Winnen én verliezen

Het zijn niet altijd computerspelletjes hier ten huize. Soms willen de kids al eens een gezelschapsspelletje spelen én winnen van mama en papa.

Zo ook zondagavond. Al een heel weekend was ik Pieter aan het beloven dat we UNO zouden spelen. Mama was weg voor een vrouwen-weekend met de kerkgemeenschap, dus de vrije tijd voor papa (alleen thuis met de kids en grootmoeder!) was beperkt.

Pas een half uurtje voor het slapen gaan, kon ik wat tijd vrijmaken. Nu laat ik de kids niet gauw winnen, ze moeten maar leren verliezen ook, maar zo vlak voor bedtijd was ik toch van plan hem te laten winnen. Kwestie van hem met een leuk en happy gevoel bed in te stoppen.

Het 'loeren' in Pieters kaarten was niet moeilijk, hij flasht ze voortdurend. Na 3 spelletjes gewonnen te hebben dankzij papa's vakkundig valsgespeel zei ik dat we aan het laatste spel begonnen.

'Het is al over bedtijd makker, laatste spel! En euh...genoeg gewonnen hoor, nu is het aan mij om eens te winnen!'
Hij knikte, 'Ja, want ge hebt nog niets gewonnen hé.'

We deelden de kaarten en begonnen eraan. Ik was niet van plan te winnen en speelde hem naar de hand, hield kaarten achterwege waarmee ik kon winnen, kortom, alle truuken van de 'foor'.

Ik zag zijn laatste kaart. Ja, hij kon uit en winnen.

'Hey, waarom pak je een kaart, Pieter? Je kan leggen hoor. En winnen!'
'Nee nee, papa, nu moet jij eens winnen. Je hebt nog niets gewonnen.'

En zo liet men jongste me ook eens winnen. En ik moet zeggen, zo is verliezen voor hem ook nog leuk!

GSM

"Papa, wanneer krijg ik een gsm?"
Lap, denk ik, het begin van het einde is begonnen.
"Ach Wouter, ... als je 12 bent?"
"Pas dan, pfffff, moet ik echt nog zooo lang wachten?"
"Wie weet, misschien nog langer", zeg ik terwijl ik me bedenk dat hij tegen zijn twaalfde waarschijnlijk met de bus naar school zal moeten gaan, ons 'boerendorp' achterlatende. Dán, en alleen dan, is een gsm nuttig voor zo'n jonge kinderen. Het geeft hen een idee van vrijheid, maar vooral ons als ouder een (vals?) gevoel van veiligheid. Dat je weet dat zij jou en jij hen kan bereiken in geval van nood.

"Wat zou je nu eigenlijk met zo'n gsm doen? Bellen is vreselijk duur en naar wie zou je dan bellen?"
"Awel, ik zou er mp3's op spelen enzo."
"Hhmm, enzo hé" Ik bedenk met dat hij het moet gemerkt hebben dat ik op mijn smartphone wel al eens een mp3tje speel, of een filmpje kijk. "Zou een mp3 speler dan niet beter zijn?"
"Ja, eigenlijk wel."
"Dan moet je er ééntje kopen hé, je weet wel, sparen enzo."
"Wat kost dat dan?"
"Je hebt al een simpele voor 30 €, een duurdere voor een pak meer."
"Een simpele is goed genoeg, hoor."
Hhmm. Die moet ik onthouden.
"Trouwens" vervolgt hij "als ik morgen dan nog eens ga rolschaatsen kan ik de jouwe gebruiken."
"MIJN GSM?"
"Nee, nee, je ronde mp3 speler" zegt hij en hij doelt op een krijgertje van Test Aankoop dat het nooit goed deed, zoiets waarvan je onmiddellijk snapt dat ze het gratis meegeven, net zoals dat muurprojectieklokje dat in dezelfde doos zat en het ook nooit goed deed.
"Ohja" zeg ik en denk, muziek in je oren, rolschaatsen op straat en een negenjarige ADHD-er
is gedoemd om te mislukken.
"Vertrek maar naar de piano les en...nee, nee, nee, NIET MET JE ROLSCHAATSEN, met de fiets, daar hadden we het daarstraks al over gehad, einde discussie!" onderbreek ik hem en hij vertrekt.

Zoals ik al zei, het begin van het einde is begonnen. *diepe zucht*

Een bolletje draaien

Wat doet een ADHD-er die niet kan slapen en waarvan de rilatine al lang is uitgewerkt? Wel, die draait een bolleke!

