwijt was en om 20u was dat omdat hij het per ongeluk verscheurd en in de vuilnisbak gegooid had.

Ik sprak met hem af, dat als hij nog iets vergeet, hij erom gaat en 'straf' krijgt (het is maar een kwestie van op de lijst te kijken die hij heeft en de 4 a 5 benodigde items in zijn boekentas te stoppen) en dat hij een 'beloning' krijgt indien het hem wél lukt.

Wouter zou Wouter niet zijn als hij daar geen perfect systeem voor zou vinden, zij het met haken en ogen aan. Hij stopt gewoon zoveel mogelijk spullen uit zijn schoolbank in zijn boekentas. Hij ziet het bijna als een wiskundig probleem. Als je er maar genoeg instopt kan het mathematisch bijna (!) niet mis gaan. Niet dus. En dan spreek ik nog niet over zijn brood- en koekjesdoos die hij dan ook nog in school laat liggen.

We proberen hier nochtans op een luchtige manier met om te gaan om de nodige stress die met zo'n periode toch al meebrengt, te beperken tot het minimum. En het is geen kwestie van zijn best doen, want dat doet hij wel.

Volgend jaar zal zeker een kantel jaar worden. Het 6de leerjaar én een juf die het nut van een degelijke voorbereiding voor het middelbaar nastreeft. Hij zal het niet makkelijk krijgen, dat wten we nu al, maar het zal hem ten goede komen. Ik ben er zeker van dat het hem nog meer zal vormen dan het 5de leerjaar al gedaan heeft.

Trouwens had ik al gezegd dat Wouter een schat van een kind is én dat wij geweldig trots zijn op hem, zowel op zijn prestaties als op wie hij is?

Jaarlijkse evaluatie

Elk jaar moeten we met Wouter op controle. Een beetje zoals met je auto, alleen bij hem laten we niet zijn uitlaat en banden checken, nee, bij is het zijn lengte, gewicht, hoofdomtrek, bloeddruk, enz.

Het is belangrijk omdat er van ADHD-kinderen wel eens gezegd word dat ze (soms) groeiachterstand hebben ten opzichte van niet-ADHD-kinderen. Maar tot nog toe zit hij binnen de gemiddelde waarden.

Ook probeert de dokter steeds te peilen naar zijn dagelijkse omgang met anderen, hoe hij het doet op school, wat hij zelf vind van de therapie. Het lijkt wel of Wouter helemaal niet luistert wat er dan tussen mij en de dokter gezegd word, maar de waarheid is dat hij elk woordje wikt en weegt.

'Hij komt wel goed overeen met zijn broertje, hé', zegt de dokter, want Pieter is ook meegegaan op doktersbezoek.
'Dat loopt inderdaad wel los. Hij houdt wel graag de touwtjes in handen van het spel. Zolang hij het scenario mag bepalen en zijn broertje doet wat hij zegt, gaat het inderdaad goed. Maar aangezien ze beide vrij dominant zijn (dat hebben ze echt van hun mama!!) botst het wanneer de kleinste ook zijn eigen goesting wil.'
'DAT IS NIET WAAR, GE OVERDRIJFT!'

Later blijkt het dat hij het niet eens was met het woordje 'altijd' en dat hij vindt dat ik hem daar op die manier belachelijk maak. Natuurlijk is dat niet zo en dat probeerden we hem 's avonds aan tafel ook duidelijk te maken. De dokter heeft een totaal beeld nodig van hem. Rilatine en concerta zijn geen wondermiddelen, eerder hulpmiddelen.

Mensen die deze produkten enkel kennen uit de media kijken er soms smalend op neer, maar in de praktijk blijkt dat Wouter (en ik spreek enkel over onze eigen situatie) niet goed functioneert zonder. Nog niet zolang geleden waren we zijn pilletje eens vergeten te geven op een schooldag en binnen het uur belde de directie ons al. Toen ik hem een pilletje ging brengen leek hij wel een dronken giegelnicht die net de mop van het decenium gehoord had.

Maar het is niet enkel omdat wij vinden dat hij medicatie nodig heeft, dat hij ze krijgt. Elk jaar wordt dat opnieuw geevalueerd en (gelukkig voor hem én voor zijn omgeving) goedgekeurd.

Zon, verlof en buitenleven

Eindelijk krijgen we wat goed weer. De zon schijnt en het is aangenaam 'T-shirten-weer'.

Voor de kinderen is dat ook leuk. Niet alleen 's morgens om naar school te vertrekken (je moet geen jas aandoen, dat scheelt tijd!) maar ook overdag en na school. Ze kunnen met hun vriendjes en vriendinnetjes lekker buiten spelen.

Voor Pieter was dat heel welkom. Om één of andere reden kan diene kleine niet spelen wanneer er onder hetzelfde dag een beshikbare computer en televisie zijn, of zo lijkt het toch. De 'mag ik computer spelen' of 'mag ik tv kijken'-klaagzangen zijn meestal niet van de lucht. Wanneer ge hem dan zegt om eerst wat te spelen met wat gewoon speelgoed, kijkt hij me meestal verontwaardigd aan. 'Ik HEB al veel gespeeld', zegt hij dan, maar meer dan rondhangen en op Wouter zijn zenuwen werken, heeft hij eigenlijk niet gedaan.

Dat is nu gelukkig (een beetje) anders. Hij probeert nog computer en/of tv in de wacht te slepen, maar mijn 'njet' brengt hem niet meer uit evenwicht. Hij trekt dan meestal naar de buren twee huizen verder. Met die twee dochtertjes en hun trampoline kan hij het uitstekend vinden. Het jongetje en het kleinere meisjes aan onze andere kant vallen ook in de smaak. 'Kampen bouwen hé papa'. En dan heeft hij nog een derde mogelijkheid. Het meisje aan de overkant van de straat. Zo oud als zijn broer en behoorlijk bazig, en ook al pikt hij geen bemoeienissen van Wouter, van haar pikt hij het wél.

