PAPA, ik heb ADHD

Terug.

2008-07-18T21:58:00.007+02:00

We zijn terug van vakantie. Van Turkije.

Eigenlijk al bijna een week terug, is de vrouw al gans de week ijverig aan het werken, gaan de kids al gans de week ravotten in de kinderopvang en lig ik me al gans de week languit in de zetel te vervelen. Het is raar om eerst 15 dagen op rij dag in dag uit, 24 op 24 uur met en naast elkaar te leven, eten, noem maar op om dan een volle week alleen thuis te zijn van ’s morgens tot ’s avonds. Ik zou bijna zeggen dat ik de kids hun gekibbel mis, maar zo ver wil ik niet gaan. Het is (denk ik) vooral het gezelschap.

De vakantie op zich was leuk, maar anders dan verwacht. We kozen bewust voor een relax/strand/zwembad vakantie omdat we uit ondervinding weten dat onze rakkers alle leuke uitstapjes die we kunnen verzinnen op vakantie altijd minder leuk vinden dan in het zwembad plonzen. Twee jaar geleden waren we al eens in Turkije en toen hadden we wel enkele leuke uitstappen gepland. Hetgene ik me nog herinner was ‘zijn we der al?’ en Pieter die na 10 minuten op de bus bijna de bus onderkotste. Ah ja, en we zwommen leuk, bezochten de kerk van Sinterklaas, zagen kamelen (!?) en slaagden er maar niet in ze te entertainen tijdens de lange busreis heen en terug, ondanks vriendjes op de bus, de nodige spelletjes, kleurpotloden en papier, enz.

Dus, geen uitstappen die ook nog eens een arm en een been kosten, maar gewoon ‘amuzeleute’ aan het zwembad of strand of aquapark. Een aangezien we een aquapark met 11 glijbanen aan het hotel hadden, was dat niet echt een uitstap te noemen.

Onze dag bestond dus uit uitslapen tot 8u30, ontbijten (mijn kids aten massa’s pannenkoeken), zwemmen, middageten, een beetje thuis opgenomen serie’s kijken op de laptop), terug zwemmen (ondertussen was de grootste hitte voorbije en was er deels schaduw aan ons (!) zwembad, avondeten, avondanimatie (een geplaybackte musical of acrobaten of dansers of …), kids in bed en mama en papa die nog een serietje meepikten. Het lijkt vrij fantasieloos om zo je vakantie door te brengen en op één of ander manier is hert ook wel zo. Als je kids zo veel tijd doorbrengen in het zwembad wil dat ook zeggen dat je als ouders constant op de wacht staat (of zwemt). Pieter heeft geen schrik van water maar kan amper zwemmen. Hij duikt van de kant zoals Deburghgraeve en trappelt naar de kant zoals Lassie. Hij zwemt naar de bodem om de ringen op te vissen, maar komt evengoed soms in de problemen door zijn overmoed. En ondanks dat Pieter snel en makkelijk vriendjes maakt, was ik meestal zijn speelkameraadje dat het wiegde, omhoog smeet, met hem op de luchtmatras peddelde, enz. Heel af en toe nam mijn vrouw die rol al eens over, want zij is niet zo’n held in het water, niet tegenstaande dat ze het brevet haalde van redster tijdens haar studies voor onderwijzeres én één keer van één van de glijbanen roetsjte.

Het was een leuke vakantie maar op dezelfde manier niet voor herhaling vatbaar volgens jaar, alhoewel er nog veel water door de zee gaat natuurlijk. Als er nu maar eens wat warm/heet weer onze kant opkwam, dan konden we er hier in België nog een vervolg aan breien. Oh ja, en had ik al gezegd dat onze kids het redelijk goed deden, ook al moesten ze ook 24 op 24, 15 op 15 met elkaar omgaan. Soms is 5 minuten na school al te veel, maar nu waren ze twee handen op één buik.

Voor alle familieleden en kenissen gooi ik de (weinige) foto’s wel eens op flikker, laat maar iets weten als je ze wil. Voor alle andere fans een paar foto's van het hotel.

Plantrekkerij

2008-06-25T20:24:00.008+02:00

Gisteren was de dag dat Pieter met Wouter mee ging naar de tekenschool, de kunt academie. Hij ging een proefritje draaien. De juf had gezegd dat hij wel eens mocht komen proberen en zodoende.

13u30
Omdat deze les pas gedaan is om 16u had ik alle tijd. Snel naar 'den Decathlon' om wat spulletjes te halen om Pieter de komende week te leren zwemmen. Hij is er volgens zijn eigen zeggen al redelijk goed mee weg, dus... privé les! Ik met een zwembandje en -plankje onder de arm er buiten op een goei half uur. Perfect, ondanks dat het er wemelt van de moeders met hun kids vanwege de school vrije namiddag. Dan maar de 'werk-euro-millions' binnen steken, want om daar ben ik al van in't begin chinees vrijwilliger voor. Dan richting bib, op mijn gemakske boekjes kiezen om mee naar Turkije te nemen, voor aan het zwembad ;-)

15u30
Nog altijd op schema, de kids willen ook boekjes kiezen dus haal ik ze af van de tekendinges en gaan we terug naar de bib. En dan sandalen shoppen voor Wouter. Maar er is nog tijd om wat magazines te lezen in de bib tot ...

15u55
De juf is helemaal alleen aan het opruimen in een lege klas. Ze stopt er dit jaar mee én ze veranderen van locatie.

'Euh, ze zijn al weg. Het was geweldig druk en de kinderen die naar huis konden mochten vroeger naar huis nadat ze al hun kunstwerkjes verzameld hadden. En pas later besefte ik dat je ze zelf zou komen halen', zegt ze een beetje beschaamd.
'Ach, dan zullen ze wel terug naar de kinderopvang gegaan zijn.'
'Euh, ... nee... ik heb naar daar gebeld en die zeiden dat ze hier zijn', piept ze. Ik zie de meest horrorvolle scenario's door haar hoofd spoken en probeer haar te sussen.
'Die zitten waarschijnlijk wel op de speelplaats te spelen dan.'
'Euh ... ook niet.'
'Ach, ik vind ze wel. Ze lopen niet in 7 grachten gelijk. Die trekken hunne plan wel.'
'Ja?'

16u05
Ik overloop snel de mogelijkheden. Niet op de speelplaats, niet in de opvang, niet in de bib. Ach, dan zitten ze bij ons 'op 't plein', op de bijna autovrije parking naast ons huis. Ik rijd naar huis, maar zie niemand. Vreemd. Ik laat de auto draaien en loop snel tot in de tuin, je weet maar nooit en plots zie ik een briefje aan de binnenkant van de deur. Ik kan het niet helemaal lezen, maar merk op dat het Wouters geschrift is. Vreemd en aan de binnenkant van de deur. Ik zie er iets op staan van 'buren' en besluit het eens langs de binnenkant te lezen. Ik open de deur en...hoor hen plots.

'Dag papa.'
Dag jongens. Hoe zijn jullie binnengeraakt', vraag ik, maar eigenlijk weet ik het antwoord al door simpele deductie én het briefje aan de deur.'

Nog maar pas geleden had ik Pieter getoond waar de reservesleutel van de voordeur verstopt ligt en hij had het aan zijn broer verteld. Vervolgens waren ze binnengekomen, gedronken, zichzelf voorzien van een 2uurtje (want ze waren iets na 2 uur al thuis aangekomen!), de Wii aangezet en later terug afgezet om wat TV te kijken. Van plantrekkerij gesproken!

Boos was ik niet. Het was niet hen schuld dat de afspraak met de tekenjuf anders gelopen was dan voorzien. En ja, ze hadden terug kunnen/moeten gaan naar de opvang, maar al bij al hadden ze hun eigen goed uit deze situatie gered. Ik heb hen verteld waar aan de ijskast mijn gsm nummer hangt en hen laten beloven om in soortgelijke situaties mij eerst te laten weten dat ze (alleen) thuis zijn.

Zo was ik in dezelfde week én mijn grootmoeder die naar Canada vloog én mijn kids (even) kwijt, maar dat van die grootmoeder is een gans ander verhaal.

16u15
Hup, naar de bib, want om 17u sluiten ze. Vrij snel hadden ze ook hun vakantielectuur en een aantal strips ingeslagen voor onderweg naar de sportwinkel.

17u00
Ondanks ik vrij druk verkeer verwacht valt het allemaal wel mee en sta ik een kwartier later in de winkel met 2 dorstige én hongerige kids. Eerst sandalen kopen! Na het elvendertigste paar vinden we HET paar dat echt lekker zit aan Wouters voeten. Yes, en ze zijn nog prijslijk ook, eigenlijk zelfs goedkoop, 10€90. Nog yesser! Wel vreemd dat ze online 9€ geprijst staan, ik hoop dat ik van dat prijsverschil kan slapen deze nachten. De dieven! ;-)

17u30
Met mijn troep hongerige wolven duiken we dan de Quick maar binnen, ik heb geen zin meer om te koken. Het duurt een eeuwigheid, want beide zijn ze om één of andere reden stik kapot. Ze vallen bijna in slaap aan tafel.

18u30
We rijden terug naar huis en tegen dat we thuis zijn liggen ze beiden (!) zoals verwacht te maffen op de achterbank. Wel te rusten mannen en tot morgen. Ondertussen ga ik snel wat spullen voor in de valies bijeen gooien want zaterdagnacht zijn wij 4 van de 25500 vertrekkers op Zaventem. Als de turken nu de finale nog spelen op het EK, zal het feest zijn in ons hotel de zondag.

22u30
Mijn kleren liggen al klaar, de Turken al op de bus naar huis en de EK-finale wordt voor de Duitsers. Tijd om te gaan slapen.

't Is gedaan

2008-06-25T07:32:00.003+02:00

Hij is er van af. 't Is gedaan. Over. Voorbij. De examens, de toetsen, de herhalingsdinges. En hij heeft het geweten. Wouter heeft terug vrije tijd!

Maandagmiddag na school stond hij al te glunderen:
'AGENDA!', brul ik als een drilsergeant tegen mijn oudste.
'Daar staat niets in want wij krijgen geen huiswerk meer. Niks meer. 't Is gedaan voor van de jaar. Nah!'
'AGENDA!', brul ik een tweede maal, maar hij heeft mijn grijns al gezien.
'Seg, papa, zet de Wii maar al op, want ik heb geen huiswerk, niets te doen en de toetsen zijn voorbij. En daarbij, ik heb 20 Wii-punten om op te doen.'

We hadden dit weekend een drukke agenda met grootmoeders die afgedropt moesten worden, barbeques die moesten bezocht worden én nen hoop over-en-weer-gerij (geen pretje met de huidige prijzen van onze diesel!). De kids was de les gespeld en bij goed gedrag konden ze Wii-punten verdienen. 1 punt is 10 minuten gameplay, en ze hebben het ronduit uitstekend gedaan. Weinig gezeur, weinig tot geen getrek-aan-mijn-mouw, gewoon perfect. Ge zou ze nomineren voor engeltje van het weekend. Dus hadden ze 20 Wii-punten verdiend.

Maandag waren ze dus de 'hard cash' aan het spenderen met Wii sports en Cars. Behalve de nodige discussies over de te volgen strategie hoort ge ze dan niet en kan ik rustig mijn 'dinges' doen. Een win-win situatie noemen ze dat ;-)

Pieter, kan je dit eens lezen?

2008-06-19T11:58:00.004+02:00

Gisteren was het dan de cinema-party van Pieter. Van de 10 uitgenodigde kleuters kwamen er 4 door, 2 hadden op voorhand laten weten dat ze niet konden. Toen één van de mama's haar kindje kwam afleveren heb ik er dan ook nog snel zijn kleinere broertje bijgenomen.

Met z'n zevenen zaten ze dan in de zetel, in afwachting van de film. Ik had enkele dvd's gehaald in de videotheek (of heet dat nu al DVDtheek?). Omdat ik weet dat veel van die kids de laatste nieuwe dvd's krijgen voor verjaardagen en dergelijke, koos ik voor vrij recente films.

Van de drie die ik mee had koos ik 'Enchanted', een modern sprookje waar de (getekende) prinses op haar trouwdag verbannen wordt door de boze stiefmoeder naar de echte wereld. Vanaf dan worden alle figuren gespeeld door echte mensen en alle tekenfilmdiertjes worden echte dieren. Leuk gevonden, maar achteraf bleek dat er voor onrustige 6-jarigen er misschien iets te veel blabla én te weinig slapstick in zat. Toch keken ze allen de film uit, ook al waren er een tweetal die met mieren-in-hun-broek zaten te draaien in de zetel.

De popcorn en limonade ging er gretig in, en toen de film gedaan was storten ze zich op Pieters speelgoed. De vele dozen lego van Wouter hadden we voor alle zekerheid maar in veiligheid gebracht Hij houdt zo al niet van sorteren, laat staan dat een bende 6-jarigen zij dozen uitkiepert.

Midden in de film kreeg één van de kids plots een wereldbol op de kast in de gaten.
'Hé, waar is Kieldrecht?', vroeg hij aan zijn buur in de zetel. Beiden keken ze nauwgezet om zich plots om te draaien naar Pieter.
'Hey Pieter, kom dat eens lezen.'
'Ja, want Pieter kan dat al lezen.'
Ik kijk eens verbaasd naar Pieter die naar hen gebaart dat ze stil moeten zijn en verder moeten kijken naar de leuke film. Ze kijken nog even verder maar geven het al vlug op.

Later hoor ik weer diezelfde vraag een paar keer tijdens hun spel.
'Pieter, wat staat hier op die race auto?'
'Pieter, wat staat er op die doos?'
'Pieter, wat staat er op dat papier?'

Net zoals Wouter in zijn vriendenkring bekend staat als 'dienen gast die knap kan tekenen', is Pieter blijkbaar 'dienen gast die al lettertjes kan lezen'. Spijtig dat zijn 'kunstje' volgend jaar snel zal uitgewerkt zijn, als ze allemaal kunnen lezen.

De hormonen werken.

2008-06-18T06:49:00.004+02:00

Eergisteren:
'Mijne vriend uit 6de zegt dat het plezant is in het zesde'
'Ahja?'
'Jaja. Hééél leuk', en pas nu zie ik het samenzweerderige op en neer gaan van zijn wenkbrauwen.
'Leuk dus?', ik heb (nog steeds) geen idee waar het over gaat.
'Jaaa. Héééééél leuk. Vooral op het einde van het schooljaar. Allez, eigenlijk alleen dan.'
En dan valt mijnen euro/nikkel/frank.

Later:
'In't 6de wordt het héél plezant, mama.'
'Ohja?', antwoord ze afwezig en mist het schelle toontje in zijn stem.
'Ja, en papa weet waarom!'
Ze kijkt naar mij en verwacht dat ik het mysterie ga oplossen.
'Plezant? Op school?', ik glimlach naar mijn ega, maar laat haar in het ongewisse.
'Ja, eigenlijk alleen op het laatste van het schooljaar.'
En dan valt haren euro/nikkel/frank.

Gisteren aan tafel:
'Kom studeer nog maar wa aan da frans. Morgen is het toets en ge wilt toch naar het 6de hé.'
'Ja natuurlijk, want volgend jaar wordt het plezant!'
Weer krijgt hij een grijns op zijn gezicht en samenzweerderig knipoogt hij naar mij.
'Vooral op het einde van het jaar!'

M'n grootmoeder (grandma) kijkt een beetje verward naar Wouter. Zo'n enthousiasme om naar het 6de te gaan had ze niet verwacht van hem. Ze is een beetje (veel!) hardhorend en ze denkt dat ze het verhaal eigenlijk niet verstaan heeft, maar plots heeft ze zijn samenzweerderige wenkbrauw 'moves' ook gezien en is ze ook mee.

'Sex? Moet ik u het anders is uitleggen?', stelt ze voor.
'Neeje zenne', flapt hij er megasnel uit. 'Liever van een knappe vrouw', zegt hij en mompelt nog iets van 'voordoen'.
'Hey, ge denkt toch niet dat de juf van 't 6de HET gaat voordoen hé?' Weer wordt zijn grijns een beetje groter. Mijn gedachten dwalen al af. De juf van het 6de mag gerust gezien worden. Soms vragen ze 'voorleesouders' in 't school, misschien hebben ze ...ach we dwalen af.

Zijn hormonen werken dus, eigenlijk al langer dan vandaag. Als ik terug denk aan mijn puberteit, of nog erger, aan de puberteit van mijn jongste broer, dan besef ik dat ons nog wat te wachten staat. Met weemoed denk ik dan terug aan de keer dat mijn jongste broer al mijn blote madammen uit mijn 'blote-madammem-boekskes' had geknipt en mij achterliet met het enigste dat mannen interesseert in Playboy. De artikels!

8 van de 10 kinderen wil sexuele voorlichting op school.

Happy Birthday

2008-06-16T06:51:00.004+02:00

Pieter is bijna jarig. Op 19 juni om precies te zijn, maar deze zondag hadden we al zijn verjaardagsfeestje voor de familie. Met veel te veel chocolade cake (met smarties on top!) en later sandwiches en broodjes, werd zijn geboorte 6 jaar geleden gevierd.

Al langere tijd vinden we het enorm moeilijk om voor onze kids een kado te kiezen. Ze hebben eigenlijk alles wat ze moeten hebben en nog maar eens een doos lego of playmobil om bij de rest te leggen, lijkt alsmaar gekker.

Al langere tijd dahct ik aan een andere spelcomputer/gameconsole. De oude PS1 die nog steeds uitstekend werkt, begint stillaan toch een beetje gedateerd aan te doen. De ideale keuze zou een draagbaar exemplaar zijn zoals een Nintendo DS of PSP, maar we proberen onze kinderen hun computer tijd een beetje te beperken, en dat zou met zo'n ding bijna onmogelijk worden. Vooral Pieter heeft het er heel moeilijk mee als hij geen computer mag spelen of tv kijken. Hij kan dan zo lusteloos rond lummelen en verveeld kijken naar de bergen 'gewoon' speelgoed dat ze hebben.

En toch, wat is er makkelijker dan ze bij elke verjaardag een nieuwe game te kopen? Dus, het werd uiteindelijk een Wii. Voor diegene die niet onmiddellijk weten over wat ik het heb. Het is een game console waar de controllers bewogen moeten worden. Om te tenissen moet je echt zo'n tennismove maken met de controller, om te golfen doe je echt of je een golfstok vast heb. Leuk en vooral hilarisch. De kids hebben hun kostelijk geammuseerd en hun ouders, later toen de kids in bed lagen, ook!

Maar het gefeest is nog niet voorbij. Woensdag hebben we een 'cinema party'. Pieter heeft een tiental vriendjes uitgenodigd die dan samen naar een film komen kijken, ondertussen voorzien van drank en popcorn. Ik hou m'n hart al vast, want ze zullen al terug weg zijn tegen dat mama van haar werk komt!

Donderdag is hij dan écht jarig en kan hij mee de feestmenu bepalen.

We beginnen ook de dagen te tellen naar onze jaarlijkse vakantie ook, maar eerst zetten we onze grootmoeder zaterdag op het vliegtuig richting Canada. Drieëntachtig in september en alleen op bezoek bij haar dochter, kleinkids en achterkleinkids in 'da provincieke van Engeland'.

Het zal dus nog een druk gevulde 2 weken worden, maar hey, vanavond is het misschien terug Wii Night for Adults, dus who cares...

De herhalingstoetsen vorderen.

2008-06-15T08:51:00.003+02:00

We gaan ondertussen week 3 van de herhalingstoetsen in voor Wouter en het wordt tijd dat het einde in zicht komt.

Gisteren zaten we met de beentjes onder tafel samen met het (bijna) voltallige oudercomité van onze school en we waren het er unaniem over eens. Het is veel leerstof en het is pokke lang drie weken, voor die kids. Zelf deelt ge natuurlijk mee in de prijzen, want je moet je kind controleren, opvragen, enz.

Wouter heb ik ondertussen de tip meegeven waarmee ik door het schoolleven ben geraakt. OMdat gebrek aan motivatie en lui zijn heel dicht bij elkaar liggen, dacht ik wel dat het zou lukken. Ik vertelde hem dat ik extra hard studeerde in de examen periode uit luiïgheid. Ik was te lui om nog eens te studeren voor een herexamen of een jaar over te doen.

Ik vroeg Wouter wat hij het ergste vond. Een drietal weken harder werken dan ooit, bijna geen vrije tijd over houden en studeren als een achterlijke 'nerd' of volgend jaar terug in het vijfde te zitten terwijl zijn klasgenoten wél in het zesde geraakt zijn? Zijn keuze was snel gemaakt.

Vrijdag kwam hij echter wel met 'mindere' toetsen naar huis. Hij stak ze in m'n handen en zei onmiddellijk dat iedereen slechte toetsen had gemaakt wegens te weinig tijd. Nochtans was alles ingevuld, maar waren de missers echte fouten. Rekenfouten, vergeten bewerkingen en keiharde 'spellingsfauten' ;-)

Samen zijn we in de zetel gekropen om alles eens te overlopen en te kijken wat we anders gaan doen in de toekomst. De fouten werden uitgelegd én zelf heb ik me voorgenomen om hem iets minder vrijheid te geven in 'ik kan het al, ik heb alles al geleerd in de studie' en intensief zijn lessen op te vragen en taken na te kijken.

Hij beseft dat het een zware week zal worden en heeft dit weekend al de nodige 'pruillippen' getrokken, maar hij weet ook dat we niet zullen toegeven. Maar hij ziet ook de eindmeet. De komende week uit en het zware werk is voorbij. Dan is het hopelijk nog een weekje aanmodderen, opruimen, op schoolreis gaan en dan grote vakantie die onmiddellijk word ingezet met ons vertrek naar een warm land!

Pieter is ook klaar om naar het eerste leerjaar te gaan. Hij rekent al vlot en zijn lezen maakt enorme sprongen. Toen hij gisteren plots Wouters berengroep regels in de gaten kreeg op de ijskast begon hij ze vlot te lezen. Dingens als 'Het juiste woord moet het zijn, een haas is een haas en geen konijn' en 'Maak eerst een plan, zodat de oefening lukken kan' staat hij plots te lezen terwijl wij vol verwondering staan te kijken. Ik weet het, mijn kind, schoon kind, maar dit is echt wel ongelooflijk. Een (bijna) zesjarige die zichzelf heeft leren lezen door de juiste vragen te stellen. We hebben hem bewust niet willen aanmoedigen, omdat hij verkeerde dingen of methodes zou kunnen aanleren en toch leest deze kleine pruts al redelijk vlot.

De woordzoekers die mijn grootmoeder vaak zit te doen boeien hem ook enorm. Dan schuift hij zijn stoel naast de hare en begint woorden aan te duiden die ze nog niet gevonden heeft. En ook van die 'werkboekjes' is hij stekezot, maar dat is blijkbaar een constante in zijn klasje. Alle 3de kleuterklassers zouden er mee gaan slapen als ze de kans kregen.

Rekenen vind hij ook geweldig interessant. Zijn broer geeft hem dan oefeningetjes en hij lost ze op of hij begint er zelf uit te schrijven om ze dan later zelf te maken. Met zijn wiskundig inzicht zit het ook wel snor. Toen we vorige week bij warm weer op ons terras zaten kwam hij af met de thermometer.

'Hoe warm is het papa?'
'Wel kijk zelf eens. Hier staat de 20 en hier de 30. Wat is dan dat langere streepje er tussen in?'
'25!'
'Juist. En hoeveel is dan één klein streepje?'
'Aha. Eén! Dan is het ..1,2,3,4...24 graden' (het was één van die zeldzame dagen dat het wél eens zonnig en warm was!)
'Ok, dan weet je hoe warm het hier is, want wij gebruiken graden Celsius, de C zie je?'
'Yep'
'Wel, in Amerika gebruiken ze graden Fahrenheit, de F zie je? Hoe warm is het in graden F?
Nu dacht ik hem te foppen aangezien de korte streepje hier voor 2 graden staan en het langere tussen de 60 en de 80 voor 70.
'Kijk eens goed, hier staat 60 en hier staat 80, wat is dan het langere streepje?'
'70! Maar dan kunnen de streepjes er tussen geen 1 zijn want er zijn er maar 5. Euh.....dan zijn die 2 dinges'
'2 graden, da's juist' ik kijk naar mijn vrouw en beiden onze wenkbrauwen gaan naar het hoogste punt. En hij gaat verder.
'Dit streepje is dan 70, dan is het 72, 74, 76 graden.'