De meesten (vooral mannen, maar ook vrouwen, zeker weten) beginnen nu te grinniken en onbewust aan hun neus te pulken. Een bolleke 'neuskeutel' draaien en eventueel nog wegschieten, wel zeg me nu eerlijk, wat is er leuker!

En toch is dat niet het soort bollekes dat een ADHD-er draait. Nee, zijn recept is een beetje anders. Men neme een vijftal rollen toiletpapier, meer mag, minder niet en begint te draaien. 't Is een beetje als een sneeuwman maken. Het begint met een klein bolletje en het eindigt groot.

Even groot was mijn verbazing vanmorgen toen ik niet Wouter maar een reuzebol toiletpapier in zijn bed vond. Ik hoopte nog stilletjes dat het een vermomde voetbal was, maar nee, het was de 'real deal'. VIJF ROLLEN SCHIJTPAPIER! Als ge die op uw teen laat vallen als ge op het 'gemak' zit, kunnen ze u afvoeren met een gebroken voet.

Mijn eerste reactie was: "Vijf rollen, vijf dagen zonder pc/computer!" wat later bewust werd afgezwakt naar één dag. Alhoewel het een geweldige grap is moest hij tenslotte slapen op het moment dat hij 'bolde' en niet over gans het huis op strooptocht naar nog een rol! Oh ja, en hij moet het terug op rolletjes rollen ook.

De beruchte bol, met daarnaast een gewone rol, zodat je de grootte kan inschatten.

Of hoe het ook zou kunnen.

Papa weekend

Dit weekend was het fulltime papa weekend.

Een kleine twee jaar geleden was ik te gast op een LAN-party van vrienden. Het was een gezellige boel en eigenlijk had ik er veel spijt van dat ik er niet bij kon zijn. Wel nam ik me voor de volgende van de partij te zijn.

Zodoende trok ik dit weekend gepakt en gezakt richting één of ander parochiezaaltje om 24 uur aan een stuk te gaan gamen, maw 24 uur spelletjes te gaan spelen.

Dat het samen viel met het verjaardagsfeestje van mijn schoonmoeder (waar ik dus niet bij kon zijn) was voor velen voorbedachte rade, maar dat was echt niet zo, enkel goed meegenomen ;-)

Daar aangekomen met computer, scherm, drank, eten, software en een massa kabels begonnen we eraan om na een uurtje de eerste tegenslag te incasseren. De stroom viel uit en wanneer hij terug aan kwam bleef het 'ledje' op mijn externe harde schijf eigenwijs pinken en niemand thuis geven, wat ik er ook mee probeerde.

Een uur foeteren (hé, één van Wouters woordenschat woordjes van zijn huistaak die we gisteren maakten, zie de mama-blog) later werd ze opzij gezet en was er enkel nog plaats voor leute en plezier/vertier. Het is echt geweldig ontspannend je vrienden virtueel omver te knallen zonder kinderen rond je hoofd die de meest onmogelijke vragen komen stellen op de meest onmogelijke momenten. RELAXING!

Tegen 5 uur 's morgens was het voor mij toch even platte rust tijd tot 9u om dan nog wat verder te doen tot 13u. Na 24u was het dan tijd om in te pakken en toe te geven dat het leuk was geweest maar dat ik de kids gemist had.

Terug thuis vraag ik dan ook aan Pieter:
'Heb je me gemist?'
'Nee zenne.'
'Huh?'
'En jij Wouter?'
'Ik wel papa, ik ben blij dat je terug bent.'
'Zeg Pieter, weet je eigenlijk wel wat gemist betekent?'

Nee, dat wist hij niet. En na een woordje uitleg bleek hij papa toch gemist te hebben. Oef!

Schoonmoedermopjes

Ik was er niet bij dit weekend dus ik heb nog wat in te halen...


Aan mijn vrouw gaf ik alvast een verjaardagskaartje mee.
Lieve schoonmoeder,
Helaas kan ik deze verjaardag niet van de partij zijn bij uw traditioneel gezellige koffietafel, in verband met een LAN-party. Maar koop voor uzelf een mooie bos bloemen.
Hartelijke groeten,
Uw liefhebbende schoonzoon
P.S Ik had er een briefje van vijftig euro willen bijdoen, maar de envelop was al dichtgeplakt.