Hij zit zo dikwijls op een ander, dat ik het zelf soms een beetje vervelend vind. De buren nochtans niet. Hij is een lief en attent kereltje dat goed luistert, zegt men me, maar dat wisten wel hé.

Wouter dat is een ander verhaal. Af en toe gaat hij mee met zijn broer 'trampolinen' bij de buren, maar eigenlijk mist hij wat kinderen van zijn eigen leeftijd. Zaterdag heb ik hem nog mee buiten gesleurd terwijl ik aan het snoeien was. Wat muziek op, een tuinstoel in de voortuin, Harry Potter (deel 5?) op zijn schoot en al vingerhakend heeft hij zo uren bij me gezeten. Gisteren had ik ze dan beiden buiten gejaagd op een dekentje in de gazon met een pak autootjes en dat ging maar gedeeltelijk goed.

Het was leuk om een lang weekend (van 1 tot 4 mei) thuis te zijn en zo'n reuze weer te hebben. Diegene die naar de zee waren gereden en gisteren rond 19u in de 30 kilometer lange file stonden, waren verkeerd. Het was even goed thuis én filevrij. Nog van da!

Ze krijgen les over gezond eten

Ondertussen thuis aan tafel:

'Papa, ik moet drink melken drinken per dag!'
'Ahja? Melken?'
'Ja', knikt mijn bijna zesjarige.
'Ja, melk of yoghurt of kaas of iets anders dat van melk gemaakt is.'
Ik knip en hij gaat verder.
'Ja, want daar zit calcium in en dat is goed voor onze botten.'
'Aha, ok, ik zal je een glaasje melk geven bij je pannenkoeken.'
'Euh, maar ik wil die pannenkoeken niet.'
'Nee? Maar je eet dat toch graag?'
'Ja, maar ik moet ook drie groentes eten.'
'Drie?'
Hij zucht diep en probeert te besluiten of papa het echt niet weet of gewoon dom is.
'Ja, drie groentes per dag.'
'Drie porties?'
'Ja!', weer die zucht, maar deze keer omdat hij beseft dat ik mee ben.
'Wel, ik zal er in de toekomst aan denken, maar eigenlijk eten wij best wel veel groentjes, maar eet nu je pannenkoek maar op. Trouwens, tomaten, die zijn rood en wortels oranje. Zijn dat dan ook een GROENtes?'
Hij rolt met zijn ogen en begint maar stilzwijgend aan zijn pannenkoek.

Op tijd?

Je hoort wel eens zeggen 'eens een dief altijd een dief', maar de variant 'eens te laat, altijd te laat' is nog niet opgenomen in de Vandale, alhoewel het misschien wel zou mogen.

We hebben de kwalijke reputatie altijd (een beetje) te laat te komen. Volgens mijn vrouw is dat omdat ik geen interesse en/of respect heb voor haar afspraken en voor de afspraken die ik maak is dat omdat ... IK(!) mijn tijd slecht inschat!

Voor een deel zal ze wel gelijk hebben. Voor sommige dingen vind ik het minder belangrijk op tijd te zijn. Als men zegt 'Ach, kom maar tegen de middag' of 'kom maar rond 15u', wel dan zie ik dat meestal breder dan diegene die het zei.

Er zijn er dus ook al die zeggen kom maar tegen tweeën als ze ons op locatie willen hebben rond drieën, maar dat vind ik eerlijk gezegd een systeem dat gedoemd is om te mislukken op lange termijn.

Op mijn werk kom ik ook steevast de academische 5 minuutjes te laat, maar dat is niet zo erg. Omdat goed te maken ga ik dan ook 5 minuten vroeger terug naar huis. Maar dat is wel effe anders thuis op een schooldag. De kids moeten op tijd op school zijn. We wonen op de spreekwoordelijke steenworp van school en als je 100m ver kan gooien zelfs op een echte steenworp. En toch is het 's morgens steeds een gevecht om er op tijd te geraken.

Laat het duidelijk zijn. Dit is GEEN verwijt aan het adres van mijn teerbeminde vrouw, ook al zijn ze 99% van de tijd WEL op tijd op school als ik 's morgens thuis ben ;-)

Je kunt het wel stelen zenne, nen overactieve ADHD met zijn bijna 6 jarige volgeling die alles doen behalve hetgene ze moeten. Stuur ze alleen naar beneden om te eten, terwijl je je gezicht natmaakt en ze zitten gegarandeerd naar een DVD van Harry Potter te kijken. Zeg je tegen de kleinste om zich aan te kleden en ga je ondertussen tanden poetsen dan staat die gegarandeerd 5 minuten later nog in zijn adamskostuum. Je geeft hem nog eens duidelijke instructies (kleed je aan of ge gaat in uw bloot gat naar 't school!), en legt ondertussen je haren terug in de juiste plooi.

Yep, je raad het al, hij is in staking. Want verzoeken die niet in drievoud zijn, met poeslieve stem, zonder ultimatums en vergezeld van de verzekering dat hij vanavond 25 uur computer mag spelen, wel die worden nog sneller met een stakingaanzegging beloond dan dat de NMBS het kan.

Het is een hele job om ze gewassen, gekamt, tandgepoetst, van ontbijtgranen en propere zakdoek voorzien om 8u27 buiten gewerkt te krijgen, zodat ze om 8u30 op school zijn. En dan moet moeder de vrouw ook nog eens op een redelijk uur de collega's vervoegen.

Persoonlijk kies ik voor 'de schop onder hun kont/ik sla koppen tegen mekaar als ge niet op tijd zijt'-aanpak, maar ik moet zeggen ook dat lukt niet altijd. Het ouderlijk DNA is duidelijk aanwezig hier ;-)

Om maar te zeggen, ze waren gisteren te laat om diverse redenen en de madam des huizes kreeg mevrouw (!!) de directeur aan de telefoon om diezelfde reden. Haar jeugd stak waarschijnlijk weer even de kop op.

't Is om die reden dat mijn ega samen met mijn allerliefste ADHDertje een reddingsplan hebben opgesteld. Straks treed het in werking. Ik ben benieuwd!