Voor Wouter kan het niet snel genoeg vakantie zijn, voor Pieter kan het eerste leerjaar niet snel genoeg starten.

Herhalingstoetsen

2008-06-05T07:45:00.003+02:00

Het einde van het schooljaar is in zicht, maar meestal wil dat ook zeggen dat er nog een hoop herhalingstoetsen volgen.

De juf had vorige week vrijdag een lijst meegegeven. In de eerste kolom van 3 staat welke toetsen ze die dag gaan maken, kolom twee zegt wat ze de dag daarvoor moeten meenemen en de derde bevat extra informatie zoals "hoever sta je al met je taak van wiskunde" of "morgen bib".

Het grootste probleem voor Wouter is het abstracte ervan. Hij ziet het maar niet dat de taak van wiskunde die bijna 30 pagina's is, niet te maken is op de laatste dag. Het is een werkje van alle dagen een beetje en laat hem daar nu net een hekel aan hebben. Op voorhand werken lijkt voor zijn brein totaal nutteloos. Het is dan ook een dagelijks gevecht om hem na zijn school, nog in gang te krijgen voor enerzijds de toets die hij de volgende dag heeft (dat lukt nog redelijk) en anderzijds voor zijn wiskunde taak.

Ondanks de lijst die hij heeft, slaagt hij er ook steeds in om ook wel iets te vergeten op school wat hij eigenlijk nodig heeft. Zijn blad met de voorbereiding van zijn dictee was bv. spoorloos. Om 16u was hij dat vergeten, om 17u30 was dat omdat hij het kwijt was en om 20u was dat omdat hij het per ongeluk verscheurd en in de vuilnisbak gegooid had.

Ik sprak met hem af, dat als hij nog iets vergeet, hij erom gaat en 'straf' krijgt (het is maar een kwestie van op de lijst te kijken die hij heeft en de 4 a 5 benodigde items in zijn boekentas te stoppen) en dat hij een 'beloning' krijgt indien het hem wél lukt.

Wouter zou Wouter niet zijn als hij daar geen perfect systeem voor zou vinden, zij het met haken en ogen aan. Hij stopt gewoon zoveel mogelijk spullen uit zijn schoolbank in zijn boekentas. Hij ziet het bijna als een wiskundig probleem. Als je er maar genoeg instopt kan het mathematisch bijna (!) niet mis gaan. Niet dus. En dan spreek ik nog niet over zijn brood- en koekjesdoos die hij dan ook nog in school laat liggen.

We proberen hier nochtans op een luchtige manier met om te gaan om de nodige stress die met zo'n periode toch al meebrengt, te beperken tot het minimum. En het is geen kwestie van zijn best doen, want dat doet hij wel.

Volgend jaar zal zeker een kantel jaar worden. Het 6de leerjaar én een juf die het nut van een degelijke voorbereiding voor het middelbaar nastreeft. Hij zal het niet makkelijk krijgen, dat wten we nu al, maar het zal hem ten goede komen. Ik ben er zeker van dat het hem nog meer zal vormen dan het 5de leerjaar al gedaan heeft.

Trouwens had ik al gezegd dat Wouter een schat van een kind is én dat wij geweldig trots zijn op hem, zowel op zijn prestaties als op wie hij is?

Jaarlijkse evaluatie

2008-05-07T07:44:00.002+02:00

Elk jaar moeten we met Wouter op controle. Een beetje zoals met je auto, alleen bij hem laten we niet zijn uitlaat en banden checken, nee, bij is het zijn lengte, gewicht, hoofdomtrek, bloeddruk, enz.

Het is belangrijk omdat er van ADHD-kinderen wel eens gezegd word dat ze (soms) groeiachterstand hebben ten opzichte van niet-ADHD-kinderen. Maar tot nog toe zit hij binnen de gemiddelde waarden.

Ook probeert de dokter steeds te peilen naar zijn dagelijkse omgang met anderen, hoe hij het doet op school, wat hij zelf vind van de therapie. Het lijkt wel of Wouter helemaal niet luistert wat er dan tussen mij en de dokter gezegd word, maar de waarheid is dat hij elk woordje wikt en weegt.

'Hij komt wel goed overeen met zijn broertje, hé', zegt de dokter, want Pieter is ook meegegaan op doktersbezoek.
'Dat loopt inderdaad wel los. Hij houdt wel graag de touwtjes in handen van het spel. Zolang hij het scenario mag bepalen en zijn broertje doet wat hij zegt, gaat het inderdaad goed. Maar aangezien ze beide vrij dominant zijn (dat hebben ze echt van hun mama!!) botst het wanneer de kleinste ook zijn eigen goesting wil.'
'DAT IS NIET WAAR, GE OVERDRIJFT!'

Later blijkt het dat hij het niet eens was met het woordje 'altijd' en dat hij vindt dat ik hem daar op die manier belachelijk maak. Natuurlijk is dat niet zo en dat probeerden we hem 's avonds aan tafel ook duidelijk te maken. De dokter heeft een totaal beeld nodig van hem. Rilatine en concerta zijn geen wondermiddelen, eerder hulpmiddelen.

Mensen die deze produkten enkel kennen uit de media kijken er soms smalend op neer, maar in de praktijk blijkt dat Wouter (en ik spreek enkel over onze eigen situatie) niet goed functioneert zonder. Nog niet zolang geleden waren we zijn pilletje eens vergeten te geven op een schooldag en binnen het uur belde de directie ons al. Toen ik hem een pilletje ging brengen leek hij wel een dronken giegelnicht die net de mop van het decenium gehoord had.

Maar het is niet enkel omdat wij vinden dat hij medicatie nodig heeft, dat hij ze krijgt. Elk jaar wordt dat opnieuw geevalueerd en (gelukkig voor hem én voor zijn omgeving) goedgekeurd.

Zon, verlof en buitenleven

2008-05-05T07:00:00.001+02:00

Eindelijk krijgen we wat goed weer. De zon schijnt en het is aangenaam 'T-shirten-weer'.

Voor de kinderen is dat ook leuk. Niet alleen 's morgens om naar school te vertrekken (je moet geen jas aandoen, dat scheelt tijd!) maar ook overdag en na school. Ze kunnen met hun vriendjes en vriendinnetjes lekker buiten spelen.

Voor Pieter was dat heel welkom. Om één of andere reden kan diene kleine niet spelen wanneer er onder hetzelfde dag een beshikbare computer en televisie zijn, of zo lijkt het toch. De 'mag ik computer spelen' of 'mag ik tv kijken'-klaagzangen zijn meestal niet van de lucht. Wanneer ge hem dan zegt om eerst wat te spelen met wat gewoon speelgoed, kijkt hij me meestal verontwaardigd aan. 'Ik HEB al veel gespeeld', zegt hij dan, maar meer dan rondhangen en op Wouter zijn zenuwen werken, heeft hij eigenlijk niet gedaan.

Dat is nu gelukkig (een beetje) anders. Hij probeert nog computer en/of tv in de wacht te slepen, maar mijn 'njet' brengt hem niet meer uit evenwicht. Hij trekt dan meestal naar de buren twee huizen verder. Met die twee dochtertjes en hun trampoline kan hij het uitstekend vinden. Het jongetje en het kleinere meisjes aan onze andere kant vallen ook in de smaak. 'Kampen bouwen hé papa'. En dan heeft hij nog een derde mogelijkheid. Het meisje aan de overkant van de straat. Zo oud als zijn broer en behoorlijk bazig, en ook al pikt hij geen bemoeienissen van Wouter, van haar pikt hij het wél.

Hij zit zo dikwijls op een ander, dat ik het zelf soms een beetje vervelend vind. De buren nochtans niet. Hij is een lief en attent kereltje dat goed luistert, zegt men me, maar dat wisten wel hé.

Wouter dat is een ander verhaal. Af en toe gaat hij mee met zijn broer 'trampolinen' bij de buren, maar eigenlijk mist hij wat kinderen van zijn eigen leeftijd. Zaterdag heb ik hem nog mee buiten gesleurd terwijl ik aan het snoeien was. Wat muziek op, een tuinstoel in de voortuin, Harry Potter (deel 5?) op zijn schoot en al vingerhakend heeft hij zo uren bij me gezeten. Gisteren had ik ze dan beiden buiten gejaagd op een dekentje in de gazon met een pak autootjes en dat ging maar gedeeltelijk goed.

Het was leuk om een lang weekend (van 1 tot 4 mei) thuis te zijn en zo'n reuze weer te hebben. Diegene die naar de zee waren gereden en gisteren rond 19u in de 30 kilometer lange file stonden, waren verkeerd. Het was even goed thuis én filevrij. Nog van da!

Ze krijgen les over gezond eten

2008-04-30T07:12:00.004+02:00

Ondertussen thuis aan tafel:

'Papa, ik moet drink melken drinken per dag!'
'Ahja? Melken?'
'Ja', knikt mijn bijna zesjarige.
'Ja, melk of yoghurt of kaas of iets anders dat van melk gemaakt is.'
Ik knip en hij gaat verder.
'Ja, want daar zit calcium in en dat is goed voor onze botten.'
'Aha, ok, ik zal je een glaasje melk geven bij je pannenkoeken.'
'Euh, maar ik wil die pannenkoeken niet.'
'Nee? Maar je eet dat toch graag?'
'Ja, maar ik moet ook drie groentes eten.'
'Drie?'
Hij zucht diep en probeert te besluiten of papa het echt niet weet of gewoon dom is.
'Ja, drie groentes per dag.'
'Drie porties?'
'Ja!', weer die zucht, maar deze keer omdat hij beseft dat ik mee ben.
'Wel, ik zal er in de toekomst aan denken, maar eigenlijk eten wij best wel veel groentjes, maar eet nu je pannenkoek maar op. Trouwens, tomaten, die zijn rood en wortels oranje. Zijn dat dan ook een GROENtes?'
Hij rolt met zijn ogen en begint maar stilzwijgend aan zijn pannenkoek.

Op tijd?

2008-04-29T06:41:00.011+02:00

Je hoort wel eens zeggen 'eens een dief altijd een dief', maar de variant 'eens te laat, altijd te laat' is nog niet opgenomen in de Vandale, alhoewel het misschien wel zou mogen.

We hebben de kwalijke reputatie altijd (een beetje) te laat te komen. Volgens mijn vrouw is dat omdat ik geen interesse en/of respect heb voor haar afspraken en voor de afspraken die ik maak is dat omdat ... IK(!) mijn tijd slecht inschat!

Voor een deel zal ze wel gelijk hebben. Voor sommige dingen vind ik het minder belangrijk op tijd te zijn. Als men zegt 'Ach, kom maar tegen de middag' of 'kom maar rond 15u', wel dan zie ik dat meestal breder dan diegene die het zei.

Er zijn er dus ook al die zeggen kom maar tegen tweeën als ze ons op locatie willen hebben rond drieën, maar dat vind ik eerlijk gezegd een systeem dat gedoemd is om te mislukken op lange termijn.

Op mijn werk kom ik ook steevast de academische 5 minuutjes te laat, maar dat is niet zo erg. Omdat goed te maken ga ik dan ook 5 minuten vroeger terug naar huis. Maar dat is wel effe anders thuis op een schooldag. De kids moeten op tijd op school zijn. We wonen op de spreekwoordelijke steenworp van school en als je 100m ver kan gooien zelfs op een echte steenworp. En toch is het 's morgens steeds een gevecht om er op tijd te geraken.

Laat het duidelijk zijn. Dit is GEEN verwijt aan het adres van mijn teerbeminde vrouw, ook al zijn ze 99% van de tijd WEL op tijd op school als ik 's morgens thuis ben ;-)

Je kunt het wel stelen zenne, nen overactieve ADHD met zijn bijna 6 jarige volgeling die alles doen behalve hetgene ze moeten. Stuur ze alleen naar beneden om te eten, terwijl je je gezicht natmaakt en ze zitten gegarandeerd naar een DVD van Harry Potter te kijken. Zeg je tegen de kleinste om zich aan te kleden en ga je ondertussen tanden poetsen dan staat die gegarandeerd 5 minuten later nog in zijn adamskostuum. Je geeft hem nog eens duidelijke instructies (kleed je aan of ge gaat in uw bloot gat naar 't school!), en legt ondertussen je haren terug in de juiste plooi.

Yep, je raad het al, hij is in staking. Want verzoeken die niet in drievoud zijn, met poeslieve stem, zonder ultimatums en vergezeld van de verzekering dat hij vanavond 25 uur computer mag spelen, wel die worden nog sneller met een stakingaanzegging beloond dan dat de NMBS het kan.

Het is een hele job om ze gewassen, gekamt, tandgepoetst, van ontbijtgranen en propere zakdoek voorzien om 8u27 buiten gewerkt te krijgen, zodat ze om 8u30 op school zijn. En dan moet moeder de vrouw ook nog eens op een redelijk uur de collega's vervoegen.

Persoonlijk kies ik voor 'de schop onder hun kont/ik sla koppen tegen mekaar als ge niet op tijd zijt'-aanpak, maar ik moet zeggen ook dat lukt niet altijd. Het ouderlijk DNA is duidelijk aanwezig hier ;-)

Om maar te zeggen, ze waren gisteren te laat om diverse redenen en de madam des huizes kreeg mevrouw (!!) de directeur aan de telefoon om diezelfde reden. Haar jeugd stak waarschijnlijk weer even de kop op.

't Is om die reden dat mijn ega samen met mijn allerliefste ADHDertje een reddingsplan hebben opgesteld. Straks treed het in werking. Ik ben benieuwd!

Omdat ge allemaal maar aan mijn mouw blijft trekken...

2008-04-22T21:23:00.004+02:00

... en blijft vragen wanneer ik terug blog, voila!

De writersblock was waarschijnlijk een gebrek aan zonlicht, want de lente/zomer liet maar op zich wachten. Vandaag, maar ook gisteren was het dan eindelijk een zonnig weer, dus laat ons hopen dat de batterijkes terug opgeladen zijn.

Werkgewijs gaat het er een stuk kalmer aan toe. Ik werk een dag wel, een dag niet en de kids vinden het reuze dat ik 's morgens nog in bed lig, wanneer ze hun aanval op onze slaapkamer lanceren. Allez, de eerlijk gebied mij te zeggen dat die aanvallen eigenlijk enkel in het weekend plaats vinden, en dat het andersom is tijdens de (school)week.

Pieter was een 2tal weken geleden beginnen manken. Zijn been deed pijn. Da manneke heeft echt haar op zijn tanden en in plaats van te zeuren en te zagen, mankte hij gewoon, wat hem minder pijn opleverde. De meesten die het opmerkten spraken onmiddelijk van groeipijnen (ge groeit te rap en de spieren en pezen kunnen even niet volgen). Na een paar dagen van afwachten was hij er van af om een paar dagen later terug last te hebben.

Bij onze dokter langsgaan is een regelrechte ramp. Soms denk ik dat die gratis weet ik wat weg geeft, want daar zit altijd een massa volk in die wachtzaal. Zijn spreekuur begint om 18u, hij komt meestal terug van thuisbezoeken rond 18u20, begint dan om 18u35 en als ge daar dan wilt gaan zitten om 17u30 zijt ge de 7de in rij en moet ge nog 2 uur wachten nadat hij aan de eerste patiënt begon. Het duurt daar in principe tot 20u, maar om 20u30 daar binnen komen vallen wil zeggen dat er waarschijnlijk nog 5 man voor u zit. HOPELOOS! Ik laat dienen mens meestal naar huis komen, zeker voor de kinderen.

Niet deze keer. Mijn plan was geniaal! Ik stuurde mama met Pieter mee. Hah! Ze vertrok rond 18u, haar schoolboeken onder de arm en net voor 22u waren ze terug. Eénentwintig euro lichter én een papiertje om echo's te laten nemen. En dat zou mijn job zijn op een werkvrije dag.

Ik dus met de kleinste spruit naar het lokaal hospitaal, gewapend met een reeks 'looneytunes' op de gsm en twee uur later en een 10tal cartoons later, was het verdict vocht ergens in zijn heup.

Hij mocht van de dokter niet lopen, springen, sporten, zwemmen, turnen, allez, eigenlijk alleen maar stilzitten (imagine that!) en ter ontspanning af en toe eens met zijn ogen knipperen. Een paar dagen later was het al beter, maar zelfs tijdens de speeltijden op school (en net nu de zon begon te schijnen!) moest hij in de klas blijven. Al een geluk dat de juf hem kon paaien met extra puzzels, extra tijd op de computer, enz.

Een 10 tal dagen later (gisteren) ben ik dan nog eens terug gereden met hem om nog een te 'echoën' en bloed te laten aftappen. Zoals ik al zei, dienen kleinen is keihard. Even een 'ai' toen ze in zijn arm prikten, maar dan lag hij al te kijken wat de dokter aan't doen was.

De dokter die hem 'echode' zei me nog dat zo'n vochtophoping in de heup meestal vanzelf weggaat en meestal geen aanwijsbare reden heeft. Hij mag dus terug springen, lopen, zwemmen, turnen, enz. maar moet terug rusten als hij terug pijn heeft.

Gevonden: Humor in een 10jarige

2008-02-04T07:37:00.001+01:00

Gisteren aan tafel.

Ik:'Waar is grootmoeder? Is die naar boven, naar 't toilet?'
Wouter:'Neeje, die is gaan skieën in Zwitserland!'

Een rustig weekend

2008-02-04T07:27:00.000+01:00

Vrijdag vierden onze kids carnaval op school. Pieter ging als piraat (dankzij een kostuum van een anderer mama), Wouter ging als tovenaar/Harry Potter. Het originele plan was ook piraat, die zwaarden had hij al zelf gemaakt, maar om een of andere reden werd dat dus donderdag plots iets anders. Gevuld met (Brusselse) wafels trotseerden ze dapper de kou en stapten ze samen met de andere 2 scholen door de straten van ons dorp.

's Avonds aan tafel vielen Wouters ogen bijna toe en om half acht vroeg ik hem of hij nog langer wou opblijven of gaan slapen en hij koos voor het laatste. Op zo'n moment denken alle grootmoeders natuurlijk dat hij kleinkinders ziek gaan worden, waar ik dan smakelijk mee lach, maar deze keer was het juist.

's Morgens klonken Pieters hoestjes als een oude hond of een oude auto die niet wil starten en maakte hij al koorts. Die 39 graden en meer konden we enkel onder bedwang houden met de nodige medicijnen, maar hij was nog wel levendig. TV kijken en computeren was nog steeds zijn leven. 's Avonds was het al hééél wat minder. De zetel kwam hij amper af, slapen deed hij bijna van zaterdag tot zondag avond. Zijn eetlust was totaal verdwenen.

Voor Wouter was dit natuurlijk heel rustig. Geen broertje om ruzie mee te maken of discussies mee te voeren. Nu moet gezegd dat hij extreem rustig en gedreven is de laatste weken. HEt is al een paar keer voorgevallen dat hij vanzelf aan zijn huiswerk begint, iets waar je hem anders voor moet vastgrabbelen en aan tafel vastbinden.

Op het oudercontact niets dan lof van de juf. Zijn punten zijn goed tot zeer goed. Hij flirt met de gemiddelden van de klas en werkt zeer goed mee. Dat hij vaak dingen vergeet mee te nemen naar huis (brooddoos, huiswerk, te tekenen taken, enz.) dekt ze toe met de mantel der liefde (hij kan er niet aan doe hé). En nochtans is het een strenge juf, laat daar geen twijfel over zijn.

Pieter heeft het nog steeds moeilijk om zich een plaatsje toe te eigenen in de nieuwe school/klas. In die mate dat hij soms zoveel moeite doet, dat het opdringen word en het vervelend word. We hadden bij de verandering van school de meeste problemen verwacht met de iets minder sociaal vaardige Wouter en nu blijkt nog steeds dat het voor Pieter de overgang het moeilijkst te verteren is. Hij ging van een klas met vooral meisjes naar een dominante groep jongens. Van een school waar men streeft dat de kleinere samen leven met de kleuters, ze helpen, begeleiden naar een meer klassiek systeem waar de groteren de kleineren vooral vervelend vinden en waar ze in de weg lopen wanneer de 5des en 6des voetballen.

En toch laat hij het niet echt aan zijn hartje komen. Daar waar Wouter meer het serieuze type kind is, is Pieter een levensgenieter, iemand die 'happy' door het leven gaat. Ik kan bijna niet wachten tot hij aan de leeftijd komt dat hij humor ontdekt, iets Wat Wouter het laatste jaar wél al gevonden. We weten het ondertussen, humor is leeftijd gebonden.

Deze nacht werd Pieter dan uiteindelijk wakker met het idee dat er drie kinderen in de kamer stonden. Onder de invloed van de koorts kon hij waarschijnlijk zijn droom niet loslaten. We hebben hem bij ons in bed moeten nemen om het ervan te overtuigen dat het 'ok' was. Al een geluk dat we 'thuisopvang voor zieke kinderen' besteld hebben voor de komende dagen.

PS Weet iemand of ge ziektes kunt overkrijgen via E-mail, want het neefje in Canada zit er ook mee? ;-)

K3 en de cabrio

2008-01-28T21:16:00.001+01:00

Wouter heeft al langer een hekel aan K3. Ze zijn niet cool, ze zijn niet jongesachtig en nog erger, Pieter vindt ze wel goed!

'Pa, die trienen van K3 die zingen toch stomme liedjes hé.'
'Bwa...da valt wel mee zenne.'
'Jamaar, en die zingen over zo'n stomme dingen.'
'Meiskes dingen wilde zeggen.'
'Ja...allez, bijvoorbeeld, op diene CD Hits for kids zingen die dat ze verliefd zijn op ne cabrio. Ik ben ook zot op auto's maar verliefd...poeh!'
'Huh?'
'Jaa..die zingen zoals op die boot, ik ben verliefd op de cabrio.'
'Huh? Dat heb ik neit gehoord zenne'
'En toch... op Leonardo de Cabrio!'

Het was even stil aan tafel, en toen schoof iedereen eronder. Iedereen behalve Wouter bleek Leonardo de Cabrio te kennen! Het liedje kende niemand, de andere hits zingen we wel luidkeels mee natuurlijk. Onze pubertijd waarin K3 not done is, is natuurlijk al even voorbij.

Hij ziet nog altijd niet goed

2008-01-25T06:58:00.000+01:00

Gisteren reden we dan uiteindelijk naar Hans Anders. Daar kwam mijn eerste brilleke ook van en omdat het voor onze vergeetachtige 10 jarige ook zijn eerste is, gingen we maar voor een goedkope bril.

We waren onmiddelijk naar school vertrokken, want mama moest les geven kort bij het Shopping Center Waasland(SCW) en zou daar rond 16u ook zijn. Niet dus. Dat was een uur later dan voorzien en omdat ik het niet zag om een uur te gaan slenteren met die gasten, bleven we maar rustig in de auto zitten. Rustig? Yep, rustig! Een uur lang zelfs! Het verbaasd me nog nu ik het hier schrijf, maar ik heb ze zelf beloont met 2 goeie punten.

De afspraak was dat we na het shopping-center-gebeuren zouden gaan eten in de McDonalds. Dat zagen ze wel zitten natuurlijk (en ja ik ook). Ze weten dat als ze drie slechte punten krijgen tijdens zo'n 'uitje' ze het op hun buik kunnen schrijven (is al gebeurd!), maar nu stonden ze er dus goed voor, want samen met die 2 goede punten, konden ze al 5 opmerkingen krijgen voordat we naar huis reden en boterhammen met droog brood zouden eten.

In het SCW was het goed te doen. Weinig volk. De duizend brillekes passen was Wouter al even snel beu als papa, nee , eigenlijk was ik het eerder beu. De 'nee, deze niet' gingen sneller van zijn neus dan ik ze kon zien en vorige keer zonder mama en zonder het kleine broertje hadden we rapper een goeie keuze gemaakt (en vergeten tegen nu).

Dat Pieter naar het toilet moest was een 'saved by the bell' moment, een oase in de brillenwoestijn. Toen Pieter een kleine 200 gram lichter was ... ;-) ... en ik 35 cent had Wouter al gekozen. Niet mijn eerste keuze, maar toch heel geslaagd. Trots met zijn nieuwe aanwinst wou hij al de winkel uitlopen. Geen goed idee met die stukskes vensterglas in dat montuureke. Passen, meten, opschrijven en 'moeten ze ontspiegeld, krasvrij en of onverwoestbaar gemaakt worden?' en dan ...nog 2 weken wachten. Het zal waarschijnlijk de behandeling met kryptonite zijn die iets langer duurt.