Ik kwam laatst m'n schoonmoeder tegen op de fiets, ze zei dat ze naar de begraafplaats ging, dus vroeg ik: "Wie brengt dan je fiets terug?"

Vorige week zat ik op café en zei ik tegen één van de klanten: "Mijn schoonmoeder is een engel," waarop hij antwoordt: "Dan heb je geluk, de mijne leeft nog."

Terwijl ik buiten in de tuin aan 't werken ben, komt mijn buurman aangestormd: "Kom snel helpen, mijn schoonmoeder is op zolder en wil door het raam springen."
Ik kende die schoonmoeder en wist wat een moeilijk mens dat was en vroeg mijn buurman wat dan toch het probleem was.
Antwoordde hij: "We krijgen het raam niet open!"

Enkele manieren om uw schoonmoeder aan te geven dat ze vrij ongelegen komt:
"Komt u binnen! Bent u te voet of hebt u de bezem genomen?"
"Welkom, welkom! Pak twee stoelen en ga zitten."
"Drinkt u iets? Een Molotovcocktail?"

Laatst kwam ik bij de apotheker.
"Ik zou graag een portie arsenicum hebben."
"Maar meneer, dat is een sterk vergif, dat kan ik u niet zo maar meegeven."
Daarop toonde ik hem een foto van mijn schoonmoeder, en die brave man antwoordde:
"Aha, meneer heeft een voorschrift!"

De specialist en de onderhandelaar

Gisteren moest ik met Pieter nog maar eens naar de specialist neus, keel maar vooral oren. Pieter hoort niet (veel) meer. Vorige zomer in augustus had ze voor de 3de keer diabolo's oftewel 'buiskes' in zijn oren gestoken. Om één of andere reden verzamelt hij zoveel vocht achter zijn oren, telkens hij verkouden is, dat hij het grootste deel van zijn gehoor verliest. Vergelijk het een beetje met onder water proberen te horen. Zijn geluk/ongeluk is dat zijn trommelvlies zo snel herstelt, dat het op een wip en een gauw die dingetjes er terug uit duwt.

We moesten aan de andere kant van Sint Niklaas zijn om 16u20 en aangezien Wouter om 17u30 op de pianoles moest zijn liet ik hem thuis wegens 'we geraken toch niet op tijd terug'. Dat achterlaten gebeurde met de nodige regels en afspraken. Huiswerk moest eerst gedaan worden, volledig, geen uitzonderingen. Hij moest om 17u25 vertrekken naar de les en ik wou dat hij perfect gehoorzaam was, want hij zou samen met mijn 81 jarige grootmoeder thuisblijven.

Net voor we vertrokken keek ik in zijn agenda en zag dat hij een massa werk had. De juf was maandag naar een studiedag gemoeten en had haar kinderen een aantal taken gegeven. Waarschijnlijk had hij dat aanzien als vrijblijvend en had hij er weinig of niets van gemaakt. Daarom had ze dinsdag dan maar in fluo stift gemarkeerd wat hij tegen donderdag thuis moest maken. Toch begon hij al snel te onderhandelen.

'Mag ik PlayStation spelen wanneer het af is?'
'Daar zal geen tijd meer voor zijn. Je hebt amper een uurtje voor al dat werk'
Zijn tempo kennende was dit werk voor 2 uur, iets wat een ander misschien 45 min over deed.
'Ach, echt wel zenne'
'Ok, als er tijd is mag je, maarrrrr ... Als je je overgrootmoeder in de luren legt door te zeggen dat je taken allemaal gemaakt zijn om PS te kunnen spelen, krijg je een PS- en Tv-verbod voor drie dagen! Ok?
'Ok!'

Het was exact 17u25 toen ik de oprit opdraaide. Hij vertrok juist. Alles was af én hij had al PS gespeeld. Ik heb de tijd niet meer gehad om het na te kijken, maar dat doe ik deze middag zeker. Ik hoop voor hem dat hij alles gedaan heeft zoals het hoort.

En wat zei de specialist? We mogen met Pieter maandag terug naar het hospitaal. Nieuwe 'buiskes', nieuwe oren zeggen we soms wel. Wie weet, misschien 'masjeren' deze beter dan de oude!

Vrijaf

Het moet gezegd. Het gaat deze week uitstekend met Wouter.