Omdat ge allemaal maar aan mijn mouw blijft trekken...

... en blijft vragen wanneer ik terug blog, voila!

De writersblock was waarschijnlijk een gebrek aan zonlicht, want de lente/zomer liet maar op zich wachten. Vandaag, maar ook gisteren was het dan eindelijk een zonnig weer, dus laat ons hopen dat de batterijkes terug opgeladen zijn.

Werkgewijs gaat het er een stuk kalmer aan toe. Ik werk een dag wel, een dag niet en de kids vinden het reuze dat ik 's morgens nog in bed lig, wanneer ze hun aanval op onze slaapkamer lanceren. Allez, de eerlijk gebied mij te zeggen dat die aanvallen eigenlijk enkel in het weekend plaats vinden, en dat het andersom is tijdens de (school)week.

Pieter was een 2tal weken geleden beginnen manken. Zijn been deed pijn. Da manneke heeft echt haar op zijn tanden en in plaats van te zeuren en te zagen, mankte hij gewoon, wat hem minder pijn opleverde. De meesten die het opmerkten spraken onmiddelijk van groeipijnen (ge groeit te rap en de spieren en pezen kunnen even niet volgen). Na een paar dagen van afwachten was hij er van af om een paar dagen later terug last te hebben.

Bij onze dokter langsgaan is een regelrechte ramp. Soms denk ik dat die gratis weet ik wat weg geeft, want daar zit altijd een massa volk in die wachtzaal. Zijn spreekuur begint om 18u, hij komt meestal terug van thuisbezoeken rond 18u20, begint dan om 18u35 en als ge daar dan wilt gaan zitten om 17u30 zijt ge de 7de in rij en moet ge nog 2 uur wachten nadat hij aan de eerste patiënt begon. Het duurt daar in principe tot 20u, maar om 20u30 daar binnen komen vallen wil zeggen dat er waarschijnlijk nog 5 man voor u zit. HOPELOOS! Ik laat dienen mens meestal naar huis komen, zeker voor de kinderen.

Niet deze keer. Mijn plan was geniaal! Ik stuurde mama met Pieter mee. Hah! Ze vertrok rond 18u, haar schoolboeken onder de arm en net voor 22u waren ze terug. Eénentwintig euro lichter én een papiertje om echo's te laten nemen. En dat zou mijn job zijn op een werkvrije dag.

Ik dus met de kleinste spruit naar het lokaal hospitaal, gewapend met een reeks 'looneytunes' op de gsm en twee uur later en een 10tal cartoons later, was het verdict vocht ergens in zijn heup.

Hij mocht van de dokter niet lopen, springen, sporten, zwemmen, turnen, allez, eigenlijk alleen maar stilzitten (imagine that!) en ter ontspanning af en toe eens met zijn ogen knipperen. Een paar dagen later was het al beter, maar zelfs tijdens de speeltijden op school (en net nu de zon begon te schijnen!) moest hij in de klas blijven. Al een geluk dat de juf hem kon paaien met extra puzzels, extra tijd op de computer, enz.

Een 10 tal dagen later (gisteren) ben ik dan nog eens terug gereden met hem om nog een te 'echoën' en bloed te laten aftappen. Zoals ik al zei, dienen kleinen is keihard. Even een 'ai' toen ze in zijn arm prikten, maar dan lag hij al te kijken wat de dokter aan't doen was.

De dokter die hem 'echode' zei me nog dat zo'n vochtophoping in de heup meestal vanzelf weggaat en meestal geen aanwijsbare reden heeft. Hij mag dus terug springen, lopen, zwemmen, turnen, enz. maar moet terug rusten als hij terug pijn heeft.

Gevonden: Humor in een 10jarige

Gisteren aan tafel.

Ik:'Waar is grootmoeder? Is die naar boven, naar 't toilet?'
Wouter:'Neeje, die is gaan skieën in Zwitserland!'

Een rustig weekend

Vrijdag vierden onze kids carnaval op school. Pieter ging als piraat (dankzij een kostuum van een anderer mama), Wouter ging als tovenaar/Harry Potter. Het originele plan was ook piraat, die zwaarden had hij al zelf gemaakt, maar om een of andere reden werd dat dus donderdag plots iets anders. Gevuld met (Brusselse) wafels trotseerden ze dapper de kou en stapten ze samen met de andere 2 scholen door de straten van ons dorp.

's Avonds aan tafel vielen Wouters ogen bijna toe en om half acht vroeg ik hem of hij nog langer wou opblijven of gaan slapen en hij koos voor het laatste. Op zo'n moment denken alle grootmoeders natuurlijk dat hij kleinkinders ziek gaan worden, waar ik dan smakelijk mee lach, maar deze keer was het juist.

's Morgens klonken Pieters hoestjes als een oude hond of een oude auto die niet wil starten en maakte hij al koorts. Die 39 graden en meer konden we enkel onder bedwang houden met de nodige medicijnen, maar hij was nog wel levendig. TV kijken en computeren was nog steeds zijn leven. 's Avonds was het al hééél wat minder. De zetel kwam hij amper af, slapen deed hij bijna van zaterdag tot zondag avond. Zijn eetlust was totaal verdwenen.

Voor Wouter was dit natuurlijk heel rustig. Geen broertje om ruzie mee te maken of discussies mee te voeren. Nu moet gezegd dat hij extreem rustig en gedreven is de laatste weken. HEt is al een paar keer voorgevallen dat hij vanzelf aan zijn huiswerk begint, iets waar je hem anders voor moet vastgrabbelen en aan tafel vastbinden.

Op het oudercontact niets dan lof van de juf. Zijn punten zijn goed tot zeer goed. Hij flirt met de gemiddelden van de klas en werkt zeer goed mee. Dat hij vaak dingen vergeet mee te nemen naar huis (brooddoos, huiswerk, te tekenen taken, enz.) dekt ze toe met de mantel der liefde (hij kan er niet aan doe hé). En nochtans is het een strenge juf, laat daar geen twijfel over zijn.