Dan maar naar de see-en-aah om rap wat kids kledij en sokken te kopen, terwijl mama afdwaalde in de vrouwensectie. Nadat we hadden betaald en Pieter aan de kasseuse vertelde dat papa zijn nieuwjaarsgeld had opgedaan (dat het aan kleren voor hemzelf was vergat hij er wijslijk bij te vertellen) begonnen we richting uitgang te lopen. Tot mijn én Wouters ergernis liep mama verkeerd. Niet richting beloofde uitgang, maar richting 'vrouwenklerenwinkel'. We fronsten beiden onze wenkbrauwen, Pieter speelde lustige verder met zijn Hans Anders ballonneke, en tien minuten later bolden we dan toch richting McDonalds. Zelfs mama had ondertussen ook honger gekregen, want ze zoefde met snel voorbij en nam de kop richting Ham- en ander Burgers.

Het moet benadrukt én gezegd worden. Het waren engeltjes vandaag. Naar zo'n winkeldinges trekken met twee kids die daar eigenlijk al evenveel goesting in hebben als 'hunnen ouwen' is geen sinecure, maar dit was echt een droom. Goed gewerkt mannen. En we hebben het hen ook dan meerdere malen gezegd.

Hij ziet niet goed

2008-01-24T07:37:00.000+01:00

We wisten het al een tijdje. Vorig jaar was het al opgemerkt op het PMS (CLB). Hij ziet niet goed. De oogarts was echter van mening dat hij beter vooraan in de klas kon zitten en het dragen van een bril beter uitgesteld kon worden tot het middelbaar.

Maar Wouter begon meer en meer last te krijgen met op het bord kijken (ook al zat hij op de eerste rij!) en het TV kijken ging ook moeilijker en moeilijker. Het kan natuurlijk zijn dat deze juf kleiner schrijft en hij nu wél de ondertitels leest van engels gesproken films, maar toch namen we het zekere voor het onzekere en trokken we naar de oogarts.

Daar kreeg hij zo'n 'Harry Potter goes techno' geval op z'n neus en mocht hij naar lettertjes op de muur staren. Nadat het eerste oog/glas goed was en ze aan het tweede begonnen moest ik lachen toen de oogarts(e) vroeg of hij ze kon lezen en hij antwoordde dat het dezelfde waren van het eerste oog. Hij had ze onthouden! Ze glimlachte en vroeg hem om ze toch maar te lezen en te kijken of hij ze scherp zag.

Vandaag, een dagje later, gaan we zijn brilletje aanpassen. Een week of twee geleden hadden we al eens wat 'montuurekes' gepast.

'Shit papa, daar sta ik echt niet mee met zo'n Harry Potter brilleke hé?'
'Nee, eigenlijk niet', zei ik toen ik dacht dat onze generatie het een John Lennon brilleke zouden genoemd hebben.

Deze namiddag gaan we dus samen naar het Shopping Center een exemplaar gaan kiezen. Hopelijk is mama het eens met mijn keuze van vorige keer.

Papa, ge zijt de nieuwjaarsbrieven toch niet vergeten hé?

2008-01-04T06:28:00.000+01:00

OK. Ik geef het toe. Ik ben een sociaal gehandicapte als ik mijn smartphone (=telefoon waar ge wat slimmer van wordt)moet afgeven. Ik leef zij aan zij met mijn agenda in 'da spel'. En nu hij binnen is voor reparatie en ik rondloop met een oud toestel van enkele jaren terug (ge weet wel, ge moet bijna met 2 zijn om het te dragen of als ge het aan uw oor zet denkt iedereen onmiddelijk terug aan de tijd van de ghettoblasters) vergeet ik het ene met het andere. Ik (of toch al zeker mijn gsm) ben niet meer gesynchroniseerd.

En ja ik geef toe dat het goeikope excuses zijn voor het vergeten van de nieuwjaarsbrieven voor opa en oma, en voor Pieter's peter. Al een geluk dat Pieter er niet aan gedacht heeft dat ik onrechtstreeks zijn kado heb uitgesteld. Oef!

Gisteren zijn ze dan ook met hun oma gaan 'openluchtschaatsen'. Samen met nog een neefje (de kleine van mijn broer) trokken ze op pad. Bar koud was het. Min 2 en een gure wind en dan meer op uw gat en buik als op de dubbele kinderschaatsen staan moeten zelfs voor een 5 jarige Pieter en zijn bijna 5 jarige neefje tegenvallen. Wouter die al een held op inline skates (voor het ouder publiek, rolschaatsen met alle wieltjes op één rij!) genoemd mag worden, was het schaatsen dan ook een makkie. Toen ik bij oma en opa aankwam hing de chauffage dan ook vol met natte broeken en liepen de kids rond in pyamabroeken.

Na weer maar al eens goed gegeten te hebben (daar zijn deze dagen altijd goed voor ;-) en na een lekker dessert trokken we dan uiteindelijk rond negenen huiswaarts. Pieter zijn anders zo aanwezige gekakel viel halfweg stil en moest ik thuis naar bed dragen. Lang zullen ze na het aandoen van de pyama's niet meer wakker gelegen hebben denk ik. Ze waren bekaf!

Bedankt oma voor het eten, en in hen naam, bedankt voor het schaatsen.

Ohja, en de kunstig geschreven namen werden voor privacy doeleinden natuurlijk vakkundig gewist hé. Dat jullie niet denken dat die kids hun naam en/of gemeente vergeten zijn ;-)

Het oude is op, het nieuwe al begonnen

2008-01-03T06:30:00.000+01:00

We zijn er voorbij. 1 januari is voorbij. Oef.

Persoonlijk krijg ik jeuk van al die opgeklopte verplichte feestdagen, maar terwijl je al de andere een beetje kan negeren, kan dit natuurlijk met nieuwjaar niet. De kids kijken er naar uit, want nieuwjaar of oudejaar wil zeggen pakjes.

Nu hebben onze kids eigenlijk al alles van speelgoed dat ze moeten hebben. eigenlijk hebben ze al veel te veel. Het is daarom dat we er voor kiezen om enkel de Sint 'groot' speelgoed te laten brengen. De kerstman (of is het vadertje tijd die het oude jaar komt halen en het nieuwe brengt?) heeft dan enkel een kleinigheidje bij. Dit jaar kopen we met de rest van de centjes 'coole' kleertjes.

Het is het tweede jaar op rij dat we dat doen en ik moet zeggen dat er weinig tegenstand is. Ze zijn tevree met een kleinigheidje. Vorig jaar was dat een handvol kleine 'hotweels', samen met een ticketje voor een subtropisch zwembad, het huren van een DVD (shit, die hangen nog op de ijskast), een cinema ticketje. Dit jaar was het voor Wouter een uitbreiding op zijn spelletje Carcassonne dat de sint bracht op mama's sintenfeest van 't werk. Dat spel was echt een schot in de roos en het is ondertussen al meer gespeeld dan eender wel spel hier in huis.

Voor Pieter hadden we een setje vingerverf/sponzenstempel lettertjes. Hij is bezig met de lettertjes in de 3de kleuterklas (kijk papa, onze bank...hij leest... KA BEE SEE). Tot nog toe bleef het bij het stempelen van zijn naam, maar ik vermoed dat er veel meer in dat kleine hoofdje van hem zit.

Nu zijn we weer een tijdje zoet, alhoewel ik van mijn moeder in het verre Canada al hoor dat de spulletjes voor Valentijn ginds al vlak naast de kerst/nieuwjaarsspullen liggen. En de paaseierfabrieken draaien waarschijnlijk ook al op volle toeren!

Nog snel mijn nieuwjaarsbriefje voor jullie en dan post ik later (morgen misschien?) de briefjes van de kids.

De allerbeste wensen voor 2008!

Dat elke nieuwe dagjullie vrede geven mag.

En bergen van gelukeen heel jaar aan één stuk.

Veel liefde voor elkaar,een ongelooflijk goed jaar!

Paniek

2007-12-27T07:28:00.000+01:00

Op kerstavond, het was bijna bedtijd, schoot Wouter plots in een onbedaarlijk huilen. Hij had het al een ganse dag redelijk moeilijk en reageerde al heel de tijd emotioneel op zijn broertje zijn pesterijen. Maar de laatste uren had hij het een beetje beter onder controle.

En plots stond hij daar weer met zijn ogen vol tranen. Mijn eerste gedacht was dat hij zijn teen ergens tegen gestoten had. Niets van dat alles. Hij was nog snel eens door zijn boekentas gegaan om zijn nieuwjaarsbrieven te pakken, hij moest er tenslotte nog een vijftal schrijven. Maar zover kwam het niet. Ze lagen nog op school! Dat hij zijn boek van Frans niet bijhad deed hem minder, maar dat kan je hem moeilijk kwalijk nemen.

Ik had hem vrijdag nog gevraagd of hij alles bijhad. Hij was er zeker van, maar in plaats van zijn kaft met nieuwjaarsbrieven in zijn boekentas te steken had hij (zegt hij toch) een soortgelijk kaft genomen met zijn rapport in.

Ik zei hem dat hij maar naar de juf moest bellen (haar kids mogen haar steeds bellen op haar gsm!) maar dat idee schrok hem wel af.

'Wat doet de juf nog van werk?'

'Huh?'

'Ja, ga ik haar niet storen op haar ander werk?'

'Euh ander werk? Voor zover ik weet is lesgeven, zeker aan kwiestenbiebels zoals gijzelf, een fulltime job en heeft ze nu gewoon welverdiende vakantie.'

'Oh..', zei hij gevolgd door een diepe zucht. De juf (een schat van een mens trouwens) heeft de naam streng te zijn. Op die leefdtijd verwarren ze strikt nogal eens met streng.

De dag nadien, gisteren dus, was het zover. Na het eten mocht hij naast me komen zitten, tikte ik het gsm nummer van de juf in en liet ik hem een vooraf geoefend gesprek opzeggen.

'Hallo?'

'Euh..juf...'tis hier met Wouter, mag ik u even storen?'

'Ja hoor'

'Juf, ik ben mijn nieuwjaarsbrieven en boek van Frans vergeten op school.'

'Geen probleem, is papa daar', hoor ik haar zeggen. Met een diepe zucht van verlossing geeft hij het toestel aan mij.

De juf spreekt met me af om morgen naar school te komen, ze woont niet zo gek ver van school, wij maar 100 meter. Erg vindt ze het niet, het is blijkbaar niet de eerste keer dat zoiets gebeurt.

De doemscenario's die al door Wouter zijn hoofd speelden zijn plots weg. Morgen is het opgelost. Zijn bezorgde blik (krijg ik wel kadootjes zonder het opzeggen van mijn brief) maakt plaats voor een euforie.

En heeft hij hier nu iets uit geleerd? Ja en nee. Hij weet dat dingen vergeten vervelende gevolgen kan hebben. Gaat hij nu niets meer vergeten? Nee, zeker weten van niet. Is dat de schuld van zijn ADHD? Ja, want het gebrek aan concentratie en inschatten van gevolgen is daar rechtstreeks het gevolg van. Zou het anders zijn/kunnen zonder ADHD? Nee waarschijnlijk niet. Zowel mama als ik leven met onze agenda onder de arm. Zelf ben ik momenteel 'gehandicapt' omdat mijn smartphone waarin ik mijn agenda in bijhoud én synchroniseer met outlook (PC) binnen is voor reparatie. Maar zelfs dat zou geen oplossing zijn voor Wouter. Hij zou hem vast en zeker ergens laten liggen. We houden ons hart al vast tegen de tijd dat hij naar het middelbaar vertrekt, met de bus en met een gsm op zak. Gelukkig zit hij nu nog maar in het vijfde! Oef!

Vangen

2007-12-20T06:36:00.001+01:00

(www.quirit.com)

Een nief boeleke

2007-12-17T06:32:00.000+01:00

Dé speciale tante van Wouter is bevallen. Ruim een week overtijd (ppfff...en die durft klagen da wij al eens te laat zijn!) maar het is eruit. Hét is een pracht van een dochter, een klein smurfinneke.

Wij dus zondag met de kids naar Gent om ze te gaan bewonderen. Nu krijg ik zelf meestal snel de kriebels in een hospitaal, maar deze keer waren ze me voor. Vooral Pieter had mieren in zijn broek. Nu had dienen zijn mondje al een heel weekend overuren gedaan, tot grote ergernis van iedereen. Mama krijgt steeds meer angstvisioenen dat haar kleinste dezelfde weg opgaat als de grootste. Zij ziet soms in grote letters ADHD op zijn voorhoofd staan.

Zelf heb ik dat (nog) niet, alhoewel de twijfels heel soms binnensluipen. Zwijgen doet hij raar of zelf, zingen doet hij vanaf hij wakker is (dan is het nog geneurie) tot hij al een kwartier in slaap ligt (dan is het terug geneurie!). Als ge hem parkeert achter de TV of de PC zijt ge hem volledig kwijt, maar als ge die bakskes afzet...oeioeioei... Meestal loopt hij dan een uurke doelloos rond (met de instruktie: ga nu eens 'gewoon' spelen), komt dan een uur aan een stuk elke 5 minuten verkondigen dat hij al genoeg gewoon gespeeld heeft en of hij terug PC/TV mag spelen/kijken. Opgeven doet hij meestal pas uren later, enkel de interval van zijn vraag wordt groter. Spijtig dat hij niet doorheeft dat zijn verslaafde gedrag enkel zorgt dat hij nog minder achter de PC of TV eindigt.

Dé speciale tante weet waarschijnlijk nog niet half wat haar te wachten staat, dus behalve veel gelukwensen is er natuurlijk ook veel sterkte bij. ;-)

Verraden door het zwaard van de piraat

2007-12-13T16:08:00.000+01:00

Op mama haar site kon je de problematiek al lezen. Opgelost is het nog steeds niet. Wouter kiest nog altijd liever voor de korte beloning van het smokkelen, in plaats van rekening te houden met de straf die erop volgt.

Toen ik ze gisteren ging ophalen in kinderopvang viel er een playmobil zwaardje uit zijn zak. Bleek dat hij 2 van die zwaardjes, een pak Harry Potter kwartetkaarten en 2 kleine lampje (ikke gekregen op het Telenet Clouseau concert en beide kids cadeau gedaan de dag nadien) mee naar school had genomen zonder het te vragen aan mama.

Nu stonden we op het punt om na het dokter bezoek die avond (just a checkup bij de madammen dokter!) naar de McDonald te gaan met beide kids. Wouter is verzot op al die kleine rommeltjes die bij die Happy Meal krijgt. Ik was zo boos om zijn ongehoorzaamheid dat ik op dat moment van plan was hem thuis te laten, maar omdat dat niet mogelijk was besloot ik hem de Happy Meal te ontzeggen en hem enkel een 'burger, fries and coke' te geven.

Eenmaal daar gekomen zag ik echter dat er voor hem supermegareuze leuke speelgoed robotjes bij werden gegeven en ik zag onmiddellijk dat het een klein drama zou zijn als hij ze niet zou krijgen. En hij zou met het exemplaartje van zijn broer toch spelen. Ik besloot dan ook hem het toch te gunnen, maar het speelgoed belandde in mijn zak en voor eens ganse week op de kast. Ik moet het waarschijnlijk niet vertellen dat de preek die hij had gekregen van mama én papa héél hard in de smaak viel. Als je hem de keus zou geven tussen een oorveeg en een preek, hij koos waarschijnlijk voor 3 oorvijgen om zeker de preek te ontlopen.

Het was ook de bedoeling dat hij vroeger ging slapen, maar dat ging hopeloos de mist in vanwege het huiswerk dat hij nog moest doen, maar uitstel is geen afstel. Het zal hier vandaag vroeger rustig zijn voor papa dan anders.

Sinds dinsdag deel ik ook supersterren uit. Geen George Clooneys of Nicole Kidmans, nee, een superster is meer een soort joker. Wanneer papa of mama (schijnbaar ondoordacht) 'nee' op iets zegt en er is tijd voor discussie, kan je met die superster mama of papa er nog eens goed over laten nadenken. Indien het antwoord veranderd, is de superster ingeruild, blijft het antwoord onveranderd, blijft ook de superster behouden en goed voor toekomstig gebruik. Ze zijn al zeker niet inruilbaar 's morgens na 8u15 (8u30 gaat de schoolbel!) én op momenten dat mama en/of papa beslissen dat er geen tijd is voor 'her-nadenken'.

Bob et Bobette

2007-12-11T07:14:00.000+01:00

Meestal ben ik BOB, maar af en toe voelt mijn vrouw haar geroepen om bobette te zijn. Het is dan meestal de bedoeling da ik de nodige alcohol binnenkap, maar eigenlijk gebeurt dat dan niet. Ik vergeet meestal (uit gewoonte?) alcohol te drinken en verval al snel in cola light. Dan zeurt mijn ega natuurlijk dat ik toch wil rijden en zij bijgevolg had kunnen 'zuipen', wat ze ook nog nooit van haar leven gedaan heeft, maar wat niet is kan nog komen zeker?

Zo ook deze zondag. Mijn vrouw vond ze dat ik me maar in het bier moest storten op de benefiet van Nino en na 2 pintjes was ik het weeral vergeten en dronk volop cola. Toen we door gingen, kroop ik achter het stuur en stuurde naar de winkel waar we snel nog wat boodschappen gingen doen. Ik de winkel binnen en terwijl ze wachtte met de kindjes had ze de auto al gedraaid en was rustig blijven zitten achter het stuur.

Nu gelooft mijn vrouw er heilig in dat een mens nooit slim genoeg is en heel zijn leven kan blijven doorleren. En aangezien ik haar heb leren autorijden vind ik het mijn plicht om er haar af en toe op te wijzen dat ze mijn (of haar auto), of de weg, of de flow van het verkeerd mishandeld. Ze is me daar meestal heel dankbaar voor als ik haar op die foutjes wijs en beloont me dan met een verschroeiende blik die niet alleen ijs kan doen smelten maar het ook kan doen verdampen in één ruk.

Ik voelde me niet bijster heldhatig die avond (te weinig pintjes?) en zat er dus een beetje stil bij toen we over de E34 sjeesden. Plost draaide Pieter zijn hoofd tussen de 2 voorzetels en zei tegen mama:"Zeg, zet hem eens in 5de!"

Haar mond viel open van verbazing omdat ze inderdaad nog in 4de reed. Ze schakelde zonder iets te zeggen naar 5de en keek me verbaasd aan. Pieter vindt het reuze om vooraan te zitten (op een verhoogje!) en mee te schakelen met papa. Hij weet ze dus allemaal blindelings liggen. Alleen de wanneer is hem nog een beetje onbekend, maar niet nu blijkbaar.

Alhoewel, pas een 5tal kilometer verder bleek wat hij eigenlijk bedoelde. Hij vond gewoon dat ze harder dan 90km moest rijden op een 120km autostrade.

Druk druk druk

2007-12-03T06:48:00.000+01:00

Het begon al vrijdag.

Een 'Italian Night' met bergen pasta en enkele collega's. Bijna hadden we een senseo gewonnen met de tombola, maar 't was verdorie niets. 'k Zal hem dan toch zelf moeten komen voor Nieuwjaar. De kids hadden we verkocht aan de grootouders en na een leuke avond/nacht pas 's morgens teruggekocht.

Dan was het de vrouw naar school , Wouter naar de tekenacademie en Pieter een hele voormiddag zeurend omdat hij geen TV mocht kijken of computer mocht spelen. Zucht, vijf en al mutimedia verslaafd.

Rond 16u was het dan richting Aalst om bij goeie vrienden te gaan eten in aanloop van een basketbal wedstrijd. Generali Okapi Aalstar tegen Belgacom Liège Basket. Het was spannend, zeker naar het einde toe. De Luikenaars speelden een veel agressiever, vuiler spel dan de okapi's. Toen ze op het einde moesten inboeten aan accuratie werd het een dubbeltje op zijn kant, maar verloren we met 69 tegen 79.

Op zondag was het dan uiteindelijk Sinterklaasdag. Niet dat de Heilige man al langskwam, nee wij gaven hém een bezoekje. Eerst in de overdekte speeltuin die 'mijne sjoe' haar werkgever had afgehuurd. Prachtige locatie en goed gepland. De kids ammuseerden hun rot. De cadeau's waren ook groot. Nadien maakten we nog een snelle tussenstop op het feest van mijn werkgever. Altijd mooie cadeau's, lekkere wafels, maar weinig te doen voor de kids. Minder dan een half uur later waren we dan ook al richting huiswaarts aan het surfen.

Het weekend zat erop, de buit was binnen en de schoonzuster is nog altijd niet bevallen, ook al had de dokter het enkele maanden geleden beloofd voor dit weekend! Ik hoop stiekem dat ze het nu voor zaterdag 'lost'. We hebben volgend weekend weer een druk weekend met oa de benefiet voor Nino en maandag 10 december kunnen we gratis naar Clouseau20 dankzij Telenet.

De vrouw trok eruit

2007-11-26T07:33:00.000+01:00

Dit weekend was de madam weg. Weg voor 't school. Weg op weekend met de andere studenten. Weg om 'juffra' te gaan spelen ergens op een uur rijden van hier. En ik moet zeggen, ik die meestal lig te zweten onder ons pluimendeksel, ik heb er véél te lang over gedaan om mijn voetjes van ijskoud naar redelijk warm te krijgen.

Behalve het koude bed waren er ook nog de kids die 100% voor mij waren. Zaterdag hadden we het Sinterklaasfeest van de vakbond. Dat is elke keer een Disney/Pixar film in premiere gaan zien en dat vinden ze natuurlijk reuze. Ze kijken daar echt al weken naar uit. En dan komt plotseling papa met de melding dat de tickets in papa zijn auto liggen. En met die auto was mama nu toch wel op weekend vertrokken zekers! Eén uurtje voor we moesten vertrekken en mama zat op ook één uurtje rijden, te ver om terug te raken dus. Shit! En Wouter in algemene paniek. Wenen, boos kijken naar die domme papa. Hij zag zijn film al aan zijn neus voorbij gaan. Niet dus. Papa die belde mama op, ontfutselde haar de nummers van de tickets en snoepbonnen (jaja!) en wij hop iets vroeger richting Metropolis in Antwerpen. En als de knappe gasten van de vakbond zo'n simpel probleempje niet kunnen oplossen, wel dan..euh... Awel, we kregen nieuwe en we konden binnen. Leuke film trouwens, Bee Movie.

De rest van de dag hebben ze dan getwijfelt tussen braaf spelen en mekaar in de haren vliegen en was papa heel tevree toen het voor hen bedtijd was. het was daarna dat ik niet opgewarmt geraakte.

Zondag ga ik altijd badmintonnen terwijl de vrouw met de kindjes naar de (evangelische) kerk gaat. Wegens geen vrouw kon ik kiezen tussen thuis blijven of ze meenemen. Tegen beter weten in en omdat ze het eigenlijk reuze plezant vinden, koos ik voor het laatste.

Niet simpel. De opkomst was met twee andere leden best wel mager te noemen. We kampen met een aantal gekwetsten tussen de die-hards die er elke keer zijn, maar nu waren we dus maar met drie. Je aandacht verdelen tussen 2 kids en een spel badminton is niet makkelijk. Zeker als het niet goed lukt (Pieter) en het al een beetje lukt (Wouter). Spijtig genoeg is dat beetje net niet genoeg om een deftig spel met hem te spelen, vooral tot zijn ergernis.

Het gegiechel in de douche na het spelen was niet van de lucht. 'Kijk ik sta te plassen' terwijl het water van de kleinste zijn piemeltje loopt (oef!) en 'Hey ga eens met uw gat op de afvoer zitten, dan blijft het water staan'. Ik moest ze er van onder jagen om net op tijd in de lokale GB aan charcuterie te geraken.

's Namiddags keken we dan samen naar de Swiss Family Robinson. En het duurde de hele film lang. Ik was echt verbaasd bij zoveel aandacht, maar hij was echt wel leuk. Een echte ouderwetse avonturen/Disney familiefilm. Zelfs Pieter die geen engels verstaat keek hem helemaal uit

(straks de rest!) schreef ik maandag toen ik zonder internet ging vallen en nu weet ik begot niet meer wat ik er nog aan zou breien. Waarschijnlijk iets in het genre van ze vlogen na 't eten hun bed in en ik schoof nog wat achter de TV en meer dan waarschijnlijk veel te laat in bed.

Oh ja, en de vrouw kwam nog terug ook. Ze had een druk/gezellig weekend achter de rug samen met de andere studenten en was blij om terug bij mij in bed te liggen. En ik en mijn warmere voetjes ook!

