De eerste werkdag

Vandaag was mijn eerste werkdag na onze vakantie. Overslapen was er niet bij, Pieter kwam me wakker maken ergens rond 4u. Hem proberen terug in stoppen was ijdele hoop, want toen ik me aan't klaarmaken was om 5u, schrok ik me rot toen hij plots in de gang stond in het schemerdonker.

Mama heeft nog gepoogd hem bij in bed te nemen, maar hij was al (te) wakker. En wakker wil bij hem zeggen verhalen vertellen tegen 300 per uur.

Mijn hoofdpijn waarmee ik van het vliegtuig stapte zit er nog steeds, soms bonkend soms een beetje sluimerend, maar steeds zeggend 'je bent nog niet van me af'.

Het verhaal over hoe ik op onze tweede dag in Canada de achtergebleven valies van mijn groetmoeder aan mijn moeder ging overhandigen, vermomd als werknemer van de plaatselijk luchthaven, zonder dat ze me herkende (!) vonden ze wel grappig. Men moeder verwachtte immers enkel haar eigen moeder, niet ons ganse gezin!

Net als Wouter en Pieter op school kon ik de verhalen de ganse dag vertellen, iedereen leek wel te weten waar we geweest waren. Ik had het nochtans (zo meen ik me te herinneren!) maar een select publiek ingelicht, maar misschien wil ik me dat wel anders herinneren.

Voor de kids was dat anders. Zij wisten pas de morgend dat we ze wakker gingen maken dat we weg gingen, naar Canada en de familie daar dan nog. De vriendjes op school vroegen zich waarschijnlijk wel af waar Wouter en Pieter gezeten hadden, maar de 'coole' kleren van ginds gaven Wouter waarschijnlijk genoeg gespreksstof.

Vandaag was ook de dag dat Wouter (samen met de andere leerlingen van zijn juf piano) een miniconcertje moest geven in de hoofdzetel van de muziekschool. Ondanks dat e weinig tijd was geweest om te oefenen heeft hij het eer goed vanaf gebracht. Zoals altijd moesten ze zichzelf aankondigen en zeggen wie ze zijn en wat ze gingen spelen. Weer viel Wouters onhandige, vergeetachtige manier van doen in de smaak.

"Ik ben Wouter en speel als eerste nummertje het liedje Krijgertje Spelen als tweede ...euh..Dat ben ik vergeten en als derde...euh...Dat ben ik ook vergeten"

Hilariteit alom en het applaus was al binnen voordat hij begonnen was. En terwijl hij er thuis tijdens het oefenen (voor mijn ongetrainde oor) er weinig vanaf bracht deed hij het daar (volgens de juf, die ook nog eens blij was dat hij gekomen was!) wel goed.

Binnen 3 weken, op 29 mei is het piano-examen en tevens de laatste les. Ben eens benieuwd hoe hij het dan zal doen en hij zal waarschijnlijk zijn herwonnen vrije tijd prachtig vinden.

We zijn terug thuis

Voorbij gevlogen zijn ze, die 3 weken in Canada.

Makkelijk was het niet altijd. Zoals ik hiervoor al zei moesten we plots 24 uur per dag met onze kinderen door brengen. Ze maakten ons 's morgens wakker, 's avonds was het een gevecht om hen in hun bed te krijgen, voor je zelf te moe was om wat private/relaxing time te hebben.

Dit jaar zaten de kids ook middenin iemand anders territorium. Ze speelden in iemand anders speelkamer, met iemand anders speelgoed en laat delen nu net niet het gemakkelijkste zijn voor de meeste kinderen, vooral als het dan nog door drie gedeeld moet worden.

Dat was vorig jaar in Turkije dan enigszins anders. Er was geen massa speelgoed om te delen/ruzie over te maken. Er was het zwembad en dat was het. Pieter dook met een vriendinnetje (meestal) het babybad in, Wouter met een vriendje het grotere zwembad en de interactie tussen de twee was een pak minder.

Nu ben ik er zeker van, dat naarmate Pieter ouder wordt, ze meer en meer hun plaats gaan vinden ten opzichte van elkaar, maar op het moment is het toch nog moeilijk voor hen én voor ons. Altijd moeten 'scheidsrechteren' is niet altijd even leuk.

En Canada? Prachtig, maar dat wisten we al, we waren er nog al geweest. Het weer was kouder dan in België én toch warmer. Heel raar hoe je bij 14 graden gans de dag in een T-shirt rondloopt en verbrandt in minder dan 30 minuten.

Het was ook een blij weerzien van de familie. De kleinste onder hen hadden we nog niet gezien, Pieter hadden ze ginds nog nooit gezien , dus dat was ook leuk.

Was er ook iets dat tegenviel? Ja, het moeten terug komen. Het besef dat je na 3 weken samenleven je mekaar een ganse tijd gaat moeten missen. Het besef dat chatten/mailen/bellen maar half zo leuk is.