Pieter heeft het nog steeds moeilijk om zich een plaatsje toe te eigenen in de nieuwe school/klas. In die mate dat hij soms zoveel moeite doet, dat het opdringen word en het vervelend word. We hadden bij de verandering van school de meeste problemen verwacht met de iets minder sociaal vaardige Wouter en nu blijkt nog steeds dat het voor Pieter de overgang het moeilijkst te verteren is. Hij ging van een klas met vooral meisjes naar een dominante groep jongens. Van een school waar men streeft dat de kleinere samen leven met de kleuters, ze helpen, begeleiden naar een meer klassiek systeem waar de groteren de kleineren vooral vervelend vinden en waar ze in de weg lopen wanneer de 5des en 6des voetballen.

En toch laat hij het niet echt aan zijn hartje komen. Daar waar Wouter meer het serieuze type kind is, is Pieter een levensgenieter, iemand die 'happy' door het leven gaat. Ik kan bijna niet wachten tot hij aan de leeftijd komt dat hij humor ontdekt, iets Wat Wouter het laatste jaar wél al gevonden. We weten het ondertussen, humor is leeftijd gebonden.

Deze nacht werd Pieter dan uiteindelijk wakker met het idee dat er drie kinderen in de kamer stonden. Onder de invloed van de koorts kon hij waarschijnlijk zijn droom niet loslaten. We hebben hem bij ons in bed moeten nemen om het ervan te overtuigen dat het 'ok' was. Al een geluk dat we 'thuisopvang voor zieke kinderen' besteld hebben voor de komende dagen.

PS Weet iemand of ge ziektes kunt overkrijgen via E-mail, want het neefje in Canada zit er ook mee? ;-)

K3 en de cabrio

Wouter heeft al langer een hekel aan K3. Ze zijn niet cool, ze zijn niet jongesachtig en nog erger, Pieter vindt ze wel goed!

'Pa, die trienen van K3 die zingen toch stomme liedjes hé.'
'Bwa...da valt wel mee zenne.'
'Jamaar, en die zingen over zo'n stomme dingen.'
'Meiskes dingen wilde zeggen.'
'Ja...allez, bijvoorbeeld, op diene CD Hits for kids zingen die dat ze verliefd zijn op ne cabrio. Ik ben ook zot op auto's maar verliefd...poeh!'
'Huh?'
'Jaa..die zingen zoals op die boot, ik ben verliefd op de cabrio.'
'Huh? Dat heb ik neit gehoord zenne'
'En toch... op Leonardo de Cabrio!'

Het was even stil aan tafel, en toen schoof iedereen eronder. Iedereen behalve Wouter bleek Leonardo de Cabrio te kennen! Het liedje kende niemand, de andere hits zingen we wel luidkeels mee natuurlijk. Onze pubertijd waarin K3 not done is, is natuurlijk al even voorbij.

Hij ziet nog altijd niet goed

Gisteren reden we dan uiteindelijk naar Hans Anders. Daar kwam mijn eerste brilleke ook van en omdat het voor onze vergeetachtige 10 jarige ook zijn eerste is, gingen we maar voor een goedkope bril.

We waren onmiddelijk naar school vertrokken, want mama moest les geven kort bij het Shopping Center Waasland(SCW) en zou daar rond 16u ook zijn. Niet dus. Dat was een uur later dan voorzien en omdat ik het niet zag om een uur te gaan slenteren met die gasten, bleven we maar rustig in de auto zitten. Rustig? Yep, rustig! Een uur lang zelfs! Het verbaasd me nog nu ik het hier schrijf, maar ik heb ze zelf beloont met 2 goeie punten.

De afspraak was dat we na het shopping-center-gebeuren zouden gaan eten in de McDonalds. Dat zagen ze wel zitten natuurlijk (en ja ik ook). Ze weten dat als ze drie slechte punten krijgen tijdens zo'n 'uitje' ze het op hun buik kunnen schrijven (is al gebeurd!), maar nu stonden ze er dus goed voor, want samen met die 2 goede punten, konden ze al 5 opmerkingen krijgen voordat we naar huis reden en boterhammen met droog brood zouden eten.

In het SCW was het goed te doen. Weinig volk. De duizend brillekes passen was Wouter al even snel beu als papa, nee , eigenlijk was ik het eerder beu. De 'nee, deze niet' gingen sneller van zijn neus dan ik ze kon zien en vorige keer zonder mama en zonder het kleine broertje hadden we rapper een goeie keuze gemaakt (en vergeten tegen nu).

Dat Pieter naar het toilet moest was een 'saved by the bell' moment, een oase in de brillenwoestijn. Toen Pieter een kleine 200 gram lichter was ... ;-) ... en ik 35 cent had Wouter al gekozen. Niet mijn eerste keuze, maar toch heel geslaagd. Trots met zijn nieuwe aanwinst wou hij al de winkel uitlopen. Geen goed idee met die stukskes vensterglas in dat montuureke. Passen, meten, opschrijven en 'moeten ze ontspiegeld, krasvrij en of onverwoestbaar gemaakt worden?' en dan ...nog 2 weken wachten. Het zal waarschijnlijk de behandeling met kryptonite zijn die iets langer duurt.

Dan maar naar de see-en-aah om rap wat kids kledij en sokken te kopen, terwijl mama afdwaalde in de vrouwensectie. Nadat we hadden betaald en Pieter aan de kasseuse vertelde dat papa zijn nieuwjaarsgeld had opgedaan (dat het aan kleren voor hemzelf was vergat hij er wijslijk bij te vertellen) begonnen we richting uitgang te lopen. Tot mijn én Wouters ergernis liep mama verkeerd. Niet richting beloofde uitgang, maar richting 'vrouwenklerenwinkel'. We fronsten beiden onze wenkbrauwen, Pieter speelde lustige verder met zijn Hans Anders ballonneke, en tien minuten later bolden we dan toch richting McDonalds. Zelfs mama had ondertussen ook honger gekregen, want ze zoefde met snel voorbij en nam de kop richting Ham- en ander Burgers.