Vergeten pilletje (deel 2)

2007-11-16T07:44:00.000+01:00

Gisteren bracht Wouter zijn toetsen van (pilloze) dinsdag mee naar huis en wat bleek? Ze waren redelijk tot zeer goed. Ook al had hij geen concentratie gehad, zijn verstand had hem niet in de steek gelaten.

Zijn taak van Wero (WEreldORiëntatie, eigenlijk een samenraapsel van natuur, ruimte, tijd, techniek, samenleving, medemens, zingeving, het muzische en nog één die mijn vrouw niet kan herinneren!) had hij zelfs bijna perfect gemaakt. We hadden er 's avonds tot veel te laat na bedtijd aan bezig geweest en hij had het onthouden. Ikke trots als ne gieter én hij ook natuurlijk.

Voor één keer heeft zijn intelligentie gezorgd dat zijn concentratie (of toch het gebrek aan) niet in de weg stond om een goede test te maken. Joepie! Goed gedaan!

PS De vergeten Wero dinges is levensonderhoud!

Chaos en Kalmte

2007-11-15T07:01:00.000+01:00

Dat Wouter 's morgens rustig is geeft geen zekerheid op 'rustigheid' gedurende de rest van de dag én andersom. De dag dat zijn pilletje vergeten was, was hij juist super kalm en georganiseerd die morgen. Woensdag was dan weer een dag van chaos, rebellie en tegenspreken en toch was hij een droom van een kind in de namiddag toen ik hem ging oppikken in de kinderopvang om samen naar de berenklas te gaan.

Meestal moet ik hem in de kinderopvang bijna buitensleuren om op tijd te zijn, maar nu verbaasde ik me over zijn snelheid. Hij stond gepakt en gezakt vooraleer ik er erg in had. Hij had veel te vertellen, zonder te vervallen in een hoop 'getater'. Hij was ook extreem 'knuffelig'.

In de berenklas zelf wil het al eens mislopen. Vier ADHD-ers samen in een klein groepje willen elkaar al eens aansteken, maar hij liet zich amper vangen door anderen hun gedrag. Niet dat dat kinderen zijn die als dolle ratten achter hun staart lopen, integendeel, het is eerder een overbruisen van enthousiasme. Als één een basketbal pakt (we zitten tenslotte in een turnzaal van een plaatselijk schooltje!), dan vliegen ze er allemaal op.

Vandaag viel dat voor Wouter dus beter mee dan (bv) vorige week. Hij was toen ziek aan het worden, de dag nadien bleef hij 2 dagen thuis. Elke prikkel was genoeg om vertrokken te zijn. Op weg naar de turnzaal zei hij zelf dat hij géén basketbal ging pakken, terwijl hij eigenlijk zijn schoenen zou moeten uitdoen. En hij bleef rustig en geconcentreerd de rest van de les.

De nieuwe regel die ze kregen was:'Eerst juist, dan snel dan lukt het wel.' Een hele opgave voor impulsieve kinderen. Spelletjes waar ze eerst moeten luisteren en naargelang het woord dat ze hoorden (raven of ratten) achter elkaar moesten lopen en proberen elkaar te tikken. Geloof me, het was zelfs een moeilijke opgave voor de mama's en papa, want bij het woord raaf moest je blijven staan. Als ze 'rappen' lazen, schoten de ratten al weg. Echt een goede oefening voor de aan te leren regel.

We deden nog zo'n aantal oefeningen en de 90 minuten dat de berenklas duurt vlogen voorbij, maar dat is eigenlijk altijd zo. Je zit daar een uur en half, maar het is gedaan voor je er erg in hebt. We zien er beiden enorm naar uit elke week.

Pilletje vergeten

2007-11-14T07:10:00.000+01:00

's Morgens is het soms een beetje anarchie en chaos, vertelt mama me al eens. Ze is niet altijd de wakkerste 's morgens (echt sjoeke, 't is waar!) en de kids soms wel soms niet.

Als ze wel goed wakker zijn kunnen ze knap vervelend zijn. Als ze nog nioet goed wakker zijn kunnen ze knap vervelend zijn. In iedergeval heb ik dit allemaal van horen zeggen, want ik ben wakker om 5u en al naar 't werk aan 't rijden om 5u30.

De kleinste maakt er tegenwoordig een erezaak van om eerst wakker te zijn en aangekleed mama te komen wakker maken. Maar eens beneden wil het al eens mislopen. Mama kan natuurlijk niet én boven én beneden zijn om ze in toom te houden, om ervoor te zorgen dat ze eten in plaats van spelen of TV kijken. En heel soms vergeet Wouter al eens dat mama heeft gezegd dat hij een pilletje moet nemen.

En dat was gisteren dus zo. Mama merkte het niet, hij was heel rustig, maar op school ging het de ganse dag mis. De drie toetsen die hij kreeg gingen met moeite. De resultaten zullen waarschijnlijk navenant zijn. Toen ze gingen vertrekken naar het zwembad stond heel de klas met jas en fluo jasje aan, Wouter enkel in zijn fluo jasje. Het regende 'oude wijven' en het leek een geweldige grap, maar hij was zich van geen kwaad bewust zei de juf me nog. Het was dus echt een rampdag voor hem, alhoewel het in zijn hoofd raar maar waar een dag was als andere.

Thuis gekomen heb ik hem een 10mg rilatine gegeven en hem een 30tal minuutjes voor de TV geparkeerd. Na deze pauze was zijn als een tol draaiende verstand een beetje vertraagd, in ieder geval genoeg om rustig én geconcentreerd aan zijn huiswerk Frans en wiskunde te beginnen. De rest van de avond was heel rustig en hij had zijn gedrag en emoties veel beter in de hand dan bij het net thuis komen.

En dan net vandaag lees ik in de krant dat medicatie voor ADHD niet zou werken, of althans niet op langere duur. Niet alle wetenschappers waren het met die conclusie eens, ik én de juf in ieder gavl ook niet. Wouter zou nooit de lagere school doorgeraken, laat staan het middelbaar. En dan heb ik het nog niet over zijn sociale interacties met de rest van de wereld.

Ze staat er eindelijk

2007-11-13T07:26:00.000+01:00

Onze (mijn!) nieuwe keuken is eindelijk geplaatst. Enkele dagen voor onze trip werden alle pakketjes geleverd en voorbije vrijdag werd ze geplaatst. We kampeerden al een tijdje in ons eigen huis. Het kookvuur en de spoelbak stonden al sinds eind augustus voorlopig aangesloten, bovenop een tweetal gerecycleerde oude keukenkasten, maar het was en bleef maar behelpen. We zijn er nu vanaf.

Eigenlijk ben ik wel trots op het resultaat. Niet dat ik ze zelf geplaatst heb, nee dat hebben we lekker laten doen. We hebben ze wel zelf getekend en bedacht. Ikke en het vrouwtje samen met de software van Ikea.

Het uitbreken van de keuken deze zomer had gevolgen voor iedereen bij ons in huis. Alles wat in de oude keukenkasten zat moest eruit en een ander plaatsje vinden. De kasten in de leefruimte waren van de ene op de andere dag gedegradeerd tot kasten voor borden, glazen, tassen, bestek, enz. Ook stonden er plots meer kasten en was de speelruimte voor de kids een pak beperkter. En dan heb ik het nog niet gehad over de vuiligheid die zo'n verbouwingen met zich meebrengen.

De kids hebben het niet aan hun hart laten komen. Dat hun kamer plots overvol speelgoed stond was goed meegenomen. Dat ze af en toe iets harder moesten zoeken om iets te vinden namen ze er graag bij. Dat mama en papa iets minder tijd hadden om een heel klein beetje orde in hun en onze chaos te scheppen die paar maanden waren ze snel gewoon.

Maar nu terug discipline! Er zijn terug kasten. Alles krijgt terug een plaats, sommige dingen zelfs een nieuwe plaats. Een grote kast die vlakbij de keuken stond trokken we met de hulp van de buurman en mama haar inventief touwensysteem het plat dak op en belandde in de kids hun kamer. Geen speelgoed meer in't zicht! Yes!

Voor iedereen is het nu nog even wennen om de dingen op hun nieuwe plaats terug te vinden. Als dingen een aantal maanden in een andere kamer stonden, blijf je tegen beter weten in nadien nog naar die andere kamer lopen. Het grootste gevaar is echter dat we nu een oven hebben. Mmmm... hoewel diëten een beter idee is, verwacht ik binnenkort een aantal bakpartijtjes met de kids. Ik kijk er al naar uit!

Terug

2007-11-06T07:32:00.000+01:00

We zijn terug van weggeweest. Voor mijn vrouw haar verjaardag had ik dus (samen met de sponsors van haar verjaardagsfeest) een weekje 30 graden aan de Turkse Riviera gekocht. Lekker lekker lekker.

De kids bleven bij de grootouders en wij dus moederziel alleen ginder aan het zwembad, de bar en in de slaapkamer ;-)

En het moet gezegd. Ik kan best zonder mijn kids, vooral zonder hun discussies en geruziemaak, maar ik heb ze toch gemist. In het (eigenlijk veel te koude) zwembad miste ik ze vooral. Een hond stuur je met een stokje telkens terug het zwembad, een papa zonder kids daarentegen trotseert maar voor 5 minuten het ijsblokjes-water.

"Deze zomer ga wij ook alleen op reis", zei Pieter grijnzend.
"Ohja, en wie gaat je valies dan dragen of je naar de luchthaven rijden?"
"Awel gij, en dan moet ge terug naar huis"
"En dan is Wouter de baas ginder?"
"Yep!"
"En die mag dan zeggen, Pieter, het is 8 uur, tijd om te gaan slapen of Pieter, zit recht aan tafel en doe je ellebogen van tafel?"
"Euh...ja."
"Nee zenne, dat zie ik nie zitten zenne", moeit Wouter zich in het gesprek. Ik vind het bizar dat iemand die anders zo graag bezig speelt over zijn kleine broertje en nu de kans van zijn leven krijgt, niet toehapt.
"We zullen deze zomer samen wel op vakantie gaan", besluit ik het smeulende vuurtje te doven. Dan heb ik ook vriendjes in het zwembad.

Verrassing en weg!

2007-10-28T10:28:00.000+01:00

Gisteren had ik een surprise verjaardagsfeest georganiseerd voor mijn allerliefste vrouwtje. Dertig werd ze. Waar is de tijd gebleven dat ....(vul zelf maar aan ;-)

Ik vertel later wel meer over de voorbereiding/organisatie enz, maar wat nu het belangrijkste is dta ik snel mijn valiezen moet pakken. De kers op de taart gisteren avond was dat ik haar (samen met de rest van de aanwezigen/sponsers) een weekje Turkije cadeau heb gedaan en straks vertrekken we al!

De kids blijven bij hun oma en opa en kunnen maandag, dinsdag en woensdag nog naar de kinderopvang daar. Ik ben eens benieuwd. Langer dan een paar dagen hebben ze het nog nooit zonder mama of papa moeten stellen. Misschien komen ze nog gedrild terug naar huis volgende week zondag. ;-)

Dus, nu snel pakken, de auto in naar het vliegveld en de rest mag de piloot doen, tenzij hij natuurlijk mijn hulp nodig heeft. Maar hij zal moeite moeten doen om me te overhalen. Wij zijn tenslotte op (wat mijn vrienden en kennissen noemen) sex vakantie. Wijzelf noemen een weekje zonder kids vooral relaxen!

Tot volgende week.

Cars en leugens

2007-10-24T07:35:00.000+02:00

Wie herinnert zich Cars, je weet wel die film van Pixar/Disney over autootjes met ogen? Wel, je zou denken dat die hype ondertussen al voorbij zou zijn, niet dus. Wouter en zijn vriendjes zijn nog steeds stekezot van die autootjes en dan vooral de speelgoed versie ervan.

Dit weekend was ik in de makro en zag ze daar liggen. Ze vroegen al langer om de ontbrekende figuurtjes aan te kopen, maar toen de eerstee hype (tijdens het uitkomen van de film) overwaaide, leek het onmogelijk om ze nog te kopen.

Pieter vond het leuk, Wouter was in de wolken. Hij had ze nog niet allemaal, maar was goed op weg nu. En aangezien hij nog centjes overhad van zijn verjaardag kwamen we tot de overeenkomst om er na de beertjesklas op woensdag nog wat bij te kopen. Hij dacht dat ze ze hadden in 'den Blokker' en we zouden dus eens gaan zien.

Een aandachtige lezer had in de vorige zin vast de 'zouden' gelezen en de wenkbrauwen al gefronst. Inderdaad, dat plannetje gaat niet helemaal door. Gisteren toen we van school kwam, liep Wouter naar huis, Wouter en mij achterlatend. Toen ik dan uiteindelijk binnenkwam stonden er plots een aantal van die cars dingen op de kast, waar ik ze kort daarvoren niet had gezien. Hij had ze dus meegesmokkeld naar school. Het ganse verhaal ga ik je besparen en al de kronkels, bij- en nevenverhalen ook, maar wel dat hij tegen mijn grootmoeder én tegen mij in eerste instantie het in alle toonaarden ontkende.

Aangezien wij geen leugens aanvaarden van onze (b)engeltjes was een straf hier gepast. Ik zei hem in eerste instantie dat hij mocht wachten tot de volgende berenklas vooraleer hij er mee mocht spelen. Tja, er zit wel een herstvakantie tussen, dus dat zou 2 weken wachten zijn. Later heb ik hem dan ook verteld dat het tot volgende woensdag zou duren, dat was zo al straf genoeg.

Ondertussen zijn we al donderdag. Bovenstaande schreef ik gisteren, maar geraakte niet meer gepost. De 'cars' zijn nu gekocht (Bij Bart Smit, de lokale Blokker heeft geen speelgoed meer), 4 stuks voor Wouter die liggen te pronken in de kast en eentje voor Pieter, waar al mee gespeeld word. Pieter had nog pampertjesgeld (per droog pampertje 's morgens, krijgt hij 25 eurocent)over. Ik stond daar op dat moment niet bij stil, maar Wouter maakte me er fijntjes op attent in de winkel dat Pieter stekezot zou zijn van dat , kwestie van één meer aan de collectie toe te voegen!

Wouter heeft meer dan een uur aan het lobbyen en onderhandelen geweest voor de vroegtijdige vrijlating van zijn 4 cars. Tevergeefs!

Wordt vast en zeker vervolgd!

Meisjes

2007-10-20T17:40:00.000+02:00

Vandaag was ik op terugweg van de winkel met enkel Pieter in de auto. Hij vind het reuze leuk om overal mee naar toe te gaan, hij vindt het nog leuker om terug naar huis te rijden.

Bijna thuis, een gemeente verderop, rijden we bijna stapvoets het centrum door wanneer m'n oog valt op een 16 jarig grietje dat met een air doorheen de plaatselijke dorpsstraat stapt alsof het haar persoonlijke catwalk is. Ze geeft een prachtige zwier aan haar lange donkere haren en ik moet glimlachen.

Ik merk dat Pieter ze ook heeft opgemerkt, meer nog hij draait zich vliegensvlug om om ze nog wat na te staren.

'Waar was je naar aan't kijken?'
'Gewoon.'
'Vond je dat een mooi meisje, Pieter?'
'Alle meisjes zijn toch mooi papa?'

Tja, tegen zoveel logica kan je niet op! ;-)

Weekend

2007-10-15T07:11:00.000+02:00

Dat het weekend vrij vol ging zitten wisten we al op voorhand.

Zaterdag morgen begon met de begrafenis van Wouter's vriendje. Terwijl het groeten was voor hem een confrontatie geweest met sterven, was de begrafenis zeker een aanvaarden. Om Pieter voor dit alles nog een beetje te beschermen, vanwege zijn jonge leeftijd, had ik besloten om mijn boodschappen te doen terwijl mama met Wouter naar de kerk was. Het was dan ook pas nadat ik oa. naar Ikea Zaventem geweest was voor de ontbrekende rolluik-/keukenkast. Dat is daar pakken groter dan Wilrijk, en Pieter vond het reuze om daar in 'het toverbos' te gaan spelen, ook al spraken daar de helft van de kids frans. Ongelooflijk hoeveel lef die kleine heeft. Toen ik hem vroeg of hij met papa mee de winkel in ging of ging spelen met kindjes die hij misschien niet zou verstaan, koos hij resoluut voor spelen en niet voor de veilige ik-blijf-bij-papa optie.

Terug thuis was ik benieuwd hoe het geweest was met Wouter en de kerkdienst. Hij had zijn vrede genomen. Het prachtige kaartje, dat hij gekregen had met het verlaten van de kerk, hield hij vol trots vast. 'Hij is nu terug bij mij en niet meer ver weg' zei hij. Het doet een mens nadenken, en ik geef eerlijk toe, over zo'n dingen denk ik liever niet na. daar ben ik een té bezorgde vader voor.

Later op de avond was dan mama en papa avond. De kids logeerden bij opa en oma, en wij gingen lekker op restaurant met een bevriend koppel. Prachtige avond was het, het zijn alle twee schatten van mensen. En dan mochten we 's morgens nog uitslapen tot 9u ook, vanwege geen kids thuis.

In de namiddag kwam een thesisstudent bij ons praten over de relatie tussen een adhd-papa en een adhd-kind. Soms moest ik al eens goed nadenken, want de laatste tijd loopt alles een beetje op 'automatiek' en sta je niet meer stil bij de vragen die we hadden voordat we wisten dat Wouter ADHD had.

's Avonds gingen we dan nog lekker badmintonnen met beide kids, om de avond en het weekend te eindigen met een hopeloze, vervelende aflevering van 'de bedenkers' en twee spannende afleveringen van '24'.

Verdriet

2007-10-12T06:30:00.000+02:00

Begin deze week stierf een vriendje van Wouter. Over de hoe,wat en waar wil ik het vanwege privacy redenen niet hebben, maar wel over de impact dat zoiets heeft op een jong kind zijn leefwereld.

Toen het nieuws binnen kwam was hij even bezorgd dat het zijn beste vriend was, maar die woonde elders. Later op de middag hoorden we dan dat het wel degelijk iemand was die hij kende. Iemand waar hij tot een paar jaar terug vrij close mee was.

Als een zombie zat hij in de zetel. Het ongeloof en onbegrip was groot. Dat zoiets kon gebeuren schokte zijn kleine wereldje. We probeerden hem te troosten en hem uit te leggen dat sterven een deel van het leven is, dat ook wij verdrietig zijn, maar ook al praat je er over, verdriet moet slijten, dat gaat niet onmiddelijk weg. Het is spijtig genoeg niet iets dat je kan uitzetten, zoals een televisie.

De voorbije dagen had hij telkens wel opnieuw vragen. Gisterenavond was het 'groeten'. Zelf ben ik er geen fan van, ik heb ook liever 'gesloten kist begrafenissen'. Toch ging Wouter samen met zijn mama naar de plaatselijke begrafenisondernemer. Toen hij terug thuis kwam zat hij in de zetel als een klein gewond vogeltje. Ik moest er echt al naar vragen, want zelf zei hij niets. Hij was totaal van de kaart om zijn vriendje zo dood op een bed te zien liggen, omringt met knuffels en ander speelgoed.

Het gestorven vriendje was van zijn oude school. Op die school is de laatste week van alles gezegd en gedaan daaromtrent. In Wouter zijn nieuwe school is er ook over gepraat, omdat het jongetje door de meesten ook gekend was vanwege scouts en andere buitenschoolse activiteiten, maar waarschijnlijk minder intensief.

Wanneer de begrafenis eraan komt verwacht ik nogmaals veel verdriet. Zo'n dienst kan een volwassen mens al heel sterk aangrijpen, wat moet dat dan doen voor een 10-jarige, die omringt word door (naar ik vermoed) gans het dorp vergezeld van hun kids. Kinderen die de overledene kenden. Ik verwacht daar een ziljoen tranen en massa's ontroostbaar verdiet, en dat is dan waarschijnlijk nog maar een fractie van wat de papa van dat jongetje moet voelen. Wij voelen allemaal mee met de familie.

Gisteren avond kon Wouter dan ook niet in slaap geraken. Hij ligt zowiezo al een uurtje of soms langer naar het plafond te staren op gewone dagen, maar op een dag als deze gaat ook zijn 'molen' nog eens draaien. Een uurtje na bedtijd kwam hij dus terug naar beneden, wenend. Ik ben dan maar met hem mee gaan slapen, in ons grote bed. We hebben nog wat liggen praten, knuffelen ,troosten.

'Hij is nu in de hemel. Daar is alles goed en niets slecht. Het kan niet anders of hij is daar gelukkig.'
'Ja, misschien wel, maar mijn verdiet dan?'
'...'

Puree en vlaaien

2007-10-03T07:03:00.000+02:00

Net zoals de voorbij jaren verkoopt de school van mijn kids vlaaien. Ze hebben appel, pruimen, rijst, abrikoos, krieken en nougatinevlaai. Ze kosten 5€ en voor de lezers worden ze ev. opgestuurd, tegen meerprijs ;-)

Ik ben nooit voorstander geweest van het idee dat Wouter, warhoofd dta hij is nadat school gedaan is, de baan op moest om dingen te verkopen en geld te beheren. Maar de juf heeft dat goed opgelost. Ze moeten met twee de daan op. Wouter is voor onze straat en een straat verder gekoppeld aan een meisje van zijn klas. Ze kenden elkaar nog van op de oude school, ergens rond het 1ste leerjaar vermoed ik.

"Je laat haar toch niet al het babbelwerk doen hé?"
"Nee, nee, ik zeg ook af en toe iets."
"Ja? Al 17 vlaaien verkocht en euhh...ik denk dat ik al 2 keer de dinges verteld heb."
"En wat vertel je dan?"
"Awel, we zijn van die school en we verkopen deze vlaaien."
"Ge zijt toch beleefd hé?"
"Ja, ja. En trouwens, ik sorteer wel het geld."
"Huh? Ja, zij vertelt alles en ik sorteer het geld in onze portemonnee, want zij kan da nie goe!"

Zou ze hem zachtjes in de richting geduwd hebben om lekker 'the lead' te pakken. Het zou kunnen. Het is een schat van een meisje, maar ook meisjes van 10 zijn vrouwen en die weten als de beste hoe ze jongens/mannen van 10 rond hun vinger moeten draaien. Wordt donderdag vervolgd.

Pieter, die ondertussen het verschil tussen ADHD en diaree al kent, bouwt nog steeds verder aan zijn woordenschat.

'Ai, ik heb buikpijn. Opzij makker, papa moet naar 't toilet.'
'Aha, gij hebt zeker puree?'
Ik hou even halt. 'Puree?', vraag ik, maar ik voel de bui al hangen.
'Ja, puree.'
'Puree, dat word oa. gemaakt van patatjes hé. Ge kunt er wortelen bij doen, dan hebt ge wortelpuree. Als ge er spinazie bij doet, heb je spinaziepuree enzoverder. Grootmoeder noemt het wel al eens 'stoemp'.'
Ik zie zijn mayonaisse draaien. 'Aha, ja..euh..'
'Bedoelt ge soms diaree?'
'Yep, dat bedoelde ik', grijnst hij en spurt snel weg. Ondertussen is mijn buikpijn over.

Late verjaardagsfeestjes

2007-10-01T07:18:00.000+02:00

Toen Pieter in juni verjaarde was het niet gelukt om de familie uit te nodigen. Met Wouters verjaardag zag het er ook even moeilijk uit, maar toch lukte het iedereen (oma's-opa's-meters-peters-enz.) bijeen te krijgen dit weekend.

Wouter geeft het niet graag toe maar hij is verzot op het krijgen van kadootjes, maar ja...wie is dat niet? Ook dit jaar had zijn speciale tante, zijn meter en de zus van mijn ega, een prachtige pakket bij van lego. Het is eigenlijk leuk om zien hoe de tante dan samen met Wouter alle doosjes en plastiekjes opent en samen met hem begint te bouwen.

Ook dit jaar zijn ze (vooral de tante eigenlijk) er een uurtje of twee aan bezig geweest om het in elkaar te steken. Ze is ook al goed zwanger (undertstatement, ze staat al prachtig rond). Ergens rond Sinterklaas zal dat kleintje eruit floepen (hopelijk gaat het zo vlot hé ;-). Toch zal ze nog een paar jaar moeten wachten voordat ze met haar kindje zo'n ingewikkelde lego constructies kan bouwen, dus Wouter is nog een paar jaar gerust.