Wouter begreep papa's tranen dan helemaal niet. Hij dacht dat papa een grapje maakte door te doen alsof. Het drong bij hem pas door toen we door de douane waren en moesten wachten op ons eerste vliegtuig richting België. Hij besefte dan pas wat hij ging achterlaten en het deed pijn.

Toen Pieter me tenslotte vanacht om 3 uur riep vanuit zijn bed schrok ik me dood. Ik vond het licht niet, wist niet juist waar ik was (in Canada toch?) en moest ADHD-mama vragen voor me het licht aandoen voor ik te hulp kon schieten. Een half uur later zat ik met m'n kleinste, klaarwakkere vriendje beneden naar tv te kijken. Wouter moesten we wakker maken om 8u om naar school te gaan. Die paste zich ginds ook al het snelste aan!

Canada had in 2005 32.299.496 inwoners en is het op één na grootste land ter wereld in oppervlakte, na de Russische Federatie. Het is ongeveer 5500 km breed en 4000 km lang van het zuiden tot ver boven de poolcirkel, of 9.970.610 km².

Ter vergelijking: België had in 2004 10.421.137 inwoners en is 30.528 km² groot

Zomers kunnen in grote delen van Canada, vooral het zuiden, opvallend warm zijn en vaak vochtig. De gemiddeld warmste steden in Canada zijn Vancouver, Victoria en Windsor, de meest zuidelijk gelegen stad. Een klein woestijngebied bevindt zich in de wijnstreek Okanagan (hier zitten wij!), in het zuiden van Brits-Columbia .

Meer over Canada op Wikipedia.

We zijn er al een week

Zoals jullie konden lezen op de blog van ADHD-mama zitten we in de Canada. Ik zeg expres 'de' Canada omdat ze hier, net zoals in de Limburg iets trager spreken. Op zich is daar niets verkeerd aan, alleen wil dat zeggen dat de Canadese tak van de familie de snelheid van ons vlaams niet altijd kan volgen.

Voor onze kinderen, maar ook voor ons, was het in ieder geval een hele aanpassing. Je spendeert de hele tijd met elkaar waar het voor adhd-mama zich beperkte tot de (hectische) morgend en vanaf avondeten tot bedtijd. Voor mij werd van 15u15 tot bedtijd plots 16 uur per dag. Daar kwam de eerste week de jetlag nog eens bij (9 uur tijdsverschil), het bijna 24u onderweg zijn, papa die op 48u tijd slechts drie sliep, enz.

Ondertussen loopt het wel al wat vlotter. Kinderen, met of zonder ADHD, blijven kinderen, meer nog, ouders blijven ouders. Wat wij hardstikke vervelend of te luidruchtig vinden is voor hen gewoon plezant.

Het terug zien van de familie is natuurlijk de eerste reden waarom we hier zijn. We maken ons geen illusies. Van het ene naar het andere Canadese natuurpark rijden is er niet bij, dat is gewoon niet leuk voor de kids. Uren in de auto zitten, want de afstanden zijn hier enorm is niets voor hen. Een ritje naar Walibi vanuit onze woonplaats resulteert na 10 minuten al in 'zijn we er nog niet!'

Versta me niet verkeerd. Het is hier leuk, het weer werd bijna subtropisch de laatste dagen, en gewoon rondlummelen met de familie in dit dorpje in Britisch Colombia, is, wel als de kinderen een beetje meewerken, best relaxend en is dat nu niet wat een verlof/vakantie zou moeten zijn?

Ziek

Wouter is ziek. Bronchitis zegt de dokter. En dat net voor de paasvakantie begint. Zondag vermoedde ik nog één of andere vorm van schoolmoeheid (papa, ik wil niet naar school morgen), maar tegen dinsdag was het verdict dus brochitus.

Drie uur hebben we bij de dokter gezeten om dat te vernemen. Allez, niet echt BIJ de dokter, wel 2 uur en half in zijn wachtkamer. Een volle wachtkamer! Hey, misschien was mijn diagnose wél juist en heeft hij die bronchitis 'gekregen' in de wachtzaal. Diene kleine naast ons hoestte voortdurend, diene oude twee stoelen ook al.

Anyway, belangrijk is dat niet, 't is niet dat die mensen mee zijn medicijnen gaan betalen. Wouter was dus thuis vandaag én morgen ook. Misschien moet ik ook (oei, ook!?) wel een brochitus 'faken' en lekker thuis blijven.

Terwijl ik met Wouter in de wachtzaal zat keek Pieter verder naar 'Piratenplaneet'. Dat zinde Wouter niets, maar hey, hij kon verder/opnieuw kijken na het eten. Wist ik veel dat we pas om 21u15 buiten zouden zijn bij de dokter en dan nog moesten (avond)eten.

"Mannen, na het eten nog het beloofde ijsje en dan bedjes in, right?"
"Neeje, papa, niet right. Ik mocht nog een film kijken"
"Ja seg Wouter, het is wel al bijna tien uur"
"Ja en? Ik ben morgen toch thuis. Ik kan toch uitslapen?"
"Euh, misschien wel, maar ziek thuis zijn is geen vakantie. Op tijd erin en wie weet uitslapen kan, op tijd er uit mag ook."