Het lijkt wel alsof hij plots een aantal regels doorheeft. Hij corrigeert Pieter een pak minder, hij gaat minder de confrontatie aan, hij krijgt 'stappen vooruit' op school, hij is 'quick' met zijn huiswerk en gaat zonder morren slapen. Het is een zodanig verschil met de week ervoor dat het opvalt.

Want op zo een moment ook meer komt bovendrijven is hoe lief hij wel kan zijn. Volhouden Wouter!

Wat hij dikwijls niet doorheeft is wat een impact zijn gedrag heeft op Pieter/ Het straalt af op Pieter. Spijtig genoeg dikwijls met een dag vertraging, maar toch.

Het is echt leuk om al enkele dagen vrijaf te hebben van het scheidsrechteren.

Toernooi

Zondag was de dag van ons eigen club badminton toernooi. De kids naar oma en opa (thanx!) en wij de ziel uit ons lijf lopen achter pluimpjes die we net hebben weggeslagen en die met een nog grotere rotvaart terug komen. Leuk, echt!

Omstreeks 17u was het dan gedaan, douchen en prijsuitreiking. Nee, we waren niet eerst in onze poule. We waren 4de van vijf. ADHD-mama deed het (voor de eerste keer al onmiddellijk) beter met 3de van zes.

Het was dan al 18u30 toen ik de kids afhaalde bij oma en opa. Ze waren voorbeeldig braaf geweest (joehoe!). Nochtans, terwijl ik met opa een praatje deed begon het getrek en geduw al bij het schoenen en jas aandoen.

'Papa, Pieter noemt me kippepiemel!'

Waar halen die kids die woorden, hij moet verdorie nog vijf worden. En het geduw, getrek en gezeur ging door totdat ze elk naar een einde van de zetel verbannen waren. Op weg naar buiten woedde de gewoonlijke wedstrijd wie-eerst-buiten/binnen-zal-zijn. In de auto kalmeerde het dan maar.

En terwijl vrouwlief nog wat verder haar 3-wekelijkse pluimkes ging slagen met de mensen van de evangelische kerk haalden wij snel frietjes. Een half uurtje later was alles op, Pieter in bed. Nog een half uur later lag ik languit op de zetel en Wouter op het eerste verdiep van zijn stapelbed.

En zoals Pieter me elke elke avond plechtig antwoordt, wanneer ik hem er naar vraag: 'Het was vandaag een leuk dagje!'

Wouters humor... maar ik vind het ook geweldig

De meningen zijn verdeeld over dit programma, maar hey... ik en Wouter vinden het geweldig en dit is ons stukje universum, dus hier enkele Willy's en Marjetten-filmkes en één keer Tragger Hippy

Recordpoging djoefen verzamelen


De bruiloft met DJ Nico


De Joeri op den bingo

De blauwe madam

Pieter vergeet nog al eens te plassen.

Wanneer hij achter de PC zit of TV zit te kijken vergeet hij nog al eens hoe dringend het wel is en moet dan crossen om nog boven te geraken, met alle ongelukjes vandien. Of nog erger. Hij wacht zo lang tot de spreekwoordelijke druppel er niet meer bij kan, met 'een druppeltje' in zijn onderbroekje tot gevolg.

Het meest desastreuze gevolg van dit alles is echter dat zijn PC/PlayStation privileges vervallen tot en met volgende dag.

Maar niet zo enkele dagen geleden. Hij kwam de keuken ingerend.

'Papa, ik moet dringend gaan plassen en ik mag niet van de blauwe madam!'
'Huh?'
'Ja, de blauwe madam zegt dat ik niet voorbij mag'
'Wie? Wat? Waar? ... Wanneer?'
Hij trekt me mee aan mijn arm want er is geen tijd te verliezen, enkel privileges.
'Kom, hier!'
Verontwaardigd toont hij me de blauwe madam.
Ik lach, maar stop onmiddelijk als ik zijn ernstig gezicht zie en besef dat dit héél serieus is voor hem.
'Ga maar plassen, ik leg het wel uit nadien. Go go gooooo!'

Hij rent naar boven en is net op tijd. Terug beneden kijkt hij me vragend aan.

'Ok Pieter. Je hebt het inderdaad goed ingeschat. De blauwe madam krijgt 'elentriek' door haar magere lijf, maarrrrr... het is een mopje. Een speciaal mopje om aan uw deur te hangen. Een truukje om mensen buiten te houden. Kijk op de achterkant staat zelfs een gevaarlijke (!) vis die de wacht houdt in plaats van een gevaarlijke hond. Een mopje dus, maar toch goed opgemerkt. Het had inderdaad gevaarlijk kunnen zijn.'