De dino van tante was natuurlijk niet het enige kado dat Wouter kreeg. Bedankt aan allen voor de kadootjes, maar dat zal hij zelf wel gezegd hebben, toch?Pieter stond er blijkbaar ook nog een paar kadootjes achter. Ik herinner met dat hij oa. vol trots zijn nieuwe Spiderman tandenborstel kwam tonen. Ook hij heeft toch tegen iedereen danku gezegd hé?

Ook was alle taart niet op (joehoe!) ondanks de verwoedde pogingen van de 'nonkels', dus zal ik me vanavond moet opofferen om nog een heerlijk stuk aarbeiëndinges te eten. Ik weet het, het leven kan hard zijn! ;-)

Teddy- en ijsberen niet toegelaten

2007-09-28T07:11:00.000+02:00

Update: Blogger deed een beetje eigenzinnig. Testje is nu wel 'clickable'.

Een dag na onze eerste beren-sessie mochten we als ouders even terugkomen om het hoe-wat-waar-gevoel te bevredigen. Er werd kort overlopen wat we de komende weken zouden doen en vooral waarom.

De eerste sessie ging (natuurlijk) over de eerste berenregel. "Kijk goed, luister goed. Dan weet je wat je doen moet."

Ergens tegen het einde van de avond kregen we een kleine test. Ik heb hem 's avonds aan mijn vrouw gegeven. Dit was het resultaat:

De andere aanwezigen zullen waarschijnlijk dezelfde test aan hun partner gepresenteerd hebben. Ik had niet verwacht dat mijn ega niet zou slagen ;-) Op de info avond lostte wel iedereen het goed op, maar we waren er natuurlijk ook al heel de avond mee bezig.

De eerlijkheid gebied mij om toe te geven dat op het blad dat we kregen, de eerste regel onderstreept stond. En voor diegene die het nog niet doorhebben, lees enkel regel 1 én de laatste!

De Beertjesklas

2007-09-27T06:50:00.000+02:00

Gisteren zijn we begonnen met de beertjesklas. Wouter had er al 3 weken voorbereiding op zitten. Gisteren trokken we dus samen naar de reva.

Het was allemaal in een turnzaal te doen van de aanpalende school. De schoenen en kousen gingen uit en we begonnen met de opwarming. Vier kids, 3 mama's en ik zitten in een cirkel. Eentje loopt rond de cirkel, tikt iemand aan, die moet proberen de tikker in te halen en aan te tikken. Kan de getikte (!) de tikker 'pakken' voordat hij op de tikker zijn plaats zit, moet hij in de pot oftewel, het midden van het cirkel, totdat terug iemand ingehaald word. De truitjes en 'gileekes' (wie kent hier trouwens een algemeen vlaams woord voor, in't engels zeggen we cardigan) gingen al snel uit, ook al was het redelijk fris in de turnzaal.

Daarna was er een massage moment. Stilletjes hoopte ik dat één van de mama's mij ging masseren (grapje!), maar de bedoeling was onze kids terug te laten kalmeren door hun rug te masseren door er met een tennisbal over te rollen.

Daarna was het les 1: Kijken. Veel kinderen (en volwassenen) kijken te weinig voordat ze hun taak aanvangen. Bij ADHD kids is dit natuurlijk nog een beetje uitvergroot. Iedereen stond terug in een cirkel, iemand ging even buiten, en aan iemand zijn kledij werd iets veranderd. Terug binnen vonden ze meestal vrij snel wat er veranderd was. Een verdwenen haarlint, verwisselde brillen, ritsen die toe waren die plots openstonden, ... Na een tijdje werden ze behendiger in het kijken én het vinden van de verandering.

Daarna was het tijd voor een schriftelijk deel kijken. Ze kregen een blaadje waar een grote tekening op stond. De kleine fragmentjes die er naast stonden, moesten ze zoeken in het groter geheel. Dat konden ze ook allemaal goed.

Het groepsspel was hetgene waar ze allemaal op zaten te wachten. Blijkbaar hadden ze daar veel plezier aan beleefd in de voorbije 3 weken. Ze kregen drie kubussen van ongeveer 60 op 60 op 40. Er werd een zone afgebakend die een rivier moest voorstellen. De kubussen waren 'vlotten'. Ze moesten met vier kids 'droog' overgeraken, maar hoe doe je dat met slechts drie vlotten?

Het geheim is natuurlijk samenwerken. Zorgen dat je met vieren op de 2 kubussen staat, terwijl je de 3de doorgeeft naar voren. Het idee hadden ze min of meer door, de afwerking was iets minder. Door hun impulsieve gedachtengang werden de aangegeven kubussen te ver gegooid, of gunden ze mekaar niet genoeg plaats op de kubus, zodat iemand in het 'water' viel en ze terug naar het begin moesten. Ik durf wedden dat het hen volgende week wél lukt.

Mijn nief truukje werkt

2007-09-20T07:05:00.001+02:00

Onze kids blijven op woensdag namiddag, maar ook op schoolvrije, vakantie- en verlofdagen in de na/buitenschoolse opvang. Ze vinden het daar reuze. Massa's speelgoed, leuke begeleiding, een vanzelfsprekend vieruurtje en een pak vriendjes.

Het is zelfs zo erg dat ik ze daar bijna moet buitensleuren, wanneer ik ze ga halen. Ik kom daar binnen en schijt bijna nen floeren als ik daar de 4 na mij binnen komende ouders al zie vertrekken met hun kroost en die van mij moeten hun schoenen/jas nog aandoen, hun boekentas nog zoeken, enz. Het truukje dat ik eerst probeerde lukte maar matig. Ze mochten de 500m naar huis te voet afleggen ipv met de auto als ze niet binnen de 2 minuten klaar stonden. Het lukte, maar nog niet altijd.

Tegenwoordig is Pieter nog aan't turnen wanneer ik Wouter kom afhalen om naar de reva te bollen.

'Kijk, als ge snel klaar zet (ik plak er al geen seconden of minuten meer op!) moogt ge van voor zitten.'

Zijn ogen worden groter. Sinds hij én ik weten dat je geen 12 meer moet zijn om vooraan te ziiten, maar dat een verhoogd zitje voldoende is, zeuren ze dikwijls de oren van mijn hoofd. Als beide kids meerijden vliegen ze natuurlijk vanachter. Als ik ze alleen in de auto heb, kan ik natuurlijk kiezen.

In seconden stond hij klaar in geef acht, gepakt en gezakt. En hetzelfde truukje lukte ook, in iets meer seconden, voor de kleinste een uurtje later!

Hunnen draai

2007-09-19T06:37:00.000+02:00

Wouter begint meer en meer zijnen draai te vinden op zijn nieuwe school. Gisteren zeurde hij nog even dat in de studie blijven niet zo leuk is, maar toen ik hem vroeg wie de stengste huiswerkbaas was, de juf of ik, draaide hij zich om en wandelde doodleuk terug naar de klas. Dat zijn boekentas er nog stond en hij zowiezo nog terug moest zat er misschien ook voor iets tussen. Mijn verbazing was dan ook groot toen hij om half vijf binnen gewandeld kwam en zei dat al zijn huiswerk klaar was.

Zijn rekenen was klaar (een 100-tal oefeningetjes!) én zijn Franse les had hij ingeoefend met een klasgenoot. Ze hadden mekaar ondervraagd. Huiswerk gemaakt en 'social skills' geoefend! Het kan niet meer op.

Ook Pieter is ingeburgerd. Op de website van school stonden foto's van hun uitstap aan de lokale fruitboer. Pieter kon alle kindjes opnoemen met naam en familienaam, zelfs op foto's waar iedereen met zijn rug naar de camera staat.

Toen ik hem afhaalde wist de juf me te vertellen dat hij graag helpt, te graag soms, dat hij soms andere kinderen dingen uit handen neemt (omdat hij ze beter kan en hun gesukkel niet kan aanzien?). Tja, dat weten we, we kennen onze kleinste, en ik weet hoeveel hij als echt papa's kindje op zijn papa lijkt, maar dit is al te bizar.

Ik ben ook zo in de keuken. Mijn vrouw staat niets dikwijls in de keuken, dat is mijn domein als 'vroege shift werkende en rond 14 u thuiskomende-echtgenoot'. Ik 'doe' de keuken al sinds mijn ouders waren gescheiden en ik alleen kwam te wonen. Ik doe het graag en kan het dan ook moeilijk af geven, wanneer de situatie zich voordoet. Ik zie mijn vrouw dingen verkeerd (of is het gewoon anders?) doen, zie haar timing mislopen wanneer ze vecht met de kook- en microgolfpotten. Ik kan haar niet laten sukkelen en dan komt mijn 'helpende' (zij noemt het 'mijn dominante ik wil alles zelf doen') -kantje boven. Net zoals Pieter!

De regeltjes die op school gelden maken ze zich ook meer en meer eigen. Dat brooddozen in bepaalde manden terechtkomen kennen ze al. Dat de andere al eens iets vergeet vangen ze onderling op. Dat we nu 3 brooddozen hebben (2 met hun naam in en 1 net dezelfde maar zonder naam, van iemand anders dus!) is het resultaat van hun efficiëntie.

Goeie punten, slechte punten

2007-09-14T07:07:00.000+02:00

Woensdag was een extreem drukke dag voor Wouter.

Het begon al met op tijd wakker worden en naar school gaan. Vlak na twaalven wordt hij dan samen met zijn broertje opgepikt door de mensen van de na/buitenschoolse opvang. Ik op mijn beurt race dan van't werk, doe snel wat boodschappen en ben om 15u30 aan de opvang om met Wouter naar de reva te rijden. De reva is op woensdag 'beertjesklas' van 16u tot 17u30.

Deze woensdag was nog extra druk. Grootmoeder was jarig. Tweeëntachtig én ze trakteerde op mosseltjes. Dus terwijl mama Wouter bij de reva ophaalde, reed ik met grootmoeder en Pieter naar de plaats van afspraak. Het zal rond 18u geweest zijn toen we aan onze mosseltjes begonnen en ze waren lekker.

Het was rond 20u toen we uiteindelijk terug thuis waren. Pieter het bed in, Wouter de zetel op. Hij moest nog lezen. Van school had hij een boekje meegekregen dat hij volledig moest lezen, maar door zijn drukke schame van reva, school en ander huiswerk, was hij nog maar één hoofdstuk ver geraakt. Dus, lezen maar tot bedtijd.

Rond negenen moest hij dan uiteindelijk gaan slapen. Het was een drukke dag geweest.

De volgende dag kreeg ik an een boos telefoontje van mijn ega. In alle drukte had ik zijn agenda niet meer gecheckt. Hij had een toets over Romeinse cijfers, moest een pasfoto meebrengen en 'nog wa dinges' die ik nu al vergeten ben. De brooddozen, drinkbekertjes en koekjesdozen zaten ook nog in de boekentassen. Mijn lichtjes briesende ega had natuurlijk gelijk. 's Morgens is het al druk genoeg, zij heeft geen tijd om daar nog allemaal voor te zorgen.

Wouter van zijn kant moet je echt pushen om zijn agenda te komen tonen en om zijn huiswerk 'nu' te maken. Het liefst van al maakt hij zijn huiswerk later. Dat er soms geen later meer is doet er dan even niet toe.

Op maandag, dinsdag en donderdag blijft Wouter in de studie. Dat Pieter al eens durft zuchten of een liedje durft neurieën stoort hem enorm wanneer hij huiswerk aan het maken is. Dus blijft hij in de klas tot 16u30 om huiswerk te maken. Het is echter geen garantie dat alles gemaakt is. Waarschijnlijk zit hij daar ook soms nog het plafond te bewonderen of de vogels die voorbij vliegen.

Gisteren was het meeste klaar. Hij kende zelfs zijn Franse les al, zei hij. Tijd om dat eens te checken dacht ik en hij deed het echt goed. Zijn beloning was dat hij kon 'undergrounden' tot etenstijd. Na etenstijd (en 90 minuten gamen!!) wou ik nog een andere les Frans checken, maar dat was even een klein drama. Wenen, briesen, voeten stampen en 'gij ziet mij niet meer graag' was het gevolg.

Een half uurtje later bleek hij ook in deze les uit te blinken. Hij kon het. Hij zal goeie punten hebben en nog belangrijker, ik ook, bij mama!

Papa, ik heb ADHD

2007-09-12T07:16:00.000+02:00

Voor de zwakkeren van maag: Deze entry is een 'kak-verhaal'. Woorden als kakken, platte kaka en gatafkuisen worden niet geschuwd. Indien u gruwelt bij deze terminologie, hebt u uw portie (!) voor vandaag al gehad en mag uw morgen terug komen. Voor de dapperen onder ons, lees gerust verder!

...

Pieter moeten we al eens aanporren om op tijd naar het toilet te gaan. Als een gehypnotiseerde kan hij TV kijken of achter de computer/PS zitten en het volledig vergeten dat 'het water hoog staat', met het gevolg dat hij te laat is en een nat broekje heeft.

We proberen hem er een beetje in te sturen door hem na school onmiddelijk naar het toilet te sturen en tussendoor ook nog eens, maar toch blijft het nog misgaan. Hij mist (of negeert, wie zal het zeggen) blijkbaar het signaal om te gaan plassen. We hebben dan ook de regel, dat wanneer hij een nat broekje heeft hij 2 dagen geen computer speelt. Vroeger was dat 1 dag, maar dat had weinig resultaat. Nu is het zelfs uitgebreid tot ook geen TV want als hij niet kan computeren, gaat hij gewoon voor de kijkbuis hangen.

Hij is er zich wel degelijk van bewust, want wanneer we hem vragen of hij nog een droog broekje heeft, zie je 'schuld' op zijn gezicht, betrapt als het ware. De allernieuwste regel/poging om dit onder controle te krijgen, is dat wanneer hij zelf ons een nat broeke komt melden, zijn straf slechts 1 dag duurt ipv 2. Zonder resultaat nog toe.

Gisteren stuurde ik hem op een bepaald moment naar 't toilet. Omdat hij een vrij lange tijd weg bleef ging ik effe checken. Hij zat met bungelende beentjes op 't toilet.

'Hey papa, ik heb kaka gedaan. Kan je mijn poep eens afkuisen?'
Hij kan het zelf al redelijk goed, hij is ook al 5, maar toch is het makkelijker als papa het doet.
'OK.'
Ik neem wat wc papier en wrijf over de kleine zijn achterste.
'Ik heb een beetje ADHD papa.'
'Euh?'
'Ja, echt zenne, kijk maar, platte kaka!', een beetje trots wijst hij in het toilet.
'Ik heb ADHD!'
'Euh...', denk ik opnieuw en ineens valt mijn 'frang'.
'Ge hebt DIAREE! Geen ADHD. Dat is iets anders zenne. Wouter die heeft ADHD.'
Ik zie de verwarring op zijn gezicht.
'ADHD is niet gemakkelijk uitgelegd aan kindjes van 5, maar laat ons zeggen dat het vooral moeilijk is voor Wouter om rustig te zijn, wanneer hij geen pilletje binnen heeft.'
'Jamaar, soms heeft hij een pilletje gepakt en is hij nog nie rustig zenne.'
'Dat kan, maar daar zit gij ook soms voor iets tussen. Trouwens, gij zijt ook niet altijd rustig hé'
'Nee, das waar. Maar euh...kijk ik heb een droog broekje, mag ik nu PS spelen?'
'Ok, maar papa gaat nog wat werken aan/in de keuken. Ik antwoord geen vragen over spelletjes die je niet kan hé.'
'Ok'

En 10 minuten later zat hij al te roepen naar papa, net alsof ik zijn persoonlijke helpdesk was!

Veranderingen

2007-09-06T07:47:00.000+02:00

'Onze kinderen gaan naar school in het gemeenschapsonderwijs, naar een leefschool meer bepaald. Een keuze waar we echt achter staan, want er wordt een menselijke aanpak geboden die de kinderen op een positieve manier in het leven zet.' schreef mama dinsdag op haar blog.

Niet meer dus, sinds gisteren zitten ze op de Vrije Basisschool bij ons in het dorp, het katholieke net zeg maar, alhoewel ik liever de 'vrije' versie hoor ;-)

Waarom? Ach, dat zal mama wel bloggen zeker?

Wouter had zijn reservaties bij de geachte van school te veranderen, maar toen bleek dat hij in zijn klas van 18 leerlingen iedereen als kende van scouts, tekenacademie, voetbal (hij voetbalde op zijn 6de welgeteld 3 keer mee!) en kinderopvang. Pieter werd ook herkend door de helft van zijn nieuwe klas, toen hij voorgesteld werd. Leuk, het maakte de gevreesde overgang makkelijker voor hen én voor ons.

Benefiet

2007-09-05T07:35:00.001+02:00

http://benefietnino.skynetblogs.be/

Het spookt al verschillende dagen door mijn hoofd hoe broos het leven kan zijn.

Eén van de collega's heeft een (stief)kleinzoon met de terminale spierziekte duchenne en organiseert een benefiet om de kosten van medicatie, rolstoel, aanpassingen aan de woning, een lift, steunbeugels, enz te helpen dragen, aangezien het grootste deel hiervan niet betaald word door het ziekenfonds.

Als ik de foto zie van de kleine Nino valt me vooral enorm op hoe veel hij lijkt op Pieter en dat op zich zorgt ervoor dat het in mijn hoofd blijft ronddwalen. Dat je nu al weet dat je kind van pas 4, waarschijnlijk maar 20 zal worden. Het maakt me enerzijds blij dat onze kids gezond en wel zijn, maar het maakt me vooral triest omdat ik (toch een beetje, maar dat is al genoeg) kan vatten hoe moeilijk het als ouder moet zijn om in deze situatie te zitten. Kinderen moeten onbezorgd jong kunnen zijn en 100 jaar worden!

Het is daarom dat ik langs deze weg de mensen attent wil maken op de benefiet actie die plaats heeft op 8 december in het fort van Merksem. Ga er langs, drink er een pint, eet er een broodje, laat je kind grimeren, laat je man/vrouw/jezelf masseren, ga genieten van de muziek, ga je geld uitgeven voor het goede doel, maar ga vooral die mensen een hart onder de riem steken. Laat hen weten dat we met hen meevoelen. Ook al is het een klein stukje van die pijn dat we kunnen wegnemen, ze zullen het nodig hebben.

Tot daar!

START!

2007-09-04T22:53:00.000+02:00

Het is begonnen. Ja, het nieuwe schooljaar. Onze kids zagen er al enkele weken naar uit. Het vooruitzicht om de 'oude' vriendjes terug te zien deed hen al watertanden. En toch, vandaag zat er al een scheurtje in. Wouter had al wat klachten. Den dienen deed ambetant, den anderen zag hem niet staan en wou enkel met anderen spelen. De typische klachten die we het komende schooljaar 5 keer per week gaan horen.

Ook Wouters bezoekjes aan de reva zijn terug gestart. Maandag logopedie en ergotherapie, woensdag beertjesklas en vrijdag opnieuw logopedie en ergotherapie. Zijn muziekschool ligt een jaartje stil, tekenacademie wil hij terug gaan doen op zaterdag voormiddag. Van het voetballen waar hij zijn zinnen op gezet had zal waarschijnlijk niets komen. Hij beseft dat hij ten opzichte van de andere speler al enkele jaren achterstand heeft en laat het gezegd zijn, zijn talenten liggen elders.

Ook Pieter is terug vol goede moed aan school begonnen. Hij is samen met een vijftal meiden de baas van de kleuterblok, of toch de 3de kleuterklas van dit jaar. Het fietsen zonder zijwieltjes lukt hem alsmaar beter. Dat hij af en toe nog eens omvervalt bij het stoppen (hij steekt zijn been onder zijn armen door, over de buis bij het afstappen!) of bij het vertrekken (hij wil nogh al eens beide voeten tegelijk op de trappers zetten vooraleer er beweging is) neemt hij er al mokkend bij. Het is toch de schuld van de fiets!

Behalve het fietsen is hij ook aan het snijden gegaan. Hij wil niet meer met een lepeltje zijn voorgesneden groenten, petatjes en vlees lepelen, nee, hij wil nu zelf als aan stukken snijden. Mij goed, we hadde, het al eerder geprobeerd, maar telkens lepelde hij er duchtig op los. Tot nu dus. Hij heeft het zwaar te pakken. Dingen die wat moeilijker te snijden zijn krijgen boze blikken, en als er dingen zijn die wij toch voor hem willen snijden, worden we vergast op een nors gezicht.

De start van het nieuwe schooljaar heeft nog gevolgen. Op mijn vrije tijd. Terwijl ze tijdens de vakantie tot bijna 18u in de opvang bleven (ze vroeger afhalen was gezeur krijgen én het gaf me ook de tijd verder te doe-het-zelven in de keuken) komen ze nu uit school om 15u15. Wanneer ik recht naar huis rijd na het werk en geen boodschappen meer doe, ben ik rond 14u15 thuis. Net niet genoeg om de werkkledij aan te trekken en iets te starten. Eens ze thuis zijn is de tijd tot aan het eten maken ook al te kort, dus het ziet er naar uit dat het keuk'm'zelven zal moeten wachten tot zaterdag. Ach misschien voeg ik m'n nieuwe tegeltjes nog voordat het zover is en verzet ik de kraantjes voor de was- en afwasmachine nog, of verwijder ik de oude 'plafondclips', maak ik de vloer terug tegellijm/kleefgips/stofvrij, maar het schuren van de gyproc-naden en het schilden van die platen zal moeten wachten (tot mama er aan begint zaterdag). ;-) En als ze dat een beetje 'quick' doet knallen we de 7m² plafond, waar ik al een week mee rond rijd omdat het 'in huis' toch maar in de weg ligt, ertegen. Sjoeke? START!

Een vervelend ventje

2007-09-03T07:25:00.000+02:00

Regelmatig krijg ik, maar ook Pieter, van Wouter te horen wat voor een vervelend ventje zijn kleine broertje wel is.

Het probleem is meestal hetzelfde en terug te brengen tot het feit dat Pieter binnendringt in Wouter's leefwereld. Alles wat Wouter 'cool' vindt, vindt Pieter 'nog cooler'. Het feit dat ze beide (redelijk) dominante jongetjes zijn, doet daar natuurlijk ook niets goed aan. Beiden willen de baas van het spel zijn, beiden willen het verloop van hun avonturen bepalen en daar wringt het schoentje.

Wouter laat zich de les niet spellen door dat vervelende broertje en speelt dan soms ook liever alleen. Ook zo zondag. Pieter ging buiten fietsen, polste even bij Wouter, maar die keek liever alleen TV. Pieter ging dus vol goede moed zijn nieuw kunstjes zonder zijwieltjes oefenen. Na een tijdje miste hij wel gezelschap, maar het (over)buurmeisje had geen zin om buiten te spelen, dus ging hij 2 huizen verder maar bellen. Die buren hebben 2 dochters van 2 en 7. De leeftijd ligt ook 5 jaar uiteen en ook bij hen zijn het dezelfde verhalen van liefde én haat. Pieter dus vol goede moed naar ginder om te gaan spelen.

Het was rond 14u toen het tijd was om te eten en ik naar de buren wandelde om hem (terug) te gaan halen. Groot was mijn verbazing dat Pieter daar alleen in de zetel naar Shrek 2 zat te kijken. Hij was rustig blijven zitten toen de kleinste dochter haar middagdutje ging doen en de oudste was zowiezo al niet thuis. Het leek wel of de buurman op onze kleinste rakker aan het passen was.

Ondertussen was Wouter thuis aan het zeuren gegaan omdat hij ook niet naar de buurmeisjes was mogen gaan spelen. Dat hij dan speelgoed moets delen met zijn vervelende broertje deerde hem plots niet meer. Het feit dat ze Playmobil hebben die wij niet hebben, doet er natuurlijk veel aan.

Het duurde een sessie op de trap, in bed, en op de dorpel van de voordeur voordat hij echt wou snappen dat hij dus echt niet bij de buurmeisjes kon gaan spelen. Dat het huis, alle speelgoed, de computer én de PlayStation, de TV en weet ik nog wat, allemaal voor hem alleen was en niets moest delen, wel dat intresseerde hem even niet.

Het is gek hoe een ADHD-er soms kan focussen op wat hij niet heeft, terwijl we onze kids leren te focussen op wat ze wel hebben. Wouter lukt het soms, maar meestal niet. Zo zat hij later naar een leuke film te kijken toen hij plots een atlas moest en zou hebben. Gevolg, 15 minuten zoekwerk en 15 minuten film kwijt.

Onderaanneming

2007-08-30T07:06:00.000+02:00

Omdat het gras bijna 2 kontjes hoog stond was het dringend nodig dat iemand er zich mee bezig zou houden. Voor Wouter was het waarschijnlijk een brug te ver. Proberen om niet over de draad te rijden in 22cm hoog gras is geen sinecure, zelfs niet voor een bijna 10 jarige ADHD-er.