Gevolg, een pruillip van hier tot ginder en een papa die probeert uit te leggen wat overmacht betekent. Maar dat zal ik morgen nog eens moeten proberen, als hij zijn pilletje 'redenaties-van-papa-volgen' heeft genomen!

Winnen én verliezen

Het zijn niet altijd computerspelletjes hier ten huize. Soms willen de kids al eens een gezelschapsspelletje spelen én winnen van mama en papa.

Zo ook zondagavond. Al een heel weekend was ik Pieter aan het beloven dat we UNO zouden spelen. Mama was weg voor een vrouwen-weekend met de kerkgemeenschap, dus de vrije tijd voor papa (alleen thuis met de kids en grootmoeder!) was beperkt.

Pas een half uurtje voor het slapen gaan, kon ik wat tijd vrijmaken. Nu laat ik de kids niet gauw winnen, ze moeten maar leren verliezen ook, maar zo vlak voor bedtijd was ik toch van plan hem te laten winnen. Kwestie van hem met een leuk en happy gevoel bed in te stoppen.

Het 'loeren' in Pieters kaarten was niet moeilijk, hij flasht ze voortdurend. Na 3 spelletjes gewonnen te hebben dankzij papa's vakkundig valsgespeel zei ik dat we aan het laatste spel begonnen.

'Het is al over bedtijd makker, laatste spel! En euh...genoeg gewonnen hoor, nu is het aan mij om eens te winnen!'
Hij knikte, 'Ja, want ge hebt nog niets gewonnen hé.'

We deelden de kaarten en begonnen eraan. Ik was niet van plan te winnen en speelde hem naar de hand, hield kaarten achterwege waarmee ik kon winnen, kortom, alle truuken van de 'foor'.

Ik zag zijn laatste kaart. Ja, hij kon uit en winnen.

'Hey, waarom pak je een kaart, Pieter? Je kan leggen hoor. En winnen!'
'Nee nee, papa, nu moet jij eens winnen. Je hebt nog niets gewonnen.'

En zo liet men jongste me ook eens winnen. En ik moet zeggen, zo is verliezen voor hem ook nog leuk!

GSM

"Papa, wanneer krijg ik een gsm?"
Lap, denk ik, het begin van het einde is begonnen.
"Ach Wouter, ... als je 12 bent?"
"Pas dan, pfffff, moet ik echt nog zooo lang wachten?"
"Wie weet, misschien nog langer", zeg ik terwijl ik me bedenk dat hij tegen zijn twaalfde waarschijnlijk met de bus naar school zal moeten gaan, ons 'boerendorp' achterlatende. Dán, en alleen dan, is een gsm nuttig voor zo'n jonge kinderen. Het geeft hen een idee van vrijheid, maar vooral ons als ouder een (vals?) gevoel van veiligheid. Dat je weet dat zij jou en jij hen kan bereiken in geval van nood.

"Wat zou je nu eigenlijk met zo'n gsm doen? Bellen is vreselijk duur en naar wie zou je dan bellen?"
"Awel, ik zou er mp3's op spelen enzo."
"Hhmm, enzo hé" Ik bedenk met dat hij het moet gemerkt hebben dat ik op mijn smartphone wel al eens een mp3tje speel, of een filmpje kijk. "Zou een mp3 speler dan niet beter zijn?"
"Ja, eigenlijk wel."
"Dan moet je er ééntje kopen hé, je weet wel, sparen enzo."
"Wat kost dat dan?"
"Je hebt al een simpele voor 30 €, een duurdere voor een pak meer."
"Een simpele is goed genoeg, hoor."
Hhmm. Die moet ik onthouden.
"Trouwens" vervolgt hij "als ik morgen dan nog eens ga rolschaatsen kan ik de jouwe gebruiken."
"MIJN GSM?"
"Nee, nee, je ronde mp3 speler" zegt hij en hij doelt op een krijgertje van Test Aankoop dat het nooit goed deed, zoiets waarvan je onmiddellijk snapt dat ze het gratis meegeven, net zoals dat muurprojectieklokje dat in dezelfde doos zat en het ook nooit goed deed.
"Ohja" zeg ik en denk, muziek in je oren, rolschaatsen op straat en een negenjarige ADHD-er
is gedoemd om te mislukken.
"Vertrek maar naar de piano les en...nee, nee, nee, NIET MET JE ROLSCHAATSEN, met de fiets, daar hadden we het daarstraks al over gehad, einde discussie!" onderbreek ik hem en hij vertrekt.

Zoals ik al zei, het begin van het einde is begonnen. *diepe zucht*

Een bolletje draaien

Wat doet een ADHD-er die niet kan slapen en waarvan de rilatine al lang is uitgewerkt? Wel, die draait een bolleke!