Hij knikt instemmend. Een mopje maar goed ingeschat. Ik zie hem zuchten en denken dat humor nog niet echt aan hem besteed is en gelijk heeft hij. Het is iets dat Wouter nog maar pas onder de knie heeft. Voor hem is er niets leuker dan Tragger Hippy en wijlen Willy's en de Marjetten.

Rilatineloos weekend

Zaterdag moest/mocht ik werken en was ik pas thuis om 14u en het viel me direct op. Wouter was rilatine vrij!

Mama vertelde me dat hij het eens wou proberen, maar ik moet zeggen een succes was het niet. De incidenten met zijn kleine broer waren niet van de lucht. Het moet eerlijkheidshalve gezegd dat Pieter ook wel een dominant karakter heeft, maar toch... je moet met 2 zijn om te ruziën/ te discussiëren. Niet dat het 'kop in slagende' ruzies zijn, nee, meer van het soort 'ik wil met dat autootje spelen, nee ik wil er mee spelen'.

De relatineloze Wouter lijkt ook meer op een pingpong balletje. Het lijkt wel of zijn voeten nooit stilstaan. Hij springt op en neer, danst over en weer. Misschien had Mohammed Ali ook ADHD?

Zaterdagavond 'mocht' Wouter een beetje vroeger gaan slapen omdat hij het gepresteerd had 45 min te laat te zijn op de tekenschool 's morgens. Meestal is dat een klein drama, maar toch ging het vrij vlot. Straffer nog, hij sliep binnen het half uur, wat extreem snel is voor zijn doen.

Op zondag gaan Wouter en Pieter mee met mama naar een evangelische kerk. Je kan daar moeilijk een hele ochtend op hem zitten vitten, dus zorgden we ervoor dat hij zeker zijn medicijn binnen had. 's Middag rond 16u moest hij dan opnieuw een dosis krijgen. Ook deze keer sloegen we bij wijze van experiment over. Het ging het er iets rustiger aan toe, misschien wel omdat Pieter lang sliep 's middags en hij Play Station mocht spelen.

Wanneer ik dan 's avonds naar de frituur wou vertrekken, vroeg ik of hij zin had om mee te gaan.

"Nee zenne!"
"Ach mama" zei ik om een reactie uit te lokken, "hij doet dat niet graag, meegaan naar de winkel met zijn papa"
"Toch wel. Ik ga mijn schoenen aandoen", antwoordde hij, mij redelijk verbaasd achterlatend.

En hij huppelde mee, jumpte uit de auto, huppelde tot aan de frituur. Daar was het zitten, rechtstaan, terug van één op het ander been. Het wachten op onze 'baksels' viel hem echt zwaar. Terug thuis heeft hij gegeten als een paard.

Ik begin ondertussen een licht vermoeden te krijgen dat zijn overactief gedrag, dat voortkwam uit het medicijnloze weekend leidde tot extra eetlust en een grotere vermoeidheid. En dat laatste niet alleen bij hem!

Na school komt ... huiswerk (of hoe ik het zie)

Na school komt ... huiswerk schreef mama gisteren op haar blog.

Ze evalueerde niet enkel de situatie, ze formuleerde ook haar wensen of dingen die ze anders wil zien.
Daar we dingen niet altijd op dezelfde manier zien, trok er gisteren binnen ook even een stormwindje het huis door. Wat volgde was een oogjes dicht en snaveltjes toe routine. Hieronder vind je haar wensen met eronder mijn kijk op de situatie.

Dit zijn de dingen die mij(adhd-mama) zijn opgevallen en die ik graag anders wil zien.

1. Na uitdoen van jas en schoenen worden de boekentassen niet onmiddellijk nagekeken op alle overbodige rommel. Alleen de brooddozen gaan eruit. 's Morgens vind ik drankjes, koekjes, papiertjes, prutskes, nieuwsbrief, mededelingen aan de ouders die niet in de agenda zitten...