Maar het moest en zou gebeuren, dus zocht ik andere onderaanneming. Mama dus. Ook hier was een beetje (!) supervisie op zijn plaats. Dat mijn tegelsnijder plots 5 meter mee opschoof toen ze de voorhof deed was niet haar schuld, maar de schuld van de kabelhaspel waar ze beiden aan vast hingen. Al een geluk dat ik juist binnen tegels aan 't plakken was en niet tegels aan 't snijden.

Pieter, die ik deze zomer ging leren fietsen, kon het blijkbaar al. Tussen het tegelen door 'vees' ik zijn zijwieltjes van zijn fietsje en ja hoor, het was net zoals hij zei. Hij kon het zonder ook. Blijkbaar had hij het geleerd op school, en het enkel mama verteld. Mama wou vol enthousiasme al met 2 kids naar de opvang gaan, maar dat zag ik nog niet zitten. Tussen net kunnen fietsen en de scheve voetpaden trotseren die omsingeld zijn door geparkeerd auto's, is voor mij nog een groot verschil. Even dacht/zei ik dat ze zelf de rekening maar moet betalen als hij ergens op knalde, maar dat komt dan evengoed uit mijne zak, dus toch maar niet!

Nu het lukt met zijn kleine 'doortrapperke', zal ik ook de zijwielen van zijn nieuwe fietsen vijzen. Die hebben nooit echt vast blijven zitten, wat ik ook probeerde. Ben benieuwd of het met een 'losse pion' ook lukt.

Straks als ik thuis kom moet ik als de gesmeerde bliksem de laatste tegels er nog tegensmijten, want ik/we had(den) de kids belooft om te gaan zwemmen omdat er zondag op de BBQ niet van gekomen was. Misschien moet ik Pieter zijn zwembandjes niet meenemen. Wie weet heeft die in de klas (in de zandbak?) leren zwemmen en is hij het vergeten zeggen.

Boenke boenke is gedaan.

2007-08-28T12:11:00.000+02:00

Oef. Het heeft tot gisteren namiddag geduurt, maar het feestje dat aan de gang was in mijn hoofd is voorbij. En dan nog net op tijd om de werkzaamheden in de keuken voort te zetten.

Nadat vorige week de muren tot op de blote steen waren gezet en de gyproc er tegen werd gezet, kon in nu beginnen tegelen. De nieuwe keuken is besteld (althans de offerte is rond) en ergens deze week komen ze opmeten of ze er wel in past. Pas dan kunnen we de voorschot gaan betalen en kan het wachten echt beginnen.

Wouter is er nog altijd op uit om te helpen, maar spijtig genoeg is er geen werk te doen waar hij bij kan helpen. Misschien moet ik hem onder supervisie het gras laten afrijden, want dat staat ondertussen ook al 20 cm hoog. Wat een pak regen en weinig tijd niet kunnen doen hé!

Rest me nog te vertellen dat mama gisteren geen moeite moest doen om Pieter met UNO te laten winnen. Hij won vanzelf. Goedzo Pieter!

Mijn hoofd doet boenke boenke.

2007-08-27T07:50:00.000+02:00

Ik werd wakker met een zeurend gevoel van hoofdpijn. Zo'n hoofdpijn waarvan je weet dat hij niet gaat overgaan met een pilletje. Toch wou ik proberen, al was het maar omdat ik naar de bakker moest en 's middags verwacht werd op een BBQ bij vrienden.

Vol goeie moed het ene en dan het andere been uit bed gegooid, om vervolgens achterstevoren terug in bed te gaan liggen. Het pilletje werd dan maar gebracht door mijn teerbeminde. Een kwartiertje later toch nog maar eens geprobeerd en ja...jaa...het lukte. Snel naar den bakker, binnen in de GB voor charcuterie en hop...zonder ontbijt terug bed in, zo misselijk als nen hond.

Rond 14u kwamen de vrouw en de kindjes terug thuis. Bezorgd kwam mijn ega even checken bij haar zieke (sl)echtgenoot. Ze kon me overhalen om een paar van de zelf meegebrachte pistoleekes te proberen (sst mannen, papa heeft hoofdpijn) maar 2 pistoleekes én 2 nurofennekes later lag ik al terug in bed, dit keer samen met Pieter die een middagdutje moest doen.

Het was dan al 16u30 toen ze opnieuw kwam wakker schudden. Ik voelde me iets beter en besloot toch maar niet af te bellen maar eens te proberen of het mat de nodige alcohol wel zou lukken om van die stekende, misselijk makende hoofdpijn af te geraken.

Toegeven, het lukte maar deels. Deels is tijd, deels in hoofdpijn, maar toch hebben we een reuze avond daar gehad. Zelfs de kids hadden zich voorbeeldig gedragen. Toppie mannen, duimen omhoog. Nu maar hopen dat ze er straks uitgeraken, het was dan ook al bijna middernacht toen we naar huis reden. Het is soms bizar dat een leuke tijd, hoofdpijn kan doen vergeten, totdat 'ie' zich weer wil laten voelen en zo'n steek door je oog naar vanachter in je hoofd geeft.

Of ik goed geslapen heb deze nacht? Ja hoor, wel 5 keer denk ik. Telkens terug wakker wordende van die rothoofdpijn. Misschien dat een maandagje werken er iets aan kan doen? I doubt it!

Vergeten!

2007-08-24T18:42:00.000+02:00

Gisteren had ik een dagje vrijaf van alle renovaties en dat vierde ik met een avondje TV kijken. Ik keek samen met beide kids naar een aflevering van Pimp my Ride. Daarna mocht de kleinste, met een vol uur vertraging, gaan slapen.

Ik besloot Wouter ook wat later op te laten blijven. Rond 21u15 zei ik hem dat ik wel naar boven zou bellen wanneer het bedtijd was, want hij lag al een tijdje op ons bed strips te lezen.

Groot was mijn verbazing dan ook wanneer ik me rond 23u begon klaar te maken om te gaan slapen (ik geraak er slecht in, tussen 'ik ga slapen' en 'ik lig er echt in en doe mijn ogen dicht' zit gauw een uur!) kwam hij plots naar beneden gewandeld. Ik dacht nog, wat doet die uit zijn bed , tot ik zijn kleren bemerkte. Die had nog niet geslapen, die was nog wakker! Ik was hem vergeten!

'Potverdorie, valt uwe 'frang' nu nie rond een uur of tien? Het is al 11 uur! Morgen kunde maar mee gaan slapen met Pieter! Vooruit, naar boven!'

Beteuterd en met tranende ogen loopt hij de kamer uit. Ik besef dat hij wel iets verweten kan worden, maar mij ook.

'Hey, kom eens terug. Ok, ik was ook mis. Ik had je moeten bellen.'

Het gemak van twee telefoons met intercom functie is geweldig, mijn geheugen iets minder.

'Weet je wat? Je moet niet vroeger gaan slapen, maar gewoon op tijd. Ook als er een goeie film op is, ga je gewoon op tijd slapen. Deal?'

Hij knikt en veegt zijn tranen weg. Daar kan hij met leven. We knuffelen nog eens en hij gaat naar boven. Wanneer ik dan (jaja) een uur later naar boven ga (mama kwam ondertussen thuis en ik had nog wat op de computer te doen!) en check zoals altijd de kids. Wouter ligt nog steeds wakker.

'Slaap maar, ik ga ook slapen. Het is al middernacht. Mama komt je direct ook een zoentje geven.'
'Ok, geef me dan ook maar één.'
'Welterusten.'
'Welterusten.'

's Morgens bel ik naar huis om te checken of iedereen wakker is. Mama nog niet, althans niet helemaal voordat de telefoon 'rinkelde'. Pieter was zich al aan het aankleden, maar Wouter sliep nog. Natuurlijk!

Plan-it afzetterij

2007-08-20T07:37:00.000+02:00

Dat we middenin de verbouwingen van de keuken zitten weet ondertussen al iedereen.

Dit weekend ging de (bijna) laatste gyproc tegen de muur en investeerden we in een nieuwe boiler. Voor die boiler reed ik naar Plan-it Antwerpen. Het is op de weg naar huis van't werk en dat maakt het makkelijk om er rap effe binnen te springen om 'stukken' te kopen om daarna aan 't werk te gaan.

Maar zaterdag was natuurlijk geen werkdag dus reed ik na het avondeten snel naar ginder met Wouter om zondag niet zonder werk te vallen. In tegenstelling tot bv Brico zijn zij maar tot 20u open en waren we om 19u50 maar juist op tijd. Omdat ik daar al weken aan't passeren ben, weet ik liggen wat ik moet hebben, dus stonden we 5 minuten later al aan de kassa.

In mijn ooghoek zag ik plots dat het bedrag dat de kassa voor mijn boiler (195,50 euro) rekende hoger was dan dat in de rayon op de boiler hing (179 euro). Wat een drama om iemand aan die kassa te krijgen om de prijs voor mij te gaan checken. Er stond inderdaad 179 euro op dus kreeg ik hem aan die prijs, maar ...

Ik heb (als trouwe klant!) een -10% kaart, maar aangezien dit een promotie zou zijn (nergens geafficheerd!!) kreeg ik mijn 10% niet! En daar was ik het niet met eens! Wouter speelde wat met zijn nieuw gevouwde origami, terwijl ik mijn gelijk probeerde te halen bij 'de hoogste in rang (?)'. Stom eigenlijk, want ik had het kleine 'P-tje' (font size 6 of zo!) niet gezien en dat wil zeggen promotie en geeft geen recht op 10% oftewel bijna 18 euro.

Wat een afzetterij! Je hebt al betaald, de winkel gaat sluiten en als zij zeggen nee, is het nee, maar ik had er een enorm wrang gevoel bij. Ik was boos en pissed off.

Dat ik daar een kwartier had staan discussiëren met dienen tiep had Wouter niet gestoord. Hij was wel nieuwsgierig waarom. Daags nadien - toen ik nog wat stukken nodig had - herinnerde hij me eraan dat ik aan de baas van de Plan-it beloofd had er nooit meer te komen, maar naar Gamma of Karwei zou gaan.

Oh ja, de boiler hangt al omhoog, en terwijl ik genoot van het eerste warm water ervan dacht ik er nog eens aan hoe ze mij 18 euro hadden ontzegd. I hate them for it. Het zal me telkens als ik douch te binnen schieten, of toch voor een lange tijd!

De grote baas

2007-08-16T18:22:00.000+02:00

Gisteren zaten Wouter en Pieter met de playmobil te spelen. Ik stond vlakbij de afwas te doen en hoorde hun gesprek aan, waarin Wouter vooral de boventoon voerde.

'We gaan hockey spelen, zoals op uw T-shirt, Pieter.'
'Ja, tof!'
'Ok, we zijn allebei van het grijze team maar gij moet met het mannetje spelen van de gele.'
'Huh?'
'Ja, we zijn allebei van hetzelfde team maar gij moet even de gele spelen én verliezen. Uw mannetje mag niet scoren, want anders verliezen we hé. Dus ik scoor en gij niet!'
'Maar ik wil ook scoren zenne.'
'Maar ge wint toch ook als ge niet scoort want gij zijt ook het grijze team.'
'Ok,' zucht Pieter dan maar, inbindend voor zoveel verbaal talent.

En iets later trekt Wouter weer het laken naar zich toe.
'Kom onze mannetjes gaan fietsen,' zegt hij.
'Ok, de mijne gaat mee met zijn rollerskates,' beslist Pieter.
'Nee, we gaan fietsen!'
'Ja, fiets maar, mijn mannetje rollerskate mee.'
'Maar gij moet ook fietsen. Kijk eens, dat zijn wel mountainbikes hé, met van die dikke banden, en die kunnen rap fietsen, nog rapper dan rollerskates!'
'Ik wil toch rollerskaten.'
'Ok, geen probleem, dan rijd ik wel met de auto en dan kunt gij toch niet volgen, want dan race ik héél snel!'
'Ok, ok, ik zal wel mee fietsen', bindt Pieter weer in met een diepe zucht.

Het moet moeilijk zijn om op te kijken naar je grote(re) broer, ermee te willen spelen, zelf toch wel weten wat je wil (doen) en dan toch maar toegeven om je speelmakker niet te verliezen.

Wanneer ik Wouter er attent op maak zegt hij me dat hij het wel weet, maar toch doet hij er niets aan. Ik ben blij dat mijn afwasje gedaan is en ik niet meer moet luisteren naar zijn 'bevelen'.

Tettenzot

2007-08-13T06:39:00.000+02:00

Sinds Wouter doorheeft dat hij langer kan opblijven (in de vakantie) wanneer er iets op TV is dat voor hem geschikt is, vraagt hij me steeds of er een goeie film op TV is.

Zo ook gisteren. Toen hij hoorde dat het Fata Morgana was zag hij zijn kans schoon om langer op te blijven. Nu keken we daar vorig jaar elke zondag naar en hij kan daar echt in meeleven. Vooral de aflevering dat onze eigen gemeente aan de beurt was en hij vriendjes van school in beeld zag komen, vond hij geweldig.

Dus gisteren avond zaten we met z'n tweeën achter de kijkkast. Brasschaat was de place to be deze week. De uitdagingen waren:

Maak 10 reuzegrote reproducties van schilderijen uit de 20ste eeuw.
Zorg voor 1000 karikaturen - à la Montmartre - van inwoners van Brasschaat.
Creëer een graffititekening van minstens 1500 vierkante meter.
Beschilder 300 dames van top tot teen in bodypaint.
Maak een 'Tableau vivant' van Pieter Brueghel De Oude zijn 'Spelende Kinderen'.

Om een lang verhaal kort te maken, ze haalden alle sterren binnen. Maar het was vooral nummer 4 die Wouter zijn interesse wekte, wanneer ze aan de beurt kwam.

Hij had al snel door dat de dames in kwestie redelijk naakt zouden zijn om te bodypainten. Hij giechelde al bij het vooruitzicht dat 300 naakte dames zijn scherm zouden opfleuren.

'En gaan die niks aanhebben? Ook nie op die ...*gegiechel*... die twee plaatsen?'

'Kijk maar verder, maniak! Die zullen wél een bikini aanhebben!'

En ja zenne, hij kreeg deels gelijk. Een aantal van die dames hadden inderdaad het lef gehad om het bovenste van hun bikini uit te laten om geverfd te worden. Je moest voor sommige beter al beter kijken dan voor andere (ja, ik heb natuurlijk ook mijn ogen niet in mijne zak!).

'Kijk papa', zijn ogen glunderden, 'dienen tijger, die heeft geen topke aan, en die paarse, en die groene, en dien anderen tijger heeft ook al niks aan, amai, zo'n dikke borsten, ...'

Zijn ogen rolden er bijna uit. En diene kleine moet nog 10 worden, we houden ons hart al vast voor de puberteit. Soms prijs ik me gelukkig met twee zoons. Een aantal zorgen die ouders met dochters hebben zullen mij onbekend blijven, maar dit is iets waar ik nog geen rekening mee gehouden had.

Plots moet ik terugdenken aan mijn jongste broer die als kleine prutser van een jaar of 11, 12 al de blote madammen uit mijn 'blote-madammen-boekskes' had geknipt. De boekskes had hij stiekem terug gelegd, misschien in de veronderstelling dat ik het niet zou merken?

Ik vraag me af wanneer we Wouter gaan betrappen met een Playboy of iets dergelijks in zijn boekentas.

Ik kan niet meer winnen.

2007-08-10T12:11:00.001+02:00

Oud worden is niet erg zeggen ze. Ze dat zijn dan waarschijnlijk de 'jongeren', want geloof me, ondanks dat je dingen wint (ervaring, aanzien, wijsheid, ...) verlies je er ook (ervaring, aanzien, wijsheid, ....) .

Hetgeen ik het meest mis is de mogelijkheid om te winnen tegen mijn kids met PlayStation. Ik speel niet zo dikwijls, veel minder dan ik zou willen wegens tijdsgebrek aan tijd, en toch... Het zou tof zijn dat ik toch kan winnen omdat mijn oog-handcoördinatie beter is dan een 10-jarige (en soms ook een 5-jarige) . Tegen Pieter lukt het nog wel, tegen Wouter mislukt het meer dan ik zou willen.

Eergisteren was het weer zover. Wouter had snooker op playstation gevonden, nadat hij Bugs Bunny, lost in time had uitgespeeld in de loop van de voorbije weken. Hij had een tijdje geoefend terwijl papa de afwas deed en dan kwam hij me halen.

Het ging gelijk op, op het einde had ik een snooker nodig om te kunnen winnen (die ik kon afdwingen met nog 4 ballen op tafel!) en dan mis ik de blauwe! Hij verslikte zich bijna in het lachen en won uiteindelijk met nipte voorsprong. De beminnelijke schouderklop en het zuurzoete 'volgende keer misschien, pa' deden er niets goed aan.

Net zoals een bokser die niet meer kan winnen droop ik af. Al een geluk dat het voor hem al voorbij bedtijd was. Voor alle zekerheid zette hij de PlayStation maar af, kwestie dat papa niet meer stiekem zou oefenen. Ik zou gedurfd hebben!

Nog helpen

2007-08-09T06:21:00.000+02:00

Wouter is nog steeds gebeten door het 'ik-wil-helpen-virus' en het siert hem wel.

Gisteren gingen we croque-monsieurs eten (geroosterde kaas boterhammen voor de naar Canada uitgeweken Belgen!). Meestal haal ik dan zo'n goedkoop wit brood, belegen kaas en lekkere hesp in den Aldi en begin ik net voor etenstijd een stap 'krokskes' te maken, zodat ze aan de lopende band in het 'krok-machien' kunnen.

Gisteren dus weer van 't zelfde en plots stond Wouter naast me.

'Ik wil helpen!'
'Ok, pak de kaas en de hesp maar uit de ijskast.'
'Jamaar, ik wil echt helpen, niet helpen met dinges pakken.'
Er zijn dus blijkbaar verschillende soorten helpen!
'Jaja, maar als we krokskes willen maken moeten we wel eerst alles pakken hé. Pak die dinges maar en zet u mee aan tafel.'

En daar zaten we dan. Ik de randjes van de kaas en de hesp aan het snijden, Wouter alles aan't beleggen en goed in de gaten aan 't houden of ik de overschotjes kaas wel schoon verdeelde tussen hem en mijzelf.

Later op de avond waren wij (mijn vrouw just loves it wanneer ik 'meervoud' praat, wij gaan vloeren, wij gaan een keuken installeren, wij gaan dit, wij gaan dat...) alles terug aan het installeren op de nieuw geïnstalleerde vloer en buiten de restjes van de verbouwingen aan het inladen in de remork voor het containerpark (the dump!).

'Hey papa, wanneer kom je nu mee snookeren op PlayStation?'
'Hey Wouter, ik moet hier eerst nog wat inladen voor het donker is. Ik heb er echt geen zin in om dat nog te doen voor we gaan slapen, in het donker.'
'Ok.''Anders help je papa even', riep mama van binnen.
'Nee, nee, ik ga snel nog wat oefenen', zei hij en weg was hij.

Het virus is blijkbaar gevoelig voor PlayStation!

't is juist een maand geleden

2007-08-07T07:19:00.000+02:00

Het valt me op. Het was een maand geleden dat ik gepost heb. Het verlof en het feit dat alle dagen een beetje op elkaar trekken zit er maar voor een deel tussen. De verbouwingen (het 'laminaten' en het vloeren!) zitten er eigenlijk voor meer tussen.

Tijdens de verbouwingen was Wouter, ongelooflijk maar waar, er op uit om te helpen. Pieter staat steeds te springen om te helpen maar Wouter eigenlijk niet. Wanneer we gaan shoppen is het Pieter die mijn winkelkarretje wil inladen, uitladen, betalen met bancontact, de boodschappen naar de auto dragen, de auto uitladen, .... En dan heb ik het alleen maar over shoppen, want ik kan het nog hebben over de wasmachine of afwasmachine inladen, over...over... ach ..eigenlijk teveel om op te noemen. Dat manneke helpt gewoon graag. En Wouter NIET.

Misschien is dat al een aanloop naar de puberteit (hij wordt 10 in september!) maar dan wil ik ook dat hij tot een gat in de dag in zijn bed blijft liggen zoals een echte puber, in plaats van al om 7u aan mijn bed te staan.

Maar deze week wou hij dus helpen. Gewoon, uit zichzelf! Er was hem niets beloofd er stond hem geen geld te wachten, nee, ik denk dat het 'doe-het-zelf-virus' hem gebeten heeft. Er moest op een bepaald ogenblik gestofzuigd worden. Niet gewoon over en weer, nee, op je knieën met de stofzuiger in zo'n aszuiger en met de hand steentje voor steentje, zandkorreltje per zandkorreltje opzuigen. And he loved it. Zo fier 'as ne gieter' had hij gans de te betoneren vloer proper gemaakt. Ik denk dat hij er 3 kwartier werk aan gehad heeft.

Dagen aan een stuk heeft hij nog meer werk gevraagd. Hij wou zelfs de kelder 'witten' en dichten met een speciale epoxy verf tegen het insijpelende water van enkele weken geleden. De pot, de borstels en de latex handschoenen liggen klaar, maar ik wil hem toch een beetje sturen en in de gaten houden, dus zal het voor later worden.

Ook heeft hij mijn oog laten vallen op mijn 'powertools'. Slijpen, boren, wegkappen, alles wil hij wel eens geprobeerd hebben.

Het is te hopen dat het een zaadje is dat blijft groeien én dat het bij Pieter ook zo blijft. Wie weet doen we dan binnen enkele jaren super grote verbouwing met onze eigen kids als onderaannemers!

Hij is thuis

2007-07-07T17:47:00.000+02:00

De rit naar Overpelt duurde iets langer dan verwacht, deels doordat het gewoon verder was dan ik dacht en deels door de 'Hollanders'. Dat is toch wat de verkeersinfo zei op de VRT. Door massaal op vakantie vertrekkende noorderburen zat de ring rond Antwerpen overvol.

Anyway, we waren later, maar een sms’je richting leiding deed Wouter er in ieder geval niet aan twijfelen of we hem wel zouden komen halen.

Hij had zich heel goed geamuseerd, hij had zich gedragen, zijn gedrag was beter geweest dan het jaar ervoor én het was merkbaar wanneer de rilatine begon uit te werken rond 16u.

Het was een survival kamp geweest en dat is natuurlijk op maat gesneden van een avontuurlijke (bijna) tienjarige als Wouter. Klimmen in bomen, eruit springen met touwen en een harnas, kajakken en omklikken in niet al te warm (zeg maar koud) water, avonturentochten, te veel om op te noemen. Het is ook voor het eerst dat zijn 'tater' niet stil staat. Meestal moet je het eruit trekken, maar nu vertelde hij ronduit. Leuk! Hij had graag gehad dat het langer duurde, maar hij had ons toch gemist.

De barbecue was simpel maar lekker en toen we rond 21u30 thuis waren, de kinds een beetje opkuisten en in bed gooiden, waren ze eigenlijk helemaal uitgeteld. Tot mijn grote verbazing stonden ze pas rond 9u aan mijn bed, net toen ik ook wakker werd.

Barbecuen

2007-07-06T12:16:00.000+02:00

Gisteren was het de jaarlijkse barbecue van adhd-mama haar werk. Het was eigenlijk zonder partner, maar toch kon ik erbij zijn. Het budget liet niet meer toe om een DJ te laten komen en moeder de vrouw had dan maar gevraagd aan mij om te komen DJ-en.

Ik gepakt en gezakt met mijn pc en en surround speakers en eens alles geinstalleerd kon ik aan de slag. Het was leuk en ik denk dat het wel gesmaakt werd. Mijn cd collectie is redelijk uitgebreid en omgezet naar mp3 kan je daar leuk mee spelen. Ergens rond 19u was ik begonnen met een kleine playlist die op zichzelf speelde terwijl wij aten, nadien ging ik dan lekker life mixen. Voor ik het wist was het middernacht, en dan moesten we nog naar huis om rond 5u terug uit bed te springen om te gaan werken.

Omdat we enkel Pieter thuis hebben (Wouter is nog steeds op kamp, tot vanavond) en we niet direct een 'babysit' (of moeten we het hier al hebben over een kleutersit?) vonden hadden we hem meegenomen. Na het eten installeerde hij zich maar al te graag in de auto achter het scherm van de laptop, terwijl de eerste Harry Potter speelde. De auto stond naast de 100 m² grote feesttent en af en toe kwam hij eens langs, om een drankje of dessertje. Koning te rijk en cool als een echte zat hij in zijn eigen prive thuis/auto bioscoop. Wie dacht dat hij dan steendood in slaap zou vallen, was eraan voor de moeite. Hij besloot nog een Looney Tunes dvdtje te kijken. Pas toen we richting huiswaarts keerden besloot hij om een beetje te slapen.