De meesten (vooral mannen, maar ook vrouwen, zeker weten) beginnen nu te grinniken en onbewust aan hun neus te pulken. Een bolleke 'neuskeutel' draaien en eventueel nog wegschieten, wel zeg me nu eerlijk, wat is er leuker!

En toch is dat niet het soort bollekes dat een ADHD-er draait. Nee, zijn recept is een beetje anders. Men neme een vijftal rollen toiletpapier, meer mag, minder niet en begint te draaien. 't Is een beetje als een sneeuwman maken. Het begint met een klein bolletje en het eindigt groot.

Even groot was mijn verbazing vanmorgen toen ik niet Wouter maar een reuzebol toiletpapier in zijn bed vond. Ik hoopte nog stilletjes dat het een vermomde voetbal was, maar nee, het was de 'real deal'. VIJF ROLLEN SCHIJTPAPIER! Als ge die op uw teen laat vallen als ge op het 'gemak' zit, kunnen ze u afvoeren met een gebroken voet.

Mijn eerste reactie was: "Vijf rollen, vijf dagen zonder pc/computer!" wat later bewust werd afgezwakt naar één dag. Alhoewel het een geweldige grap is moest hij tenslotte slapen op het moment dat hij 'bolde' en niet over gans het huis op strooptocht naar nog een rol! Oh ja, en hij moet het terug op rolletjes rollen ook.

De beruchte bol, met daarnaast een gewone rol, zodat je de grootte kan inschatten.

Of hoe het ook zou kunnen.

Papa weekend

Dit weekend was het fulltime papa weekend.

Een kleine twee jaar geleden was ik te gast op een LAN-party van vrienden. Het was een gezellige boel en eigenlijk had ik er veel spijt van dat ik er niet bij kon zijn. Wel nam ik me voor de volgende van de partij te zijn.

Zodoende trok ik dit weekend gepakt en gezakt richting één of ander parochiezaaltje om 24 uur aan een stuk te gaan gamen, maw 24 uur spelletjes te gaan spelen.

Dat het samen viel met het verjaardagsfeestje van mijn schoonmoeder (waar ik dus niet bij kon zijn) was voor velen voorbedachte rade, maar dat was echt niet zo, enkel goed meegenomen ;-)

Daar aangekomen met computer, scherm, drank, eten, software en een massa kabels begonnen we eraan om na een uurtje de eerste tegenslag te incasseren. De stroom viel uit en wanneer hij terug aan kwam bleef het 'ledje' op mijn externe harde schijf eigenwijs pinken en niemand thuis geven, wat ik er ook mee probeerde.

Een uur foeteren (hé, één van Wouters woordenschat woordjes van zijn huistaak die we gisteren maakten, zie de mama-blog) later werd ze opzij gezet en was er enkel nog plaats voor leute en plezier/vertier. Het is echt geweldig ontspannend je vrienden virtueel omver te knallen zonder kinderen rond je hoofd die de meest onmogelijke vragen komen stellen op de meest onmogelijke momenten. RELAXING!

Tegen 5 uur 's morgens was het voor mij toch even platte rust tijd tot 9u om dan nog wat verder te doen tot 13u. Na 24u was het dan tijd om in te pakken en toe te geven dat het leuk was geweest maar dat ik de kids gemist had.

Terug thuis vraag ik dan ook aan Pieter:
'Heb je me gemist?'
'Nee zenne.'
'Huh?'
'En jij Wouter?'
'Ik wel papa, ik ben blij dat je terug bent.'
'Zeg Pieter, weet je eigenlijk wel wat gemist betekent?'

Nee, dat wist hij niet. En na een woordje uitleg bleek hij papa toch gemist te hebben. Oef!

Schoonmoedermopjes

Ik was er niet bij dit weekend dus ik heb nog wat in te halen...


Aan mijn vrouw gaf ik alvast een verjaardagskaartje mee.
Lieve schoonmoeder,
Helaas kan ik deze verjaardag niet van de partij zijn bij uw traditioneel gezellige koffietafel, in verband met een LAN-party. Maar koop voor uzelf een mooie bos bloemen.
Hartelijke groeten,
Uw liefhebbende schoonzoon
P.S Ik had er een briefje van vijftig euro willen bijdoen, maar de envelop was al dichtgeplakt.

Ik kwam laatst m'n schoonmoeder tegen op de fiets, ze zei dat ze naar de begraafplaats ging, dus vroeg ik: "Wie brengt dan je fiets terug?"

Vorige week zat ik op café en zei ik tegen één van de klanten: "Mijn schoonmoeder is een engel," waarop hij antwoordt: "Dan heb je geluk, de mijne leeft nog."

Terwijl ik buiten in de tuin aan 't werken ben, komt mijn buurman aangestormd: "Kom snel helpen, mijn schoonmoeder is op zolder en wil door het raam springen."
Ik kende die schoonmoeder en wist wat een moeilijk mens dat was en vroeg mijn buurman wat dan toch het probleem was.
Antwoordde hij: "We krijgen het raam niet open!"