Ik zie hier 2 scenario's:
* Ik heb tijd: brooddozen worden eruit gehaald door Wouter/Pieter zelf. Wouter moet zijn huiswerk en agenda tonen. Terwijl hij huiswerk maak kijk ik in zijn boekentas, vooral om te zien of hij geen huiswerk 'vergeet'. Drankjes en koekjes blijven zitten aangezien dezelfde er soms wel een week na elkaar blijven inzitten. Rommel en andere kunstwerkjes gaan eruit. Pas een uur later begin ik aan het eten.
* Ik heb geen tijd: Dit is bv het geval woensdag. Van de Speelmolen gaat het rechtstreeks naar de muziekschool. Hij is pas thuis tegen 18u en heeft geen huiswerk bij. Mama komt binnen met hem terwijl papa met het eten bezig is/klaar heeft. NIEMAND neemt de tijd om boekentassen te controleren. Idem voor vrijdag wanneer hij ook geen huiswerk meebrengt.

2. Papa kijkt in het begin niet echt na welk huiswerk er moet gemaakt worden (en tekent dus de agenda pas op 't laatste af). Misschien kan hij beter eerst het huiswerk met Wouter overlopen, zodat die weet hoeveel werk hij heeft. Hij kan zo snel controleren of Wouter begrijpt wat hij moet doen en hoe nauwkeurig dit moet zijn. Indien niet, dan blijft hij er best nog even bij zitten.

Niet dus. Wouter begint aan zijn huiswerk in de auto en doet ev de rest binnen verder. Wanneer we binnen komen wordt Wouter zijn agenda nagekeken en getekend. Ik neem wél de tijd om effe te checken wat en hoeveel hij moet doen. De situatie is totaal anders wanneer mama thuis is. Zij mag dan gerust het heft in handen nemen.

3. De tv staat te blèren terwijl Wouter moeite heeft om zich te concentreren. Je ziet dat het hem bijna hoofdpijn bezorgt. Hij wringt zich in alle bochten om het huiswerk af te krijgen. Dus daarom vind ik dat er geen tv mag zijn alvorens Wouter klaar is met zijn huiswerk. Geen computerspelletjes die lawaai maken. Geen muziek in de keuken. Geen Pieter die aan Wouters speelgoed prutst. De plaats waar Wouter zijn huiswerk maakt moet een muisstille ruimte zijn. We weten dat we Wouter niet in een andere ruimte kunnen zetten, dus dat betekent dat Pieter ofwel gaat rusten in zijn bed, ofwel - stilletjes - met iets van zichzelf speelt. En Pieter is echt wel in staat om dit op te volgen; hij moet alleen weten dat dit echt en altijd van hem verwacht wordt.

Of het nu stil is in huis of niet bepaalt maar in beperkte mate het tempo van Wouter zijn huiswerk. Wouter zit ook niet altijd op een plaats waar hij én de televisie kan zien én de televisie kan horen. Pieter moet er niet voor opdraaien dat Wouter liever naar de muur/plafond/zijn velletjes op zijn armen zit te kijken ipv huiswerk te maken. Soms duurt een klein werkje tot etenstijd. Ik kan Pieter een hoofdtelefoon geven of hem voor de computer parkeren maar hem alles ontzeggen is niet doenbaar en niet eerlijk tov van Pieter.

4. Het huiswerk wordt nu al steeds op juistheid gecontroleerd, maar niet op hoe Wouter het gemaakt heeft. Heeft hij de veronderstelde procedure gevolgd? Heeft hij alle stappen gezet die er gezet moesten worden? Als hij woorden in de woordenboek moet opzoeken, heeft hij dat wel gedaan?

Deels pleit ik hier schuldig. Nochtans weet ik niet altijd wat de opdracht is en wat de te volgen procedure. En zoals ik gisteren al aangaf, wanneer hij de opdracht niet volgt, kan ik het hem altijd laten herdoen, onder supervisie van mama, na het eten!

Proppen

Huiswerkperikelen

Gisteren na school was het weer zover. Wouter had meer huiswerk bij dan hij zin had. En dan heb ik het nog niet over de spreekbeurt die hij tegen volgende week moet maken over televisie.

Het begon nochtans veelbelovend. Wouter trekt meestal de deur van de auto aan de schoolpoort nog niet toe of hij haalt zijn huiswerk al boven. Niet dat hij het zo graag doet. Nee, helemaal niet, maar hij heeft ondertussen al geleerd dat het voor papa (!) een noodzakelijk kwaad is. Heel soms en als ik lang boodschappen doe na school is het af tegen de tijd dat we thuis komen.