Ik geef toe, het was moeilijk wakker worden vanmorgen, het was dan ook al 1u30 's nachts toen we in bed lagen. Mama was blij met een extra half uur slaap wegens geen Wouter thuis en Pieter was enkel met veel moeite en een beetje omkoperij (een Harry Potter foto in de humo van deze week) wakker te krijgen. Het was leuk maar vermoeiend zegt men dan.

Straks gaan we dan wéér barbecuen. Ditmaal omdat we Wouter gaan afhalen en ze zo het kamp afsluiten. Al zal het deze avond niet zo laat worden.

Verplichte wapenstilstand

2007-07-03T07:16:00.001+02:00

Al een tijdje hangen onze beide kids in mekaars haar voor de minste onenigheid. Pieter weet precies op welke knopjes hij moet duwen om Wouter de kast op te jagen. Wouter geeft geen strobreed toe als Pieter iets wil.

Een klassiek voorbeeld enkele dagen geleden. Ze zitten al een tijdje samen met de lego's te spelen. Wouter had het voorgesteld, waarschijnlijk omdat hij ook zijn oog op Pieters nieuwe lego-brandweerauto had laten vallen. Pieter had die van zijn meter gekregen, net zoals zijn neefje in Canada. Tot nog toe waren alle lego 's van Wouter geweest. Hij had die van mama geërfd en van zijn meter en van ons al een aantal dozen gekregen. En nu was de invasie ingezet, dus besloot hij om even met de vijand mee te heulen.

Een kwartiertje later was zijn zin al over en konden de ruzietjes beginnen. Het is heel moeilijk om de aanstoker in zulke ruzies aan te duiden, als er al een aanstoker is, dus zette ik ze beide aan tafel, met de armen gekruist. Tien minuten later mochten ze terug gaan spelen. Twee minuten later zaten ze er al terug tien minuten.

'Ok, ga maar terug spelen, maar ik wil geen ruzie meer horen. Los het op of nog beter, probeer het te vermijden.'

Nog geen minuut later hoor ik terug ruzieën en ga ik kijken waarover. Wouter heeft de laatste dagen zijn Ferarri lego camion in mekaar gestoken. Ook zijn 'pitstop' en bijhorende Ferarri F1 auto staan te blinken. Hij heeft wel maar 1 auto gemaakt, ook al bestaat de set uit 2 auto's. Ik vermoed al dat hij op die manier delen probeert te vermijden.

'Papa, Pieter heeft een wieltje afgepakt.'
Ik zie een tiental wieltjes verspreid over de vloer liggen, zijn F1 heeft ze nog alle 4.
'Waarom heb je dat ene wieltje nodig?'
'Dat hoort bij mijn Ferarri's'
'Heb je dat nodig?'
'Ja, ik wil die opstapelen in mijn pitstop'
'En die andere 10 wieltjes dan die hier op de grond liggen?'
Het wordt even stil en ik zie al aan zijn gezicht dat hij zich benadeeld voelt. De uitbarsting en het geween volgent. Hij vindt het niet eerlijk dat Pieter dat wieltje mag houden.

IkK zet hem aan tafel om eens na te denken over zijn gedrag maar het mag niet baten. Hij kan niet toegeven dat hij dat ene wieltje niet nodig heeft, dat het niet waard is om ruzie over te maken, dat het waarschijnlijk 5 minuten later terug op het tapijt te vinden is omdat Pieter al met iets anders bezig is, hij ziet het niet. Enkel 'mijn mijn mijn', 'hebben hebben hebben' en 'niet eerlijk' spoken door zijn hoofd.

Zelfs een paar uur later aan tafel, wanneer ik het gebeurde overpraat met mama is hij nog steeds overtuigd van zijn gelijk. Het 'Pick your Battles'-systeem heeft hij zich nog niet eigen gemaakt.

Maar nu is er een verplichte wapenstilstand. Wouter is op kamp voor de rest van de week. Pas vrijdag komt hij terug naar huis en Pieter geniet ervan alleen thuis te zijn. Hij kan alles van speelgoed vastpakken zonder tot de orde geroepen te worden door zijn broer.

We zijn vast besloten om de twee dominante vriendjes die we hebben, met elkaar te leren spelen/omgaan. Ze moeten beide hun ruzie's leren uitkiezen, het risico op interventie van ons leren inschatten en kijken of het de moeite loont. Ruzie maken voor 1 wieltje terwijl er nog 10 andere liggen lijkt wel nutteloos, ADHD of niet, 10 jaar of 5.

De meeste mensen die opgegroeid zijn met broers en/of zussen zeggen meestal dat het betert met ouder worden en dat zal ook zo wel zijn, maar toch streven we naar een duurzame vrede nu. Nu geven ze beide soms aan dat het leuker zou zijn als ze enig kind zouden zijn, dat ze mekaar maar vervelend vinden, maar dat kan ook anders. Broertjes kunnen vriendjes zijn, en niet alleen als ze volwassen(er) zijn.

Wish us luck. ;-)

Ze zijn er door.

2007-07-03T06:47:00.001+02:00

Vorige donderdag mochten we de kids hun rapport gaan halen. We zouden te horen krijgen of ze naar het volgende leerjaar mochten. En aangezien ik het al verraadde in de titel, wist je al dat ze er door zijn. Wouter mag naar het 5de leerjaar, Pieter naar de 3de kleuterklas.

Wouter zijn juf was best wel tevreden. Als trotse vader herinner ik me natuurlijk de 29 op 30 voor ik weet niet meer welk examen en nog een aantal examens waar hij meer dan behoorlijk voor scoorde. Diegene die iets minder waren (vooral diegene die hij moest inhalen wegens ziek de eerste examen dagen) waren iets minder.

Wouter was blijkbaar, net zoals vorig jaar, er niet zo zeker van dat hij naar het volgende jaar over zou mogen. Is het een gebrek aan zelfvertrouwen of een gebrek aan inschattingsvermogen, wie zal het zeggen, feit is dat hij wel tevreden was.

Pieter mag ook een jaartje hoger. Ons klein optimistisch dominant pienter ventje is altijd een zonnetje in de klas. Een kleine wervelwind die liever loopt dan stapt, de juffen moeten van 's morgens tot 's avonds zijn enthousiasme een beetje temperen of niemand kreeg nog de kans om te antwoorden of iets voor de juf te doen. Thuis zien we dat ook. Hij wil altijd helpen. Dingen als de wasmachine vullen, dingen wegleggen, aanzetten, vullen, noem maar op, hij is steeds paraat. Hij vind het ook reuze om overal mee naar toe te gaan. In de winkel geeft hij gezwind mijn klantenkaart af, vlamt de bancontact kaart in het machientje, kijkt me even aan of hij de keuze bancontact/proton moet maken en typt dan 'ons' geheim nummer in. 'Ik zal dat nummer binnen een jaar of 10 wel veranderen' zeg ik dan meestal als ik de mensen achter me de wenkbrauwen zien fronsen omdat dat kleine dreumeltje de code blijkt te kennen.

Eén van de voorwaarden om naar het 3de kleuterklasje te mogen is blijkbaar kunnen tellen tot 20.
'Ok, Pieter. Tel maar tot 20'
'Ok, juf. 1, 2, 3, 4...' en hij telt vlot tot twintig. De juf besluit hem rustig verder te laten doen. Hij passeert de 20, de 30, de 40, de 50.
'..., 56, 57, 58, 59.' Hij stopt en kijkt de juf vol verwachting aan.
'Kan je niet verder?' vraagt ze verbaasd.
'Ja, hoor.'
'Euh...waarom stop je dan op 59?'
'Wel als mijn klok in mijn slaapkamer op 59 staat springt die nadien naar 00, daarom!'
Pieter ten voeten uit.

Druk weekend deel 1 - schoolfeest (vervolgd)

2007-06-26T07:41:00.000+02:00

We zijn erdoor geraakt. Door het drukke weekend en ik moet zeggen het viel best mee.

We begonnen zaterdag met het schoolfeest. Het begon met een aantal dansjes door de leerlingen, tussen de regendruppels door, want het weer was helemaal niet schoolfeest-minded. Na de dansjes en het afscheid van de zesde jaars die volgende jaar naar een ander school gaan, was het voetballen. De dochters tegen de moeders (de dochters wonnen) en de zoons tegen de vaders. En hier ging het mis. Er zaten een aantal jonge papa's tussen die nogal last hadden van prestatiedrang.

'Mannen', zei één van de vaders nadat én van die jonge vaders op korte tijd de kids op 2-0 achterstand zette, 'het is de bedoeling dat we de kinderen laten winnen. Ok?'
Iedereen knikte. De papa's stormden vooruit en maakten vervolgens 3-0 en 4-0. Terug de koppen bijeen.
'Mannen', zei één van de vaders opnieuw, 'het is de bedoeling dat de kinderen WINNEN. Ok?'
Weer knikte iedereen. En maakte één van die klojo's het 5de, 6de en 7de doelpunt. Achteraan lieten we die kleine gasten elk schot richting goal maken, maar het mocht niet baten. Het werd 8-3 ofzo. De kids liepen triest van het veld, de (oudere) papa's hoofdschuddend naar de mama's (wat versta je niet aan ze MOETEN winnen?) en één van de jongere papa's mocht zijn bengel gaan troosten omdat die wegens het verlies in tranen uitbarste. Ik denk dat we volgende jaar die jongere papa's zelf proberen te tackelen.

Dan was het penalty's trappen. De leraar 'in charge of' had een 10-tal leerlingen gekozen om de finale (!) ervan te spelen op het schoolfeest. Tien kids van de vele mochten keer na keer naar de goal trappen, een klein dozijn keer. En Wouter, die een arm en been overhad om mee te mogen doen, maar om één of andere reden niet geselecteerd was, zat langs de kant met een pruillip.
'Papa, ik wil ook penalty's trappen'
'Tja, willen wij de andere goal nemen of morgen ergens een plekje zoeken?'
'Nee, dat is niet hetzelfde. Ik wou hieraan meedoen.'

Niet dus, hij was niet geselecteerd. Begrijpe wie begrijpe kan. Pieter en mama waren al naar huis gegaan en het leek me een goed idee hetzelfde te doen.

'Spelen we multiplayer?' Ik dacht na. Ik had nog het plan om naar het Polderfestival te gaan, maar het was pas 20u. 'Ok, een uurtje', zei ik en even later was ik een uur lang aan de verliezende hand. Ik speel niet genoeg Battlefield ofwel Wouter te veel!

Druk, druk en oh ja... druk ook!

2007-06-21T06:56:00.000+02:00

Woensdag is altijd al een drukke dag geweest. Na-schoolse opvang, turnen, notenleer, noem maar op, het is een echte race en meestal is het al voorbij acht voordat ik in de zetel plof, moe en al uren daarvoor voldaan.

Gisteren was daarop geen uitzondering, enkel de 'te doen lijst' was anders dan anders. Om 14u15 had Wouter gedaan in het revalidatiecentrum, waar hij therapie volgt. De muziekschool was vervroegd dus dat konden we (joepie!) schrappen. Snel naar huis, boeken in de auto en naar de bib. Dan Pieter halen in de opvang en snel naar huis om snel wat pasta in een pot en wat gehakt, ajuin, paprika's en spaghettisaus in een pan te gooien. Voor de kids was het de overschot van de pannekoeken van de dag ervoor, niet dat ze dat erg vonden. Integendeel, ze vonden dat er te weinig waren.

Dan weer de auto in. Eerst de kids afdroppen (met step, rollerblades en bescherming!) bij oma en opa, en dan terug richting reva. Daar hadden we een info meeting over de 'beertjesklas' die Wouter kon volgen. Vrij saai, een uitleg die op een A4-tje had gepast, maar toch was het al 8u gepasseerd toen ik terug bij oma en opa stond.

De kids hadden zich geweldig uitgeleefd, steppend en rollerbladend, en hadden als bonus in bad gemogen. Proper en goed moe konden ze dus mee naar huis. Pieter viel zoals verwacht in slaap op weg naar huis, maar toen ik hem uit de auto tilde was hij plots klaarwakker.

Ik had gehoopt dat ze beide als een blok in slaap zouden vallen, maar dat was niet zo. Gegiechel, gepraat, maar ook gezeur en gezaag tegen elkaar omdat ze zo moe waren. Nadat Wouter voor de ziljoenste keer beneden was komen klagen over het gepraat van zijn broer (hij was natuurlijk muisstil geweest) en ik gedreigd had 'hun gat eens goed warm te zetten' vielen ze toch stil. Peace and quite at last, oef!

TV had ik geen zin meer in, dus snel even achter de computer. Mail checken, agenda up-to-date brengen, en ai, caramba, proberen de familie in Canada om te toveren tot 'Computer Deskundigen'. Niet dus, ik heb zelfs tegen mijn moeder gezegd dat zij en mijn zus de computer moesten ruilen voor ne goeie mixer!

Maar vooraleer ik tot die conclusie gekomen was, wees de grote wijzer al naar de 6 en stond de kleine tussen de 11 en 12. Shit, ik geraak er ook nooit in. 's Middags ben ik doodmoe (op de meeting zat ik te knikkebollen) en rond middernacht ben ik dan klaarwakker en nog niet zinnens te gaan slapen, ook al moet ik eruit om 5u 's morgens. The story of my life!

Gelukkig is het vandaag al donderdag en moet ik alleen zorgen dat ik snel thuis ben, want ze komen de mazouttank keuren ergens na 14u en daarna moet ik enkele computer analfabeten gaan tonen hoe ze de foto's van hun nieuwe digitale fototoestel afhalen, ook altijd fun ;-)

En dan kunnen we rusten. Lekker in de zetel hangen en rusten. Rusten voor het weekend dat veel te vol zit. VEEL TE VOL! TE veel leuke dingen om ze in één weekend te proppen, maar het kan niets anders.

Vrijdag begint met de eindhappening van de kunst academie, het schoolfeest van de kids en even mijn neus laten zien op het 'Polderfestival' dat mijn collega organiseert. Zaterdag personeelsfeest (we gaan lekker niet wegens te druk), mama die tussendoor nog examen gaat doen, dorpsfeest met Thor en de Ketnetband voor de kids. Zondag mogen we een stukje taart gaan eten bij mijn broer wegens jarig en dan snel naar de jaarlijkse badminton BBQ.

Maar nu eerst rusten en vroeg proberen gaan slapen. Als dat eens zou lukken!

Happy Birthday to You, in de wei staat een koe.

2007-06-19T21:25:00.000+02:00

Vandaag vierde mijn jongste zijn 5de verjaardag. Nou ja, vieren, eigenlijk is dat wat veel gezegd. In tegenstelling tot Wouter is Pieter er helemaal niet zo mee bezig. Het ouder worden op zich doet hem niets (je zou anders verwachten!) en kadootjes zijn een leuk extra, maar ook daar was hij niet mee bezig.

De ganse dag kreeg die kleine rakker telefoon van gans de familie en dat vond hij wel de max. Glunderen dat die kleine deed, telkens de telefoon ging (hoeveel telefoons rinkelen er trouwens nog?) en ik zei dat het voor hem was! Ik hoorde hem zelfs zelf Happy Birthday zingen aan de telefoon. Bleek later dat hij meezong met opa en oma. Hij leerde ze dan maar ineens 'zijn' alternatieve versie.

"Happy Birthday to You, in de wei staat een koe, die koe zegt 'I loveYou', Happy Birthday to You"

Toen we na school thuis kwamen droeg ik twee kadootjes binnen, legde ze op tafel maar hij bekeek ze zelfs nog niet. Nochtans was één van de dozen groot genoeg. Pas toen zijn grootmoeder hem eentje gaf begon hij ze open te maken, dan wel vol enthousiasme.

De valbescherming die hij uit het eerste pakje haalde vond hij kei cool. De step uit het volgende vond hij al helemaal de max. De valbescherming en zijn fietshelm op en hop, weg was hij.

We hebben het geluk dat vlak naast ons huis, dat in een doodlopende straat ligt, een parkeerplaats ligt van ongeveer 60 op 20m en dan reken ik de straat ernaast nog niet mee. Pure luxe dus voor die gastjes, die spelen hier op 'straat' zonder dat je je zorgen moet maken. De step was snel ingereden.

De kinderen waar de onze mee spelen zijn er van de buren, maar die van de overburen zijn eigenlijk kleinkinderen die naar hier komen naar school. Wouter is op korte tijd dikke vrienden met W. geworden. Die zou, als hij mocht, zijn boekentas in de voorhof laten staan om onmiddelijk te gaan spelen. Dat gaat dan van voetballen, krijten op de grond tot met al z'n tekenspullen naar de overkant trekken om daar samen kunstwerken te maken.

Normaal gaat Pieter slapen om 19u30, als hij gerust heeft 's middags mag hij wakker blijven tot 20u, maar vandaag als feestvarken mocht hij wat langer op straat lopen met de vriendjes en vriendinnetjes. Eerst was het tot 20u, maar uiteindelijk is het 20u30 geworden. Nu maar hopen dat hij er morgen uit kan of ik krijg mama morgen op mijn dak. Ach, en dan zeggen we maart dat ze er van geprofiteerd hebben, omdat zij examen was gaan doen op de avondschool. ;-)

PS I just love those Hoops and Yoyo Ecard, so we send Pieter the Shout one.

Cinema, McDonalds en gezaag

2007-06-18T06:42:00.000+02:00

Dinsdag wordt Pieter vijf. Normaal gezien trekken we dan met een tiental kids uit zijn klas naar één of andere overdekte speeltuin, om ze daar zoals een bende uitgelaten zotten te laten rondlopen en ze op tijd en stond van een drankje en een pannenkoek te voorzien. Kostprijs, een goeie 100 euro.

Kinderverjaardagsfeestje organiseren wil zeggen dat je minstens een week op voorhand uitnodigingen begint uit te sturen en dan wacht tot de laatste dag om te weten met hoeveel kids je daar zal zijn.

En daar gingen we deze keer in de mist. Omdat het laatste weekend van juni overvol zit moesten we het dit weekend doen. En donderdagavond moesten we nog uitnodigingen maken. Tijd voor een noodplan dus.

'Pieter, wat zou je ervan zeggen dat in plaats van naar de speeltuin gaan met vriendjes, we naar de cinema gaan met Wouter, papa en mama? Dan kan je in de grote vakantie wel eens een paar vriendjes uitnodigen hier thuis. En na de film gaan we naar McDonalds eten.'
'Ja, dat lijkt wel tof. En dan kan 'die' en 'die' komen spelen hé?'
'Yep. Ben je zeker? Film?'
'Ok'

En zogezegd zo gedaan. Zondag zaten we in de cinema om te kijken naar Shrek 3 in avant-premiere én Barnyard. Twee héél leuke films, en hoewel we verwacht hadden dat Pieter in slaap zou vallen tijdens de tweede film, zat hij op het puntje van zijn stoel tot het einde. Even later toen we bij McDonalds zaten viel hij wél bijna in slaap bovenop zijn Happy Meal.

Dat ze eigenlijk beide moe waren van zoveel film bleek in de auto tijdens het naar huis rijden. Ze hadden elk een verschillend computerspelletje gekregen in hun Happy Meal. Meestal ga ik dan wisselen, maar Wouter zei dat hij 2 verschillende 'toffer' vond en dat ze wel zouden wisselen. Niet dus! Zo gauw ze in de auto zaten was het een gezeur en gezaag voor die speelgoedjes en wie met welk zou spelen. Nu waren ze wel steendood, maar toch heb ik ze al in quarantaine geplaatst voor de komende dagen. Dat ze maar ruzie maken over speelgoed dat niet biepbiep doet!

Betrapt!

2007-06-16T10:22:00.000+02:00

Het is rond 23u als mama en papa beslissen om 'vroeg' te gaan slapen. De kids liggen er al in van 8u en 9u. Het is bloedheet in de slaapkamer en beide ouders liggen lekker dicht tegen elkaar, naakt, te bedisselen welke turnoefeningen ze wel zouden doen.

Het zou een begin kunnen zijn van een erotische film, moest het niet zijn dat het 2 dagen geleden in onze slaapkamer was.

Plots vliegt de deur open! Wouter staat in de deuropening en zegt:

'Ik moet morgen dat briefje voor het overnachten op school met de derdes en vierdes meebrengen of ik mag niet meedoen!'

Mama doet nog een verwoede poging de lakens over ons beide te trekken om zijn nieuwsgierige blik weg te houden.

'Ok, dat is knap, maar waarom klop jij niet als de deur gesloten is? En waarom slaap jij nog niet?'
'Wel euh...'

Het verdere verloop van het gesprek herinner ik me niet meer volledig enkel nog het onstopbare gegiechel (van het schrikken?) van mijn echtgenote. Ook het een bibberend verstijvend gevoel over heel je lijf, net zoals je ergens op de baan plots alles moet 'dichtslaan' voor een andere weggebruiker en je achterlaat met benen en armen bol van de adrenaline.

We lieten ons niet uit het lood slaan, stuurden hem terug naar bed met de geruststelling dat het papier al ingevuld op tafel lag en het morgenvroeg wel in orde zou komen.

De volgende morgen ging het gesprek echter verder.

'Mamaaaaaaa.....wat waren jullie eigenlijk aan het doen?'
'Aan het praten.'
'Nee, nee... want jullie waren bloot!', het hoge woord was eruit en werd gevolgd door gegiechel.
'Ja en dan?'
'Awel, je trok zo snel je kon de lakens er nog over maar ik heb gezien dat jullie bloot waren!', de grijns op zijn gezicht maakte waarschijnlijk mama een beetje onzeker.
'Ja en dan? Als ik van onder de douche kom en je komt binnen, sla ik toch ook mijn handdoek rond me?'
'Ja...en toch...'
'Ok, doe nu maar verder met wat je bezig was, straks ben je nog te laat op school.'

Toen mijn vrouw me 's avonds over hun gesprek vertelde, verbaasde ik me erover dat ze het hem niet gewoon had uitgelegd.

Die avond, na het msn-en, skypen én proberen fixen van de computer van mijn zus in Canada, én na het opruimen van Wouters lego ging ik naar boven.

'Zeg morgen eens tegen Wouter dat hij zijn lego moet opruimen voor hij gaat slapen.'
'Zeg het hem anders zelf, die is nog wakker!'

In de kamer bij Wouter:
'Hey, volgende keer je lego opruimen hé. Ik zou niet willen dat je grootmoeder erover struikelt.'
'Jaja....', diepe zucht.
'En iets anders, als je volgende keer nog eens uit je bed komt zo laat op de avond, eerst kloppen op de deur van mama en papa, hé?'
'Ok. ...... Wat waren jullie eigenlijk aan't doen?', zegt hij met een grijns op zijn gezicht.
'Wij waren aan het vrijen. Papa en mama zijn getrouwd en dan mag dat hé'
'Oh' er valt een stilte. Waarschijnlijk had hij van mij ook 'rond-de-pot-gedraai' verwacht, 'mama was een beetje beschaamd, ze wou het niet toegeven, maar ik had het wel door zenne.'
'Dat dacht ik wel, maar mama en papa zijn getrouwd. Als jij getrouwd ben zou je het ook leuk vinden als je kids je privé respecteren en eerst kloppen, of nog beter, in bed blijven 's avonds laat.'
'Oei, maar ik ga misschien niet trouwen zenne.'
'Dat doet er nu even niet toe. En trouwens, dit gevalletje, dat is geen gespreksvoer voor op school hé.'
'Nee? Hey makkers, mijn papa en mama waren aan het sexen en ik kwam dan binnenvallen...'
'Niet dus! Onze privé blijft hier en gaat niet mee naar school. Ok?'
'Ok', zegt hij met een grijns op zijn gezicht en ik zie dat hij niet helemaal overtuigd is.
'Ik vertel toch ook geen verhaaltjes over jou privé op school hé? Over hoe je in je blootje onder de douche staat?'
'Nee, dat is waar' en ik zie dat hij het door heeft.
'Wel te rusten.'
'Wel te rusten. Zeg...' begint hij, alvorens terug in het lachen uit te proesten.
'Slaap maar, je moet er al bijna terug uit.'