Enkele manieren om uw schoonmoeder aan te geven dat ze vrij ongelegen komt:
"Komt u binnen! Bent u te voet of hebt u de bezem genomen?"
"Welkom, welkom! Pak twee stoelen en ga zitten."
"Drinkt u iets? Een Molotovcocktail?"

Laatst kwam ik bij de apotheker.
"Ik zou graag een portie arsenicum hebben."
"Maar meneer, dat is een sterk vergif, dat kan ik u niet zo maar meegeven."
Daarop toonde ik hem een foto van mijn schoonmoeder, en die brave man antwoordde:
"Aha, meneer heeft een voorschrift!"

De specialist en de onderhandelaar

Gisteren moest ik met Pieter nog maar eens naar de specialist neus, keel maar vooral oren. Pieter hoort niet (veel) meer. Vorige zomer in augustus had ze voor de 3de keer diabolo's oftewel 'buiskes' in zijn oren gestoken. Om één of andere reden verzamelt hij zoveel vocht achter zijn oren, telkens hij verkouden is, dat hij het grootste deel van zijn gehoor verliest. Vergelijk het een beetje met onder water proberen te horen. Zijn geluk/ongeluk is dat zijn trommelvlies zo snel herstelt, dat het op een wip en een gauw die dingetjes er terug uit duwt.

We moesten aan de andere kant van Sint Niklaas zijn om 16u20 en aangezien Wouter om 17u30 op de pianoles moest zijn liet ik hem thuis wegens 'we geraken toch niet op tijd terug'. Dat achterlaten gebeurde met de nodige regels en afspraken. Huiswerk moest eerst gedaan worden, volledig, geen uitzonderingen. Hij moest om 17u25 vertrekken naar de les en ik wou dat hij perfect gehoorzaam was, want hij zou samen met mijn 81 jarige grootmoeder thuisblijven.

Net voor we vertrokken keek ik in zijn agenda en zag dat hij een massa werk had. De juf was maandag naar een studiedag gemoeten en had haar kinderen een aantal taken gegeven. Waarschijnlijk had hij dat aanzien als vrijblijvend en had hij er weinig of niets van gemaakt. Daarom had ze dinsdag dan maar in fluo stift gemarkeerd wat hij tegen donderdag thuis moest maken. Toch begon hij al snel te onderhandelen.

'Mag ik PlayStation spelen wanneer het af is?'
'Daar zal geen tijd meer voor zijn. Je hebt amper een uurtje voor al dat werk'
Zijn tempo kennende was dit werk voor 2 uur, iets wat een ander misschien 45 min over deed.
'Ach, echt wel zenne'
'Ok, als er tijd is mag je, maarrrrr ... Als je je overgrootmoeder in de luren legt door te zeggen dat je taken allemaal gemaakt zijn om PS te kunnen spelen, krijg je een PS- en Tv-verbod voor drie dagen! Ok?
'Ok!'

Het was exact 17u25 toen ik de oprit opdraaide. Hij vertrok juist. Alles was af én hij had al PS gespeeld. Ik heb de tijd niet meer gehad om het na te kijken, maar dat doe ik deze middag zeker. Ik hoop voor hem dat hij alles gedaan heeft zoals het hoort.

En wat zei de specialist? We mogen met Pieter maandag terug naar het hospitaal. Nieuwe 'buiskes', nieuwe oren zeggen we soms wel. Wie weet, misschien 'masjeren' deze beter dan de oude!

Vrijaf

Het moet gezegd. Het gaat deze week uitstekend met Wouter.

Het lijkt wel alsof hij plots een aantal regels doorheeft. Hij corrigeert Pieter een pak minder, hij gaat minder de confrontatie aan, hij krijgt 'stappen vooruit' op school, hij is 'quick' met zijn huiswerk en gaat zonder morren slapen. Het is een zodanig verschil met de week ervoor dat het opvalt.

Want op zo een moment ook meer komt bovendrijven is hoe lief hij wel kan zijn. Volhouden Wouter!

Wat hij dikwijls niet doorheeft is wat een impact zijn gedrag heeft op Pieter/ Het straalt af op Pieter. Spijtig genoeg dikwijls met een dag vertraging, maar toch.

Het is echt leuk om al enkele dagen vrijaf te hebben van het scheidsrechteren.

Toernooi

Zondag was de dag van ons eigen club badminton toernooi. De kids naar oma en opa (thanx!) en wij de ziel uit ons lijf lopen achter pluimpjes die we net hebben weggeslagen en die met een nog grotere rotvaart terug komen. Leuk, echt!

Omstreeks 17u was het dan gedaan, douchen en prijsuitreiking. Nee, we waren niet eerst in onze poule. We waren 4de van vijf. ADHD-mama deed het (voor de eerste keer al onmiddellijk) beter met 3de van zes.