Het moet benadrukt én gezegd worden. Het waren engeltjes vandaag. Naar zo'n winkeldinges trekken met twee kids die daar eigenlijk al evenveel goesting in hebben als 'hunnen ouwen' is geen sinecure, maar dit was echt een droom. Goed gewerkt mannen. En we hebben het hen ook dan meerdere malen gezegd.

Hij ziet niet goed

We wisten het al een tijdje. Vorig jaar was het al opgemerkt op het PMS (CLB). Hij ziet niet goed. De oogarts was echter van mening dat hij beter vooraan in de klas kon zitten en het dragen van een bril beter uitgesteld kon worden tot het middelbaar.

Maar Wouter begon meer en meer last te krijgen met op het bord kijken (ook al zat hij op de eerste rij!) en het TV kijken ging ook moeilijker en moeilijker. Het kan natuurlijk zijn dat deze juf kleiner schrijft en hij nu wél de ondertitels leest van engels gesproken films, maar toch namen we het zekere voor het onzekere en trokken we naar de oogarts.

Daar kreeg hij zo'n 'Harry Potter goes techno' geval op z'n neus en mocht hij naar lettertjes op de muur staren. Nadat het eerste oog/glas goed was en ze aan het tweede begonnen moest ik lachen toen de oogarts(e) vroeg of hij ze kon lezen en hij antwoordde dat het dezelfde waren van het eerste oog. Hij had ze onthouden! Ze glimlachte en vroeg hem om ze toch maar te lezen en te kijken of hij ze scherp zag.

Vandaag, een dagje later, gaan we zijn brilletje aanpassen. Een week of twee geleden hadden we al eens wat 'montuurekes' gepast.

'Shit papa, daar sta ik echt niet mee met zo'n Harry Potter brilleke hé?'
'Nee, eigenlijk niet', zei ik toen ik dacht dat onze generatie het een John Lennon brilleke zouden genoemd hebben.

Deze namiddag gaan we dus samen naar het Shopping Center een exemplaar gaan kiezen. Hopelijk is mama het eens met mijn keuze van vorige keer.

Papa, ge zijt de nieuwjaarsbrieven toch niet vergeten hé?

OK. Ik geef het toe. Ik ben een sociaal gehandicapte als ik mijn smartphone (=telefoon waar ge wat slimmer van wordt)moet afgeven. Ik leef zij aan zij met mijn agenda in 'da spel'. En nu hij binnen is voor reparatie en ik rondloop met een oud toestel van enkele jaren terug (ge weet wel, ge moet bijna met 2 zijn om het te dragen of als ge het aan uw oor zet denkt iedereen onmiddelijk terug aan de tijd van de ghettoblasters) vergeet ik het ene met het andere. Ik (of toch al zeker mijn gsm) ben niet meer gesynchroniseerd.

En ja ik geef toe dat het goeikope excuses zijn voor het vergeten van de nieuwjaarsbrieven voor opa en oma, en voor Pieter's peter. Al een geluk dat Pieter er niet aan gedacht heeft dat ik onrechtstreeks zijn kado heb uitgesteld. Oef!

Gisteren zijn ze dan ook met hun oma gaan 'openluchtschaatsen'. Samen met nog een neefje (de kleine van mijn broer) trokken ze op pad. Bar koud was het. Min 2 en een gure wind en dan meer op uw gat en buik als op de dubbele kinderschaatsen staan moeten zelfs voor een 5 jarige Pieter en zijn bijna 5 jarige neefje tegenvallen. Wouter die al een held op inline skates (voor het ouder publiek, rolschaatsen met alle wieltjes op één rij!) genoemd mag worden, was het schaatsen dan ook een makkie. Toen ik bij oma en opa aankwam hing de chauffage dan ook vol met natte broeken en liepen de kids rond in pyamabroeken.

Na weer maar al eens goed gegeten te hebben (daar zijn deze dagen altijd goed voor ;-) en na een lekker dessert trokken we dan uiteindelijk rond negenen huiswaarts. Pieter zijn anders zo aanwezige gekakel viel halfweg stil en moest ik thuis naar bed dragen. Lang zullen ze na het aandoen van de pyama's niet meer wakker gelegen hebben denk ik. Ze waren bekaf!

Bedankt oma voor het eten, en in hen naam, bedankt voor het schaatsen.

Ohja, en de kunstig geschreven namen werden voor privacy doeleinden natuurlijk vakkundig gewist hé. Dat jullie niet denken dat die kids hun naam en/of gemeente vergeten zijn ;-)

Het oude is op, het nieuwe al begonnen

We zijn er voorbij. 1 januari is voorbij. Oef.

Persoonlijk krijg ik jeuk van al die opgeklopte verplichte feestdagen, maar terwijl je al de andere een beetje kan negeren, kan dit natuurlijk met nieuwjaar niet. De kids kijken er naar uit, want nieuwjaar of oudejaar wil zeggen pakjes.

Nu hebben onze kids eigenlijk al alles van speelgoed dat ze moeten hebben. eigenlijk hebben ze al veel te veel. Het is daarom dat we er voor kiezen om enkel de Sint 'groot' speelgoed te laten brengen. De kerstman (of is het vadertje tijd die het oude jaar komt halen en het nieuwe brengt?) heeft dan enkel een kleinigheidje bij. Dit jaar kopen we met de rest van de centjes 'coole' kleertjes.

Het is het tweede jaar op rij dat we dat doen en ik moet zeggen dat er weinig tegenstand is. Ze zijn tevree met een kleinigheidje. Vorig jaar was dat een handvol kleine 'hotweels', samen met een ticketje voor een subtropisch zwembad, het huren van een DVD (shit, die hangen nog op de ijskast), een cinema ticketje. Dit jaar was het voor Wouter een uitbreiding op zijn spelletje Carcassonne dat de sint bracht op mama's sintenfeest van 't werk. Dat spel was echt een schot in de roos en het is ondertussen al meer gespeeld dan eender wel spel hier in huis.