Zo ook dus gisteren. Het korte stopje aan het 'kippenkraam' (het kraam op het marktplein waar er verschillende aan het spit hangen en ééntje je geld in ontvangst neemt na aankoop!) had ervoor gezorgd dat zijn huiswerk af was. Althans, voor zijn perceptie toch, want die moeilijke laatste die al 2 pogingen had geduurd, had hij maar doorstreept. Voila, fini! Groot was dan ook zijn verwondering dat mama die uitleg niet plausibel vond en hem zei dat die oefening best wel kon overgeschreven worden op de achterkant van het blad en netjes hermaakt, juist deze keer. Verwaardiging, rebellie, sip kijken, allen passeerden ze de revue, maar zonder resultaat mama hield voet bij stuk. Erger. Ze keek gans zijn boekentas na op ander schoolwerk en dat was snel gevonden.

Tegen donderdag moest hij (ik heb het eerlijk gezegd niet echt gevolgd, dus ken ik de opdracht niet echt) een verhaal in stripvorm tekenen/uitwerken. Nu is tekenen helemaal Wouter zijn dada, maar de dwang, het moeten dat er achter zit, wel, het ...reden voor een klein drama. Weer Verwaardiging, rebellie, sip kijken, wenen, roepen...*zucht*

Nu weet Wouter dat papa daarin minder geduld heeft dan mama. Die pakt het allemaal veel pedagogischer aan, maar het zorgt er wel voor dat hij denkt dat hij met mama over zo'n dingen in discussie kan treden om er van af te geraken.

Om een nog langer verhaal kort te maken. Hij heeft getekend, het heeft lang geduurd en na de pianoles en het avondeten heeft hij het afgewerkt. Was hij overtuigd dan? Nee hoor, alleen van het feit dat wanneer het niet klaar was televisie, PC én Playstation op slot bleven. En laat dat nu wel voor voldoende motivatie zorgen, ook al zeggen we dat niet luidop. Hij weet het gewoon al.

Verjaardagsfeestje

Een heel moeilijke voormiddag was het gisteren voor Wouter. De tikken/meppen die hij zijn, in zijn ogen vervelende, broertje uitdeelde waren niet van de lucht. Al van bij het wakker worden moesten we hem waarschuwen zijn handjes thuis te houden, maar zijn ongenoegen bleek groter te zijn dan de drang om toch maar te luisteren naar papa en mama.

Dat beloofde want in de namiddag moesten we op een verjaardagsfeestje zijn. Wouters (en natuurlijk ook Pieters) neefje was jarig. De mama van dat neefje was de week daarvoor jarig dus waren we uitgenodigd voor het jaarlijks stukje taart.

En het moet gezegd. Wouter heeft zich, tegen de verwachtingen in, perfect gedragen, wat met 2 vierjarigen rond zijn hoofd niet makkelijk moet geweest zijn. Eigenlijk hebben ze zich alle 3 perfect gedragen.

Zelfs toen we thuis kwamen is de avond verder rustig gebleven. Of hoe een geweldig drukke morgend kan eindigen in een rustige dag.

Playmais by Wouter

www.playmais.com

WSC

De nieuwjaarsbrieven zijn voorgelezen, de cadeautjes in ontvangst genomen, alle voornemens gemaakt en alle wensen overgemaakt. Het enige wat nu nog rest zijn de solden!

Jaja, de solden komen eerst aan bod bij de papa-blog! Maar dat komt omdat ik iets meer tijd (over) heb dan mama. Nu is het zo dat ik niet meer uitgeslapen geraak na een week vakantie/uitslapen en bijgevolg niet de geduldigste papa ben om mee naar de solden te trekken, maar om hier boven aangehaalde reden reed ik dus toch maar, met beide kids, vandaag om 14u naar 'Waasland Shopping Center'.

'Kijk gasten. Ik ben moe dus ik heb niet veel nodig om boos te worden. Gedraag jullie en jullie kiezen vanavond wat we eten. Gedraag jullie en doe wat ik vraag, wanneer ik het vraag en het zal voor de rest nog een héééél leuke dag worden. Maar, doen jullie niet wat ik vraag, wanneer ik het vraag zal het andersom uitdraaien. Oh, en er kan hier na het shoppen wel een ijsje af, maar NIET voor het einde van de werkzaamheden. Begrepen!?'
'Ja papa'
'Ok, uitstappen mannen, we beginnen er aan'

En terwijl nu iedereen verwacht dat de kids hun voor ogen hebbende pannenkoeken zouden mislopen, moet ik eerlijk toegeven dat het fantastisch ging. Ook al duurde het tot na zessen en moest Wouter eigenlijk al rond vier een rilatine gekregen hebben. ZE WAREN VOOR-BEEL-DIG!