Het was dan al 18u30 toen ik de kids afhaalde bij oma en opa. Ze waren voorbeeldig braaf geweest (joehoe!). Nochtans, terwijl ik met opa een praatje deed begon het getrek en geduw al bij het schoenen en jas aandoen.

'Papa, Pieter noemt me kippepiemel!'

Waar halen die kids die woorden, hij moet verdorie nog vijf worden. En het geduw, getrek en gezeur ging door totdat ze elk naar een einde van de zetel verbannen waren. Op weg naar buiten woedde de gewoonlijke wedstrijd wie-eerst-buiten/binnen-zal-zijn. In de auto kalmeerde het dan maar.

En terwijl vrouwlief nog wat verder haar 3-wekelijkse pluimkes ging slagen met de mensen van de evangelische kerk haalden wij snel frietjes. Een half uurtje later was alles op, Pieter in bed. Nog een half uur later lag ik languit op de zetel en Wouter op het eerste verdiep van zijn stapelbed.

En zoals Pieter me elke elke avond plechtig antwoordt, wanneer ik hem er naar vraag: 'Het was vandaag een leuk dagje!'

Wouters humor... maar ik vind het ook geweldig

De meningen zijn verdeeld over dit programma, maar hey... ik en Wouter vinden het geweldig en dit is ons stukje universum, dus hier enkele Willy's en Marjetten-filmkes en één keer Tragger Hippy

Recordpoging djoefen verzamelen


De bruiloft met DJ Nico


De Joeri op den bingo

De blauwe madam

Pieter vergeet nog al eens te plassen.

Wanneer hij achter de PC zit of TV zit te kijken vergeet hij nog al eens hoe dringend het wel is en moet dan crossen om nog boven te geraken, met alle ongelukjes vandien. Of nog erger. Hij wacht zo lang tot de spreekwoordelijke druppel er niet meer bij kan, met 'een druppeltje' in zijn onderbroekje tot gevolg.

Het meest desastreuze gevolg van dit alles is echter dat zijn PC/PlayStation privileges vervallen tot en met volgende dag.

Maar niet zo enkele dagen geleden. Hij kwam de keuken ingerend.

'Papa, ik moet dringend gaan plassen en ik mag niet van de blauwe madam!'
'Huh?'
'Ja, de blauwe madam zegt dat ik niet voorbij mag'
'Wie? Wat? Waar? ... Wanneer?'
Hij trekt me mee aan mijn arm want er is geen tijd te verliezen, enkel privileges.
'Kom, hier!'
Verontwaardigd toont hij me de blauwe madam.
Ik lach, maar stop onmiddelijk als ik zijn ernstig gezicht zie en besef dat dit héél serieus is voor hem.
'Ga maar plassen, ik leg het wel uit nadien. Go go gooooo!'

Hij rent naar boven en is net op tijd. Terug beneden kijkt hij me vragend aan.

'Ok Pieter. Je hebt het inderdaad goed ingeschat. De blauwe madam krijgt 'elentriek' door haar magere lijf, maarrrrr... het is een mopje. Een speciaal mopje om aan uw deur te hangen. Een truukje om mensen buiten te houden. Kijk op de achterkant staat zelfs een gevaarlijke (!) vis die de wacht houdt in plaats van een gevaarlijke hond. Een mopje dus, maar toch goed opgemerkt. Het had inderdaad gevaarlijk kunnen zijn.'

Hij knikt instemmend. Een mopje maar goed ingeschat. Ik zie hem zuchten en denken dat humor nog niet echt aan hem besteed is en gelijk heeft hij. Het is iets dat Wouter nog maar pas onder de knie heeft. Voor hem is er niets leuker dan Tragger Hippy en wijlen Willy's en de Marjetten.

Rilatineloos weekend

Zaterdag moest/mocht ik werken en was ik pas thuis om 14u en het viel me direct op. Wouter was rilatine vrij!

Mama vertelde me dat hij het eens wou proberen, maar ik moet zeggen een succes was het niet. De incidenten met zijn kleine broer waren niet van de lucht. Het moet eerlijkheidshalve gezegd dat Pieter ook wel een dominant karakter heeft, maar toch... je moet met 2 zijn om te ruziën/ te discussiëren. Niet dat het 'kop in slagende' ruzies zijn, nee, meer van het soort 'ik wil met dat autootje spelen, nee ik wil er mee spelen'.

De relatineloze Wouter lijkt ook meer op een pingpong balletje. Het lijkt wel of zijn voeten nooit stilstaan. Hij springt op en neer, danst over en weer. Misschien had Mohammed Ali ook ADHD?

Zaterdagavond 'mocht' Wouter een beetje vroeger gaan slapen omdat hij het gepresteerd had 45 min te laat te zijn op de tekenschool 's morgens. Meestal is dat een klein drama, maar toch ging het vrij vlot. Straffer nog, hij sliep binnen het half uur, wat extreem snel is voor zijn doen.