Voor Pieter hadden we een setje vingerverf/sponzenstempel lettertjes. Hij is bezig met de lettertjes in de 3de kleuterklas (kijk papa, onze bank...hij leest... KA BEE SEE). Tot nog toe bleef het bij het stempelen van zijn naam, maar ik vermoed dat er veel meer in dat kleine hoofdje van hem zit.

Nu zijn we weer een tijdje zoet, alhoewel ik van mijn moeder in het verre Canada al hoor dat de spulletjes voor Valentijn ginds al vlak naast de kerst/nieuwjaarsspullen liggen. En de paaseierfabrieken draaien waarschijnlijk ook al op volle toeren!

Nog snel mijn nieuwjaarsbriefje voor jullie en dan post ik later (morgen misschien?) de briefjes van de kids.

De allerbeste wensen voor 2008!

Dat elke nieuwe dagjullie vrede geven mag.

En bergen van gelukeen heel jaar aan één stuk.

Veel liefde voor elkaar,een ongelooflijk goed jaar!

Paniek

Op kerstavond, het was bijna bedtijd, schoot Wouter plots in een onbedaarlijk huilen. Hij had het al een ganse dag redelijk moeilijk en reageerde al heel de tijd emotioneel op zijn broertje zijn pesterijen. Maar de laatste uren had hij het een beetje beter onder controle.

En plots stond hij daar weer met zijn ogen vol tranen. Mijn eerste gedacht was dat hij zijn teen ergens tegen gestoten had. Niets van dat alles. Hij was nog snel eens door zijn boekentas gegaan om zijn nieuwjaarsbrieven te pakken, hij moest er tenslotte nog een vijftal schrijven. Maar zover kwam het niet. Ze lagen nog op school! Dat hij zijn boek van Frans niet bijhad deed hem minder, maar dat kan je hem moeilijk kwalijk nemen.

Ik had hem vrijdag nog gevraagd of hij alles bijhad. Hij was er zeker van, maar in plaats van zijn kaft met nieuwjaarsbrieven in zijn boekentas te steken had hij (zegt hij toch) een soortgelijk kaft genomen met zijn rapport in.

Ik zei hem dat hij maar naar de juf moest bellen (haar kids mogen haar steeds bellen op haar gsm!) maar dat idee schrok hem wel af.

'Wat doet de juf nog van werk?'

'Huh?'

'Ja, ga ik haar niet storen op haar ander werk?'

'Euh ander werk? Voor zover ik weet is lesgeven, zeker aan kwiestenbiebels zoals gijzelf, een fulltime job en heeft ze nu gewoon welverdiende vakantie.'

'Oh..', zei hij gevolgd door een diepe zucht. De juf (een schat van een mens trouwens) heeft de naam streng te zijn. Op die leefdtijd verwarren ze strikt nogal eens met streng.

De dag nadien, gisteren dus, was het zover. Na het eten mocht hij naast me komen zitten, tikte ik het gsm nummer van de juf in en liet ik hem een vooraf geoefend gesprek opzeggen.

'Hallo?'

'Euh..juf...'tis hier met Wouter, mag ik u even storen?'

'Ja hoor'

'Juf, ik ben mijn nieuwjaarsbrieven en boek van Frans vergeten op school.'

'Geen probleem, is papa daar', hoor ik haar zeggen. Met een diepe zucht van verlossing geeft hij het toestel aan mij.

De juf spreekt met me af om morgen naar school te komen, ze woont niet zo gek ver van school, wij maar 100 meter. Erg vindt ze het niet, het is blijkbaar niet de eerste keer dat zoiets gebeurt.

De doemscenario's die al door Wouter zijn hoofd speelden zijn plots weg. Morgen is het opgelost. Zijn bezorgde blik (krijg ik wel kadootjes zonder het opzeggen van mijn brief) maakt plaats voor een euforie.

En heeft hij hier nu iets uit geleerd? Ja en nee. Hij weet dat dingen vergeten vervelende gevolgen kan hebben. Gaat hij nu niets meer vergeten? Nee, zeker weten van niet. Is dat de schuld van zijn ADHD? Ja, want het gebrek aan concentratie en inschatten van gevolgen is daar rechtstreeks het gevolg van. Zou het anders zijn/kunnen zonder ADHD? Nee waarschijnlijk niet. Zowel mama als ik leven met onze agenda onder de arm. Zelf ben ik momenteel 'gehandicapt' omdat mijn smartphone waarin ik mijn agenda in bijhoud én synchroniseer met outlook (PC) binnen is voor reparatie. Maar zelfs dat zou geen oplossing zijn voor Wouter. Hij zou hem vast en zeker ergens laten liggen. We houden ons hart al vast tegen de tijd dat hij naar het middelbaar vertrekt, met de bus en met een gsm op zak. Gelukkig zit hij nu nog maar in het vijfde! Oef!

Vangen

copyright: Quirit

(www.quirit.com)

Een nief boeleke

Dé speciale tante van Wouter is bevallen. Ruim een week overtijd (ppfff...en die durft klagen da wij al eens te laat zijn!) maar het is eruit. Hét is een pracht van een dochter, een klein smurfinneke.

Wij dus zondag met de kids naar Gent om ze te gaan bewonderen. Nu krijg ik zelf meestal snel de kriebels in een hospitaal, maar deze keer waren ze me voor. Vooral Pieter had mieren in zijn broek. Nu had dienen zijn mondje al een heel weekend overuren gedaan, tot grote ergernis van iedereen. Mama krijgt steeds meer angstvisioenen dat haar kleinste dezelfde weg opgaat als de grootste. Zij ziet soms in grote letters ADHD op zijn voorhoofd staan.