Leuk! Echt! Alleen waren er in het WSC weinig echte solden te rapen in de kinderkleren. Het leuke was NIET afgeprijsd. De leuke truien vond ik enkel in Pieters maat, op één na, waar Wouters gek van was. Moe maar voldaan reden we huiswaarts.

De pannenkoeken waren snel op, zittend voor de TV, Robotboy was er getuige van. De PC-tijd werd snel opgebruikt en het slapen gaan ging ook al perfect. Kortom, zoals Pieter elke avond pleegt te zeggen voor het slapen gaan:'Het was een leuk dagje!'

Overgang

Een gelukkig nieuwjaar en al wat men een mens kan toewensen voor het komende jaar!

Aan al diegene die hier (regelmatig) langs komen wil ik ook vragen om je verwachtingen en/of goeie voornemens achter te laten als 'reactie'. Als hier minstens 5 reacties verschijnen wi lik zelfs mijn eigen verwachtingen en/of goeie voornemens posten!

Bedankt en tot volgend jaar.

Ze zijn thuis!

En we zullen het geweten hebben. Twee kids, een negenjarige dominante ADHD-er én een even dominante vierjarige, die druk bezig is zijn plaatsje te verzekeren binnen onze roedel!

De discussies zijn dus niet op één hand te tellen en dat terwijl de kerstdagen anders dicteren. En terwijl we even in verlof gaan voor wat 'peace and quiet'. Voor elk autootje, legoblokje, potlood, wasco, noem maar op wordt hier een gans drama opgevoerd, van 's morgens tot 's avonds. En het gekke is zij worden er niet moe van, wij wel.

Vandaag is van mijn kant her gezeur en het gezaag gedaan. Op de trap gaan zitten is vandaag geen optie niet meer. Vijftien minuten op bed hebben ze beiden al achter de rug, Wouter zelfs een extra 10! Hij had vanuit zijn bovenste verdiep van het stappelbed, zijn broer kunnen raken met een knuffel, met traantjes en verdriet tot gevolg.

We zijn ondertussen al een ontbijt en een Disney film verder en het is hier muisstil. Ik hoor plannen gesmeed worden, speelgoed van hand wisselen en verhaallijnen worden verzonnen, maar ik hoor vooral geen discussies meer.

Heb ik gewonnen? Nee, vast niet! Wanneer Pieter naar zijn middagdutje toe gaat zal het wel terug oplaaien. En wanneer Wouter zijn Rilatine begint uit te werken waarschijnlijk ook. Maar ik lig op de loer. 'Vrede voor iedereen' belooft dit laatste stukje van het oude jaar geen ijdele boodschap te worden. Zelfs niet voor papa en mama!

Music for Life

Gisteren zaten Wouter en ik in de auto naar de radio te luisteren, naar Studio Brussel. Daar loopt op het moment de actie 'Music for life', de geldinzameling om het landmijnenprogramma van het Rode Kruis te steunen.Toen ik Wouter het doel van het programma uitlegde was hij onmiddellijk mee.

"Waarom geven wij geen centjes, papa?"
"Weet je wat? We zullen zeggen tegen de mensen dat ze dit jaar geen cadeautjes moeten kopen voor Kerst en Nieuwjaar, maar dat ze geld moeten geven. Dan kan je dat aan 'Music for Life' geven. Ja?"
"Ok"
"Hoe? Ok? Echt?"
"Natuurlijk! Wat wil je nu het liefst? Cadeautjes of de mensen helpen die geen benen of armen hebben door die landmijnen?"

Daar zat ik dan zonder woorden. Het goede doel op zich sprak me tot dan maar weinig aan, maar kinderen hebben zo de gift om je als volwassene iets harder te laten nadenken over de dingen des levens. Prachtig ook hoe kinderen, ook al hebben ze nog geen besef van geld, zo vrijgevig kunnen zijn voor het goede doel. Als we allen een beetje kinds kunnen blijven zal deze actie (én het Rode Kruis én de slachtoffers van de landmijnen) er goed bij varen!

Nu nog een goeie 'song' verzinnen.