Op zondag gaan Wouter en Pieter mee met mama naar een evangelische kerk. Je kan daar moeilijk een hele ochtend op hem zitten vitten, dus zorgden we ervoor dat hij zeker zijn medicijn binnen had. 's Middag rond 16u moest hij dan opnieuw een dosis krijgen. Ook deze keer sloegen we bij wijze van experiment over. Het ging het er iets rustiger aan toe, misschien wel omdat Pieter lang sliep 's middags en hij Play Station mocht spelen.

Wanneer ik dan 's avonds naar de frituur wou vertrekken, vroeg ik of hij zin had om mee te gaan.

"Nee zenne!"
"Ach mama" zei ik om een reactie uit te lokken, "hij doet dat niet graag, meegaan naar de winkel met zijn papa"
"Toch wel. Ik ga mijn schoenen aandoen", antwoordde hij, mij redelijk verbaasd achterlatend.

En hij huppelde mee, jumpte uit de auto, huppelde tot aan de frituur. Daar was het zitten, rechtstaan, terug van één op het ander been. Het wachten op onze 'baksels' viel hem echt zwaar. Terug thuis heeft hij gegeten als een paard.

Ik begin ondertussen een licht vermoeden te krijgen dat zijn overactief gedrag, dat voortkwam uit het medicijnloze weekend leidde tot extra eetlust en een grotere vermoeidheid. En dat laatste niet alleen bij hem!

Na school komt ... huiswerk (of hoe ik het zie)

Na school komt ... huiswerk schreef mama gisteren op haar blog.

Ze evalueerde niet enkel de situatie, ze formuleerde ook haar wensen of dingen die ze anders wil zien.
Daar we dingen niet altijd op dezelfde manier zien, trok er gisteren binnen ook even een stormwindje het huis door. Wat volgde was een oogjes dicht en snaveltjes toe routine. Hieronder vind je haar wensen met eronder mijn kijk op de situatie.

Dit zijn de dingen die mij(adhd-mama) zijn opgevallen en die ik graag anders wil zien.

1. Na uitdoen van jas en schoenen worden de boekentassen niet onmiddellijk nagekeken op alle overbodige rommel. Alleen de brooddozen gaan eruit. 's Morgens vind ik drankjes, koekjes, papiertjes, prutskes, nieuwsbrief, mededelingen aan de ouders die niet in de agenda zitten...

Ik zie hier 2 scenario's:
* Ik heb tijd: brooddozen worden eruit gehaald door Wouter/Pieter zelf. Wouter moet zijn huiswerk en agenda tonen. Terwijl hij huiswerk maak kijk ik in zijn boekentas, vooral om te zien of hij geen huiswerk 'vergeet'. Drankjes en koekjes blijven zitten aangezien dezelfde er soms wel een week na elkaar blijven inzitten. Rommel en andere kunstwerkjes gaan eruit. Pas een uur later begin ik aan het eten.
* Ik heb geen tijd: Dit is bv het geval woensdag. Van de Speelmolen gaat het rechtstreeks naar de muziekschool. Hij is pas thuis tegen 18u en heeft geen huiswerk bij. Mama komt binnen met hem terwijl papa met het eten bezig is/klaar heeft. NIEMAND neemt de tijd om boekentassen te controleren. Idem voor vrijdag wanneer hij ook geen huiswerk meebrengt.

2. Papa kijkt in het begin niet echt na welk huiswerk er moet gemaakt worden (en tekent dus de agenda pas op 't laatste af). Misschien kan hij beter eerst het huiswerk met Wouter overlopen, zodat die weet hoeveel werk hij heeft. Hij kan zo snel controleren of Wouter begrijpt wat hij moet doen en hoe nauwkeurig dit moet zijn. Indien niet, dan blijft hij er best nog even bij zitten.

Niet dus. Wouter begint aan zijn huiswerk in de auto en doet ev de rest binnen verder. Wanneer we binnen komen wordt Wouter zijn agenda nagekeken en getekend. Ik neem wél de tijd om effe te checken wat en hoeveel hij moet doen. De situatie is totaal anders wanneer mama thuis is. Zij mag dan gerust het heft in handen nemen.

3. De tv staat te blèren terwijl Wouter moeite heeft om zich te concentreren. Je ziet dat het hem bijna hoofdpijn bezorgt. Hij wringt zich in alle bochten om het huiswerk af te krijgen. Dus daarom vind ik dat er geen tv mag zijn alvorens Wouter klaar is met zijn huiswerk. Geen computerspelletjes die lawaai maken. Geen muziek in de keuken. Geen Pieter die aan Wouters speelgoed prutst. De plaats waar Wouter zijn huiswerk maakt moet een muisstille ruimte zijn. We weten dat we Wouter niet in een andere ruimte kunnen zetten, dus dat betekent dat Pieter ofwel gaat rusten in zijn bed, ofwel - stilletjes - met iets van zichzelf speelt. En Pieter is echt wel in staat om dit op te volgen; hij moet alleen weten dat dit echt en altijd van hem verwacht wordt.