Zelf heb ik dat (nog) niet, alhoewel de twijfels heel soms binnensluipen. Zwijgen doet hij raar of zelf, zingen doet hij vanaf hij wakker is (dan is het nog geneurie) tot hij al een kwartier in slaap ligt (dan is het terug geneurie!). Als ge hem parkeert achter de TV of de PC zijt ge hem volledig kwijt, maar als ge die bakskes afzet...oeioeioei... Meestal loopt hij dan een uurke doelloos rond (met de instruktie: ga nu eens 'gewoon' spelen), komt dan een uur aan een stuk elke 5 minuten verkondigen dat hij al genoeg gewoon gespeeld heeft en of hij terug PC/TV mag spelen/kijken. Opgeven doet hij meestal pas uren later, enkel de interval van zijn vraag wordt groter. Spijtig dat hij niet doorheeft dat zijn verslaafde gedrag enkel zorgt dat hij nog minder achter de PC of TV eindigt.

Dé speciale tante weet waarschijnlijk nog niet half wat haar te wachten staat, dus behalve veel gelukwensen is er natuurlijk ook veel sterkte bij. ;-)

Verraden door het zwaard van de piraat

Op mama haar site kon je de problematiek al lezen. Opgelost is het nog steeds niet. Wouter kiest nog altijd liever voor de korte beloning van het smokkelen, in plaats van rekening te houden met de straf die erop volgt.

Toen ik ze gisteren ging ophalen in kinderopvang viel er een playmobil zwaardje uit zijn zak. Bleek dat hij 2 van die zwaardjes, een pak Harry Potter kwartetkaarten en 2 kleine lampje (ikke gekregen op het Telenet Clouseau concert en beide kids cadeau gedaan de dag nadien) mee naar school had genomen zonder het te vragen aan mama.

Nu stonden we op het punt om na het dokter bezoek die avond (just a checkup bij de madammen dokter!) naar de McDonald te gaan met beide kids. Wouter is verzot op al die kleine rommeltjes die bij die Happy Meal krijgt. Ik was zo boos om zijn ongehoorzaamheid dat ik op dat moment van plan was hem thuis te laten, maar omdat dat niet mogelijk was besloot ik hem de Happy Meal te ontzeggen en hem enkel een 'burger, fries and coke' te geven.

Eenmaal daar gekomen zag ik echter dat er voor hem supermegareuze leuke speelgoed robotjes bij werden gegeven en ik zag onmiddellijk dat het een klein drama zou zijn als hij ze niet zou krijgen. En hij zou met het exemplaartje van zijn broer toch spelen. Ik besloot dan ook hem het toch te gunnen, maar het speelgoed belandde in mijn zak en voor eens ganse week op de kast. Ik moet het waarschijnlijk niet vertellen dat de preek die hij had gekregen van mama én papa héél hard in de smaak viel. Als je hem de keus zou geven tussen een oorveeg en een preek, hij koos waarschijnlijk voor 3 oorvijgen om zeker de preek te ontlopen.

Het was ook de bedoeling dat hij vroeger ging slapen, maar dat ging hopeloos de mist in vanwege het huiswerk dat hij nog moest doen, maar uitstel is geen afstel. Het zal hier vandaag vroeger rustig zijn voor papa dan anders.

Sinds dinsdag deel ik ook supersterren uit. Geen George Clooneys of Nicole Kidmans, nee, een superster is meer een soort joker. Wanneer papa of mama (schijnbaar ondoordacht) 'nee' op iets zegt en er is tijd voor discussie, kan je met die superster mama of papa er nog eens goed over laten nadenken. Indien het antwoord veranderd, is de superster ingeruild, blijft het antwoord onveranderd, blijft ook de superster behouden en goed voor toekomstig gebruik. Ze zijn al zeker niet inruilbaar 's morgens na 8u15 (8u30 gaat de schoolbel!) én op momenten dat mama en/of papa beslissen dat er geen tijd is voor 'her-nadenken'.

Bob et Bobette

Meestal ben ik BOB, maar af en toe voelt mijn vrouw haar geroepen om bobette te zijn. Het is dan meestal de bedoeling da ik de nodige alcohol binnenkap, maar eigenlijk gebeurt dat dan niet. Ik vergeet meestal (uit gewoonte?) alcohol te drinken en verval al snel in cola light. Dan zeurt mijn ega natuurlijk dat ik toch wil rijden en zij bijgevolg had kunnen 'zuipen', wat ze ook nog nooit van haar leven gedaan heeft, maar wat niet is kan nog komen zeker?

Zo ook deze zondag. Mijn vrouw vond ze dat ik me maar in het bier moest storten op de benefiet van Nino en na 2 pintjes was ik het weeral vergeten en dronk volop cola. Toen we door gingen, kroop ik achter het stuur en stuurde naar de winkel waar we snel nog wat boodschappen gingen doen. Ik de winkel binnen en terwijl ze wachtte met de kindjes had ze de auto al gedraaid en was rustig blijven zitten achter het stuur.

Nu gelooft mijn vrouw er heilig in dat een mens nooit slim genoeg is en heel zijn leven kan blijven doorleren. En aangezien ik haar heb leren autorijden vind ik het mijn plicht om er haar af en toe op te wijzen dat ze mijn (of haar auto), of de weg, of de flow van het verkeerd mishandeld. Ze is me daar meestal heel dankbaar voor als ik haar op die foutjes wijs en beloont me dan met een verschroeiende blik die niet alleen ijs kan doen smelten maar het ook kan doen verdampen in één ruk.

Ik voelde me niet bijster heldhatig die avond (te weinig pintjes?) en zat er dus een beetje stil bij toen we over de E34 sjeesden. Plost draaide Pieter zijn hoofd tussen de 2 voorzetels en zei tegen mama:"Zeg, zet hem eens in 5de!"

Haar mond viel open van verbazing omdat ze inderdaad nog in 4de reed. Ze schakelde zonder iets te zeggen naar 5de en keek me verbaasd aan. Pieter vindt het reuze om vooraan te zitten (op een verhoogje!) en mee te schakelen met papa. Hij weet ze dus allemaal blindelings liggen. Alleen de wanneer is hem nog een beetje onbekend, maar niet nu blijkbaar.

Alhoewel, pas een 5tal kilometer verder bleek wat hij eigenlijk bedoelde. Hij vond gewoon dat ze harder dan 90km moest rijden op een 120km autostrade.

Druk druk druk

Het begon al vrijdag.

Een 'Italian Night' met bergen pasta en enkele collega's. Bijna hadden we een senseo gewonnen met de tombola, maar 't was verdorie niets. 'k Zal hem dan toch zelf moeten komen voor Nieuwjaar. De kids hadden we verkocht aan de grootouders en na een leuke avond/nacht pas 's morgens teruggekocht.

Dan was het de vrouw naar school , Wouter naar de tekenacademie en Pieter een hele voormiddag zeurend omdat hij geen TV mocht kijken of computer mocht spelen. Zucht, vijf en al mutimedia verslaafd.

Rond 16u was het dan richting Aalst om bij goeie vrienden te gaan eten in aanloop van een basketbal wedstrijd. Generali Okapi Aalstar tegen Belgacom Liège Basket. Het was spannend, zeker naar het einde toe. De Luikenaars speelden een veel agressiever, vuiler spel dan de okapi's. Toen ze op het einde moesten inboeten aan accuratie werd het een dubbeltje op zijn kant, maar verloren we met 69 tegen 79.

Op zondag was het dan uiteindelijk Sinterklaasdag. Niet dat de Heilige man al langskwam, nee wij gaven hém een bezoekje. Eerst in de overdekte speeltuin die 'mijne sjoe' haar werkgever had afgehuurd. Prachtige locatie en goed gepland. De kids ammuseerden hun rot. De cadeau's waren ook groot. Nadien maakten we nog een snelle tussenstop op het feest van mijn werkgever. Altijd mooie cadeau's, lekkere wafels, maar weinig te doen voor de kids. Minder dan een half uur later waren we dan ook al richting huiswaarts aan het surfen.

Het weekend zat erop, de buit was binnen en de schoonzuster is nog altijd niet bevallen, ook al had de dokter het enkele maanden geleden beloofd voor dit weekend! Ik hoop stiekem dat ze het nu voor zaterdag 'lost'. We hebben volgend weekend weer een druk weekend met oa de benefiet voor Nino en maandag 10 december kunnen we gratis naar Clouseau20 dankzij Telenet.

De vrouw trok eruit

Dit weekend was de madam weg. Weg voor 't school. Weg op weekend met de andere studenten. Weg om 'juffra' te gaan spelen ergens op een uur rijden van hier. En ik moet zeggen, ik die meestal lig te zweten onder ons pluimendeksel, ik heb er véél te lang over gedaan om mijn voetjes van ijskoud naar redelijk warm te krijgen.

Behalve het koude bed waren er ook nog de kids die 100% voor mij waren. Zaterdag hadden we het Sinterklaasfeest van de vakbond. Dat is elke keer een Disney/Pixar film in premiere gaan zien en dat vinden ze natuurlijk reuze. Ze kijken daar echt al weken naar uit. En dan komt plotseling papa met de melding dat de tickets in papa zijn auto liggen. En met die auto was mama nu toch wel op weekend vertrokken zekers! Eén uurtje voor we moesten vertrekken en mama zat op ook één uurtje rijden, te ver om terug te raken dus. Shit! En Wouter in algemene paniek. Wenen, boos kijken naar die domme papa. Hij zag zijn film al aan zijn neus voorbij gaan. Niet dus. Papa die belde mama op, ontfutselde haar de nummers van de tickets en snoepbonnen (jaja!) en wij hop iets vroeger richting Metropolis in Antwerpen. En als de knappe gasten van de vakbond zo'n simpel probleempje niet kunnen oplossen, wel dan..euh... Awel, we kregen nieuwe en we konden binnen. Leuke film trouwens, Bee Movie.

De rest van de dag hebben ze dan getwijfelt tussen braaf spelen en mekaar in de haren vliegen en was papa heel tevree toen het voor hen bedtijd was. het was daarna dat ik niet opgewarmt geraakte.

Zondag ga ik altijd badmintonnen terwijl de vrouw met de kindjes naar de (evangelische) kerk gaat. Wegens geen vrouw kon ik kiezen tussen thuis blijven of ze meenemen. Tegen beter weten in en omdat ze het eigenlijk reuze plezant vinden, koos ik voor het laatste.

Niet simpel. De opkomst was met twee andere leden best wel mager te noemen. We kampen met een aantal gekwetsten tussen de die-hards die er elke keer zijn, maar nu waren we dus maar met drie. Je aandacht verdelen tussen 2 kids en een spel badminton is niet makkelijk. Zeker als het niet goed lukt (Pieter) en het al een beetje lukt (Wouter). Spijtig genoeg is dat beetje net niet genoeg om een deftig spel met hem te spelen, vooral tot zijn ergernis.

Het gegiechel in de douche na het spelen was niet van de lucht. 'Kijk ik sta te plassen' terwijl het water van de kleinste zijn piemeltje loopt (oef!) en 'Hey ga eens met uw gat op de afvoer zitten, dan blijft het water staan'. Ik moest ze er van onder jagen om net op tijd in de lokale GB aan charcuterie te geraken.

's Namiddags keken we dan samen naar de Swiss Family Robinson. En het duurde de hele film lang. Ik was echt verbaasd bij zoveel aandacht, maar hij was echt wel leuk. Een echte ouderwetse avonturen/Disney familiefilm. Zelfs Pieter die geen engels verstaat keek hem helemaal uit

(straks de rest!) schreef ik maandag toen ik zonder internet ging vallen en nu weet ik begot niet meer wat ik er nog aan zou breien. Waarschijnlijk iets in het genre van ze vlogen na 't eten hun bed in en ik schoof nog wat achter de TV en meer dan waarschijnlijk veel te laat in bed.

Oh ja, en de vrouw kwam nog terug ook. Ze had een druk/gezellig weekend achter de rug samen met de andere studenten en was blij om terug bij mij in bed te liggen. En ik en mijn warmere voetjes ook!