Of het nu stil is in huis of niet bepaalt maar in beperkte mate het tempo van Wouter zijn huiswerk. Wouter zit ook niet altijd op een plaats waar hij én de televisie kan zien én de televisie kan horen. Pieter moet er niet voor opdraaien dat Wouter liever naar de muur/plafond/zijn velletjes op zijn armen zit te kijken ipv huiswerk te maken. Soms duurt een klein werkje tot etenstijd. Ik kan Pieter een hoofdtelefoon geven of hem voor de computer parkeren maar hem alles ontzeggen is niet doenbaar en niet eerlijk tov van Pieter.

4. Het huiswerk wordt nu al steeds op juistheid gecontroleerd, maar niet op hoe Wouter het gemaakt heeft. Heeft hij de veronderstelde procedure gevolgd? Heeft hij alle stappen gezet die er gezet moesten worden? Als hij woorden in de woordenboek moet opzoeken, heeft hij dat wel gedaan?

Deels pleit ik hier schuldig. Nochtans weet ik niet altijd wat de opdracht is en wat de te volgen procedure. En zoals ik gisteren al aangaf, wanneer hij de opdracht niet volgt, kan ik het hem altijd laten herdoen, onder supervisie van mama, na het eten!

Proppen

Huiswerkperikelen

Gisteren na school was het weer zover. Wouter had meer huiswerk bij dan hij zin had. En dan heb ik het nog niet over de spreekbeurt die hij tegen volgende week moet maken over televisie.

Het begon nochtans veelbelovend. Wouter trekt meestal de deur van de auto aan de schoolpoort nog niet toe of hij haalt zijn huiswerk al boven. Niet dat hij het zo graag doet. Nee, helemaal niet, maar hij heeft ondertussen al geleerd dat het voor papa (!) een noodzakelijk kwaad is. Heel soms en als ik lang boodschappen doe na school is het af tegen de tijd dat we thuis komen.

Zo ook dus gisteren. Het korte stopje aan het 'kippenkraam' (het kraam op het marktplein waar er verschillende aan het spit hangen en ééntje je geld in ontvangst neemt na aankoop!) had ervoor gezorgd dat zijn huiswerk af was. Althans, voor zijn perceptie toch, want die moeilijke laatste die al 2 pogingen had geduurd, had hij maar doorstreept. Voila, fini! Groot was dan ook zijn verwondering dat mama die uitleg niet plausibel vond en hem zei dat die oefening best wel kon overgeschreven worden op de achterkant van het blad en netjes hermaakt, juist deze keer. Verwaardiging, rebellie, sip kijken, allen passeerden ze de revue, maar zonder resultaat mama hield voet bij stuk. Erger. Ze keek gans zijn boekentas na op ander schoolwerk en dat was snel gevonden.

Tegen donderdag moest hij (ik heb het eerlijk gezegd niet echt gevolgd, dus ken ik de opdracht niet echt) een verhaal in stripvorm tekenen/uitwerken. Nu is tekenen helemaal Wouter zijn dada, maar de dwang, het moeten dat er achter zit, wel, het ...reden voor een klein drama. Weer Verwaardiging, rebellie, sip kijken, wenen, roepen...*zucht*

Nu weet Wouter dat papa daarin minder geduld heeft dan mama. Die pakt het allemaal veel pedagogischer aan, maar het zorgt er wel voor dat hij denkt dat hij met mama over zo'n dingen in discussie kan treden om er van af te geraken.

Om een nog langer verhaal kort te maken. Hij heeft getekend, het heeft lang geduurd en na de pianoles en het avondeten heeft hij het afgewerkt. Was hij overtuigd dan? Nee hoor, alleen van het feit dat wanneer het niet klaar was televisie, PC én Playstation op slot bleven. En laat dat nu wel voor voldoende motivatie zorgen, ook al zeggen we dat niet luidop. Hij weet het gewoon al.

Verjaardagsfeestje

Een heel moeilijke voormiddag was het gisteren voor Wouter. De tikken/meppen die hij zijn, in zijn ogen vervelende, broertje uitdeelde waren niet van de lucht. Al van bij het wakker worden moesten we hem waarschuwen zijn handjes thuis te houden, maar zijn ongenoegen bleek groter te zijn dan de drang om toch maar te luisteren naar papa en mama.

Dat beloofde want in de namiddag moesten we op een verjaardagsfeestje zijn. Wouters (en natuurlijk ook Pieters) neefje was jarig. De mama van dat neefje was de week daarvoor jarig dus waren we uitgenodigd voor het jaarlijks stukje taart.

En het moet gezegd. Wouter heeft zich, tegen de verwachtingen in, perfect gedragen, wat met 2 vierjarigen rond zijn hoofd niet makkelijk moet geweest zijn. Eigenlijk hebben ze zich alle 3 perfect gedragen.

Zelfs toen we thuis kwamen is de avond verder rustig gebleven. Of hoe een geweldig drukke morgend kan eindigen in een rustige dag.