Ik doe het licht uit en wandel naar mijn eigen slaapkamer. Even later proesten wij het op onze beurt uit, als ik mama vertelt heb over mijn gesprek met Wouter. Misschien toch maar een reuzegrote grendel op de slaapkamerdeur?

Wat ga jij worden als je groot bent?

2007-05-29T19:51:00.000+02:00

Dat is wat de kleuters van Pieters klas en hemzelf al een week lang bezighoudt.

Ze werken rond het project 'beroepen' en praten en knutselen over alles wat daar mee te maken heeft. Een kapster kwam langs en vertelde over haar beroep én deed gel in hun haar! Waarschijnlijk kwamen er nog andere papa's en mama's langs om over hun beroep te praten.

Pieter heeft echter zijn keuze al gemaakt. Hij wordt dokter! Toen vandaag de dokter dan langskwam voor Wouter die ziek was nam hij zijn kleine stoeltje en hield de dokter goed in de gaten. Hier valt iets te leren, moet hij gedacht hebben.

Enkele dagen eerder, toen ik hem instopte om te gaan slapen, hadden we het er ook al over.

'En wat ga je worden?'
'Dokter!'
'Dokter?'
'Ja!'
'En als ik dan ..euh...hoofdpijn heb, mag ik dan bij jou een pilletje komen halen?'
'Yep.'
'En als ik dan bijvoorbeeld een zere rug heb, mag ik dan bij jou een spuitje komen halen?'
'Ja, hoor'

Hij knikt vol overtuiging, want de juf heeft blijkbaar al hetzelfde gezegd. Ze gaat bij hem op consultatie komen als ze een oud mevrouwtje is. Ze is potverdorie nog geen dertig! Is die nu al aan't voorzien in haar pensioen door haar kids de verschillende beroepen in te 'duwen'?

Ik besluit hem erin te luizen, hem te foppen.

'En als mijn distributieriem aan mijn auto dan vervangen moet worden? Kan ik dan bij jou ook een...euh...pilletje daarvoor komen halen?'
'Nee!'
'Nee? Waarom niet?'
'Dan moet je bij Roy zijn!'
'Bij Roy? Hoezo!'
'Wel, het is Roy die automaker gaat worden!'

En daar stond ik dan. De fopper met zijn monde vol tanden en een glimlach en grijns tot achter zijn oren.

Mijn gezondheid is binnen twintig jaar in goede handen en mijn auto waarschijnlijk ook! En toch, als ze dat pilletje uitvinden om puppies, puppies te laten blijven in plaats van grote honden, wel dan wil ik de variant die Pieter altijd dat schattige ventje laat blijven dat hij nu is. Net geen vijf en juist dat beetje wijzer en verstandiger dan papa denkt.

Telkens ik me depri voel, is even denken aan zulke momenten genoeg om me te laten glimlachen van oor tot oor. Jongens, ik hou van jullie beide. Jullie zijn de beste kids ever!

Rice Crispies op de vloer

2007-05-20T17:34:00.000+02:00

Als je altijd met de vroege shift staat, ben je telkens enorm blij dat het weekend is. Uitslapen is een luxe in de week, maar eigenlijk ook in het weekend. Onze kids moeten namelijk (a) blijven liggen tot 8u gepasseerd is, en (b) komen vragen of ze naar beneden mogen. Voor we deze regel invoerden gebeurde het al eens dat ze om 6u 's zaterdagmorgens TV zaten te kijken, terwijl wij nog sliepen.

Niet meer dus, wat wel betekent dat ze ons (zeg maar mij!) wakker maken iets na, maar meestal toch iets voor, 8u. Wouter krijgt dan zijn rilatine die naast mijn alarmklok geparkeerd staat en mag dan naar beneden, samen met zijn veel te wakkere broertje.

Ongeveer hetzelfde scenario deze morgen. Het is pas 7u15 wanneer Wouter naast m'n bed staat. Ik laat hem ondanks het (te) vroege uur maar naar beneden gaan, want anders maakt hij zijn broetje toch maar wakker. Pieter is er dan uiteindelijk om 8u. Tien minuten nadat hij beneden is klinkt het geruzie al. Ik roep Wouter terug naar boven (lang leve binnenhuistelefoons!) en geef hem zijn vergeten rilatine en vertel hem dat ze terug hun bed in gaan als ik nog geruzie hoor.

Wanneer ik dan korte tijd later beneden kom hebben ze al gegeten. Er heeft er zelfs eentje aan de salontafel voor de TV gegeten, iets wat niet mag wanneer ze alleen beneden zijn. Het gevolg is meestal meer ontbijtgranen op de grond dan in hun magen.

Wanneer ik Wouter vraag wie daar heeft gegeten ondanks het verbod, wijst hij naar Pieter, die op zijn beurt ontkent. Ik zeg hen dat ik wel zeker weet dan één van hen daar gegeten heeft, want dat de vochtige 'rice crispies' nog onder de tafel liggen. Beide ontkennen ze, dus vertel ik hen dat ze beide straf zullen krijgen als één van hen volhard in de leugen.

Wanneer zij naar de kerk vertrekken en ik naar de badminton, is het nog onbeslist. Pas uren later aan tafel tijdens het middageten bekent Wouter terloops dat hij het was geweest én dat hij het nu opbiecht omdat hij er eens goed over had kunnen nadenken. Tja...! Ik zeg hem dat ik over zijn straf, die erger wordt vanwege de leugen, ook nog wel eens zal nadenken.

Een kwartiertje later komt hij bij me.

'Papa, 2 dagen geen PC of PlayStation, lijken mij een goeie straf.'
'Ohja? Vind je dat niet erg?'
'Natuurlijk maar ik moet toch straf krijgen hé? En ik heb tijdens mijn logeerpartijtje bij Tante V. al genoeg kunnen spelen op de PS2. Of nee, toch niet, want ik heb veel met mijn Bionicle gespeeld, zeker 3 uur!'

Ik besef dat hij eventjes zijn eigen straf bijna onderuit haalde, maar ik vind het toch een goed idee. Ik heb liever dat hij vandaag en morgen gans de dag 'gewoon speelt'. Misschien wil Pieter nu ook iets mispeuteren, dan kan ik hem dezelfde straf geven en alles voor mezelf reserveren! *lacht*

Huiswerk op woensdag

2007-05-11T15:05:00.000+02:00

Woensdag had Wouter huiswerk bij en dat is een unicum. Zij krijgen zelden huiswerk mee op woensdag (ik herinner me de laaste keer zelfs niet meer!). Hij had het gepresteerd om die dag zo weinig van zijn rekenoefeningen te maken, die ze in klas hadden gekregen, dat de juf ze hem had meegegeven naar huis.

Al in de naschoolse opvang werd ik er attent op gemaakt dat hij huiswerk bij had. Goed van hen want woensdag ben ik net iets lakser in het nakijken van zijn boekentas. Ik haal Wouter en Pieter omstreeks 15u30 af van de naschoolse, rijdt met hen een dorp verder om Wouter af te droppen aan de muziekschool (waar mama hem 90 minuten later terug oppikt wanneer zij naar huis komt van werk) en ik rijd met Pieter huiswaarts om alvast voor eten te gaan zorgen. Wanneer Wouter dan thuis is rond 18u en we bijna onmiddelijk aan tafel gaan, wel... dan is papa na het eten al een beetje lakser met boekentassen controle. Op andere dagen gebeurt dat onmiddelijk bij het thuiskomen, vlak nat het uittrekken van jassen en schoenen.

Nu was deze woensdag nog iets drukker dan anders. Na het avondeten mochten de kids naar de broer van papa, want papa en mama gingen naar de basket kijken. De Antwerp Giants tegen de Henegouwse basketters van Bergen. Om 18u30 reden we dus al richting Nonkel G.

Wouters huiswerk was meegekomen maar aangekomen stormde hij onmiddelijk op het speelgoed van zijn neefje T. Nu is er één ding dat Wouter steeds fantastisch vind om te krijgen en dat is 'langer opblijven'.

'Kijk, ik verwacht dat je huiswerk klaar is tegen dat we je terug komen halen. Ik verwacht dat je het eerst afmaakt voordat je gaat spelen. Ok?'
'Ok'
'Als je het een beetje goed maakt, en niet maar wat getalletjes op je blad kiepert, kan je morgen een kwartiertje opblijven en wie weet wat hangt er nog aan vast. Cool?'
'Cool! Ik begin er direct aan'

En het moet gezegd. Hij heeft er een lange tijd mee bzeig geweest, veel langer dan het kwartier dat hij langer mocht opblijven, maar hij besefte wel dat het ene los stond van het andere. Dat huiswerk gemaakt moet worden en zeker als papa het weet en niet vergeet.

Geslapen

2007-05-03T22:13:00.000+02:00

De titel hierboven had evengoed kunnen zijn: Wanneer kids stil zijn.

Papa had het gisteren een beetje te lang getrokken. Half voorbij middernacht wanneer je er iets voor 5u terug uit moet is echt te weinig slaap. Al een geluk dat ik vandaag buitendienst had. Lekker in het zonnetje én frisse lucht, dat is wat ik nodig heb op een dag die volgt op een nacht met te weinig slaap.

Onderweg naar huis zit ik dan te knikkebollen en plannen te maken voor een dutje alvorens de kids van school te halen, maar daar komt acht keer op de tien dan niets van in huis. Eens de auto uit ben ik terug tip top. Ook nu zo, was het niet dat ik rond 16u30 terug een dipje kreeg.

'Papa, mogen we op de PlayStation/Pc?'
'OK, een uurtje, niet langer en terwijl gaat papa een uurtje maffen. Tot binnen een uurtje'

Wouter verdwijnt achter de PS boven, Pieter achter de PC vlak naast m'n zetel waarop ik me languit heb gelegd. Een paar keer vraagt hij mijn hulp waardoor ik me telkens moet rechtslepen van de zetel maar uiteindelijk wordt hij stil en ben ik 'vertrokken'.

Plots gaat de telefoon. Het is m'n broer én het is 19u15. Shit, die gasten kunnen zich bezig houden/stil zijn als het nodig is. Ze weten trouwens ook dat papa een brompot/razende zot is als hij ligt te slapen én je hem bruut wakker maakt. Rustig, kalm en zachtjes zijn hier dan de instrukties.

Na het eten is Pieter dan rustig gaan slapen. Even was er een 'ik-wil-niet-gaan-slapen-poging', maar die was 5 minuten later al omgezet in licht gesnurk. Met Wouter heb ik dan nog naar onze dagelijkse soap gekeken. Flight 29 down, een soort 'Lost' voor kids en daarna naar 'Het leven zoals het is:Luchthaven' wat nu heel herkenbaar is omdat we er zopas zelf nog waren in Zaventem.

Wouter heeft ook een schema van zijn 'examens' meegekregen. Ze starten op 31 mei en eindigen op 11 juni. De voorbereidingen beginnen iets eerder. We houden onze vingers alvast gekruist! Mama zal haar handen vol hebben. *lacht* Nog 8 weken en het is weeral grote vakantie. Het zal er snel zijn!

Galactik football

2007-05-02T17:53:00.000+02:00

Wouter is plots in de ban van voetbal. Zoals vele jongens van 9, denk je dan, maar het gaat hier over iets heel anders. Het gaat over de cartoon reeks 'Galactik football'.

Wat is het? Galactik Football (GF) is net als gewoon voetbal, maar het is veel moderner. Ze kunnen gebruik maken van de flux: een krachtige energie, die hen over het plein doet vliegen. Ieder team heeft een ander soort flux. Ze hebben ook maar 7 spelers in hun team en geen 11.

Wouter gaat slapen met GF en wordt er mee wakker. Hij vroeg me een paar dagen geleden zelfs wanneer hij naar de voetbal mocht. Een drietal jaren geleden, hij was toen 6, liet ik hem al eens gaan (proberen) voetballen. Met Pieter in de maxi-cosi stond ik 90 minuten in de kou te wachten. Wouter vond het heel geestig om tegen de doelpalen te staan rusten (moet je daar niet eerst voor moe zijn?) of met de tip van zijn schoen gans de kalklijn te volgen, al schoppend. De anderen waren toen druk bezig met achter de bal aan te rennen. Na een drietal oefenlessen hadden we in de gaten dat voetbal niets voor hem was ... en dan krijgen we nu dit.

Alles draait even rond voetbal voor hem. Op PlayStation heeft hij Fifa gevonden, een voetbalspel. In de opvang op woensdag heeft hij een pracht van een voetballer in klei gemaakt (binnenkort te bewonderen bij mama). Op weg naar huis vraagt hij of ik even langs de speelgoedwinkel wil rijden om een voetbal te kopen. Thuis moet ik de basketbal oppompen zodat hij wat kan gaan 'sjotten' (nee, op een basketbal wordt NIET 'gesjot' Wouter!). Het programma zelf waar hij zo zot van is moet voor alles wijken en papa MOET de video programmeren, want hij heeft het vandaag verdorie gemist. Al een geluk dat papa nog een oude aflevering vond op Google Video!

Het zal zo nog wel een tijdje duren. Wouter kan zich ongelooflijk in iets vastbijten (tot voor kort waren het nog racewagen en 'driften' zoals in The Fast and the Furious: Tokyo Drift), daarvoor waren het schepen, enz. Het duurt telkens enkele weken en 80% van zijn tijd en ideeën gaan er dan naartoe. Wat een geluk dat het nieuwe voetbal seizoen pas start in september!

Morgen zal het verdriet dan ook groot zijn als hij er op uit komt dat hij gisteren waarschijnlijk de finale (letterlijk en figuurlijk!) aflevering heeft gezien en ze het vanaf vandaag/morgen niet meer uitzenden.

Hieronder een stukje uit GF.

De eerste werkdag

2007-04-24T22:38:00.000+02:00

Vandaag was mijn eerste werkdag na onze vakantie. Overslapen was er niet bij, Pieter kwam me wakker maken ergens rond 4u. Hem proberen terug in stoppen was ijdele hoop, want toen ik me aan't klaarmaken was om 5u, schrok ik me rot toen hij plots in de gang stond in het schemerdonker.

Mama heeft nog gepoogd hem bij in bed te nemen, maar hij was al (te) wakker. En wakker wil bij hem zeggen verhalen vertellen tegen 300 per uur.

Mijn hoofdpijn waarmee ik van het vliegtuig stapte zit er nog steeds, soms bonkend soms een beetje sluimerend, maar steeds zeggend 'je bent nog niet van me af'.

Het verhaal over hoe ik op onze tweede dag in Canada de achtergebleven valies van mijn groetmoeder aan mijn moeder ging overhandigen, vermomd als werknemer van de plaatselijk luchthaven, zonder dat ze me herkende (!) vonden ze wel grappig. Men moeder verwachtte immers enkel haar eigen moeder, niet ons ganse gezin!

Net als Wouter en Pieter op school kon ik de verhalen de ganse dag vertellen, iedereen leek wel te weten waar we geweest waren. Ik had het nochtans (zo meen ik me te herinneren!) maar een select publiek ingelicht, maar misschien wil ik me dat wel anders herinneren.

Voor de kids was dat anders. Zij wisten pas de morgend dat we ze wakker gingen maken dat we weg gingen, naar Canada en de familie daar dan nog. De vriendjes op school vroegen zich waarschijnlijk wel af waar Wouter en Pieter gezeten hadden, maar de 'coole' kleren van ginds gaven Wouter waarschijnlijk genoeg gespreksstof.

Vandaag was ook de dag dat Wouter (samen met de andere leerlingen van zijn juf piano) een miniconcertje moest geven in de hoofdzetel van de muziekschool. Ondanks dat e weinig tijd was geweest om te oefenen heeft hij het eer goed vanaf gebracht. Zoals altijd moesten ze zichzelf aankondigen en zeggen wie ze zijn en wat ze gingen spelen. Weer viel Wouters onhandige, vergeetachtige manier van doen in de smaak.

"Ik ben Wouter en speel als eerste nummertje het liedje Krijgertje Spelen als tweede ...euh..Dat ben ik vergeten en als derde...euh...Dat ben ik ook vergeten"

Hilariteit alom en het applaus was al binnen voordat hij begonnen was. En terwijl hij er thuis tijdens het oefenen (voor mijn ongetrainde oor) er weinig vanaf bracht deed hij het daar (volgens de juf, die ook nog eens blij was dat hij gekomen was!) wel goed.

Binnen 3 weken, op 29 mei is het piano-examen en tevens de laatste les. Ben eens benieuwd hoe hij het dan zal doen en hij zal waarschijnlijk zijn herwonnen vrije tijd prachtig vinden.

We zijn terug thuis

2007-04-23T07:47:00.000+02:00

Voorbij gevlogen zijn ze, die 3 weken in Canada.

Makkelijk was het niet altijd. Zoals ik hiervoor al zei moesten we plots 24 uur per dag met onze kinderen door brengen. Ze maakten ons 's morgens wakker, 's avonds was het een gevecht om hen in hun bed te krijgen, voor je zelf te moe was om wat private/relaxing time te hebben.

Dit jaar zaten de kids ook middenin iemand anders territorium. Ze speelden in iemand anders speelkamer, met iemand anders speelgoed en laat delen nu net niet het gemakkelijkste zijn voor de meeste kinderen, vooral als het dan nog door drie gedeeld moet worden.

Dat was vorig jaar in Turkije dan enigszins anders. Er was geen massa speelgoed om te delen/ruzie over te maken. Er was het zwembad en dat was het. Pieter dook met een vriendinnetje (meestal) het babybad in, Wouter met een vriendje het grotere zwembad en de interactie tussen de twee was een pak minder.

Nu ben ik er zeker van, dat naarmate Pieter ouder wordt, ze meer en meer hun plaats gaan vinden ten opzichte van elkaar, maar op het moment is het toch nog moeilijk voor hen én voor ons. Altijd moeten 'scheidsrechteren' is niet altijd even leuk.

En Canada? Prachtig, maar dat wisten we al, we waren er nog al geweest. Het weer was kouder dan in België én toch warmer. Heel raar hoe je bij 14 graden gans de dag in een T-shirt rondloopt en verbrandt in minder dan 30 minuten.

Het was ook een blij weerzien van de familie. De kleinste onder hen hadden we nog niet gezien, Pieter hadden ze ginds nog nooit gezien , dus dat was ook leuk.

Was er ook iets dat tegenviel? Ja, het moeten terug komen. Het besef dat je na 3 weken samenleven je mekaar een ganse tijd gaat moeten missen. Het besef dat chatten/mailen/bellen maar half zo leuk is.

Wouter begreep papa's tranen dan helemaal niet. Hij dacht dat papa een grapje maakte door te doen alsof. Het drong bij hem pas door toen we door de douane waren en moesten wachten op ons eerste vliegtuig richting België. Hij besefte dan pas wat hij ging achterlaten en het deed pijn.

Toen Pieter me tenslotte vanacht om 3 uur riep vanuit zijn bed schrok ik me dood. Ik vond het licht niet, wist niet juist waar ik was (in Canada toch?) en moest ADHD-mama vragen voor me het licht aandoen voor ik te hulp kon schieten. Een half uur later zat ik met m'n kleinste, klaarwakkere vriendje beneden naar tv te kijken. Wouter moesten we wakker maken om 8u om naar school te gaan. Die paste zich ginds ook al het snelste aan!

2007-04-09T00:02:00.001+02:00

Canada had in 2005 32.299.496 inwoners en is het op één na grootste land ter wereld in oppervlakte, na de Russische Federatie. Het is ongeveer 5500 km breed en 4000 km lang van het zuiden tot ver boven de poolcirkel, of 9.970.610 km².

Ter vergelijking: België had in 2004 10.421.137 inwoners en is 30.528 km² groot

Zomers kunnen in grote delen van Canada, vooral het zuiden, opvallend warm zijn en vaak vochtig. De gemiddeld warmste steden in Canada zijn Vancouver, Victoria en Windsor, de meest zuidelijk gelegen stad. Een klein woestijngebied bevindt zich in de wijnstreek Okanagan (hier zitten wij!), in het zuiden van Brits-Columbia .

Meer over Canada op Wikipedia.

We zijn er al een week

2007-04-08T23:18:00.000+02:00

Zoals jullie konden lezen op de blog van ADHD-mama zitten we in de Canada. Ik zeg expres 'de' Canada omdat ze hier, net zoals in de Limburg iets trager spreken. Op zich is daar niets verkeerd aan, alleen wil dat zeggen dat de Canadese tak van de familie de snelheid van ons vlaams niet altijd kan volgen.

Voor onze kinderen, maar ook voor ons, was het in ieder geval een hele aanpassing. Je spendeert de hele tijd met elkaar waar het voor adhd-mama zich beperkte tot de (hectische) morgend en vanaf avondeten tot bedtijd. Voor mij werd van 15u15 tot bedtijd plots 16 uur per dag. Daar kwam de eerste week de jetlag nog eens bij (9 uur tijdsverschil), het bijna 24u onderweg zijn, papa die op 48u tijd slechts drie sliep, enz.

Ondertussen loopt het wel al wat vlotter. Kinderen, met of zonder ADHD, blijven kinderen, meer nog, ouders blijven ouders. Wat wij hardstikke vervelend of te luidruchtig vinden is voor hen gewoon plezant.

Het terug zien van de familie is natuurlijk de eerste reden waarom we hier zijn. We maken ons geen illusies. Van het ene naar het andere Canadese natuurpark rijden is er niet bij, dat is gewoon niet leuk voor de kids. Uren in de auto zitten, want de afstanden zijn hier enorm is niets voor hen. Een ritje naar Walibi vanuit onze woonplaats resulteert na 10 minuten al in 'zijn we er nog niet!'

Versta me niet verkeerd. Het is hier leuk, het weer werd bijna subtropisch de laatste dagen, en gewoon rondlummelen met de familie in dit dorpje in Britisch Colombia, is, wel als de kinderen een beetje meewerken, best relaxend en is dat nu niet wat een verlof/vakantie zou moeten zijn?

Ziek

2007-03-27T23:11:00.000+02:00

Wouter is ziek. Bronchitis zegt de dokter. En dat net voor de paasvakantie begint. Zondag vermoedde ik nog één of andere vorm van schoolmoeheid (papa, ik wil niet naar school morgen), maar tegen dinsdag was het verdict dus brochitus.

Drie uur hebben we bij de dokter gezeten om dat te vernemen. Allez, niet echt BIJ de dokter, wel 2 uur en half in zijn wachtkamer. Een volle wachtkamer! Hey, misschien was mijn diagnose wél juist en heeft hij die bronchitis 'gekregen' in de wachtzaal. Diene kleine naast ons hoestte voortdurend, diene oude twee stoelen ook al.

Anyway, belangrijk is dat niet, 't is niet dat die mensen mee zijn medicijnen gaan betalen. Wouter was dus thuis vandaag én morgen ook. Misschien moet ik ook (oei, ook!?) wel een brochitus 'faken' en lekker thuis blijven.

Terwijl ik met Wouter in de wachtzaal zat keek Pieter verder naar 'Piratenplaneet'. Dat zinde Wouter niets, maar hey, hij kon verder/opnieuw kijken na het eten. Wist ik veel dat we pas om 21u15 buiten zouden zijn bij de dokter en dan nog moesten (avond)eten.

"Mannen, na het eten nog het beloofde ijsje en dan bedjes in, right?"
"Neeje, papa, niet right. Ik mocht nog een film kijken"
"Ja seg Wouter, het is wel al bijna tien uur"
"Ja en? Ik ben morgen toch thuis. Ik kan toch uitslapen?"
"Euh, misschien wel, maar ziek thuis zijn is geen vakantie. Op tijd erin en wie weet uitslapen kan, op tijd er uit mag ook."

Gevolg, een pruillip van hier tot ginder en een papa die probeert uit te leggen wat overmacht betekent. Maar dat zal ik morgen nog eens moeten proberen, als hij zijn pilletje 'redenaties-van-papa-volgen' heeft genomen!

Winnen én verliezen

2007-03-19T14:42:00.000+01:00

Het zijn niet altijd computerspelletjes hier ten huize. Soms willen de kids al eens een gezelschapsspelletje spelen én winnen van mama en papa.

Zo ook zondagavond. Al een heel weekend was ik Pieter aan het beloven dat we UNO zouden spelen. Mama was weg voor een vrouwen-weekend met de kerkgemeenschap, dus de vrije tijd voor papa (alleen thuis met de kids en grootmoeder!) was beperkt.

Pas een half uurtje voor het slapen gaan, kon ik wat tijd vrijmaken. Nu laat ik de kids niet gauw winnen, ze moeten maar leren verliezen ook, maar zo vlak voor bedtijd was ik toch van plan hem te laten winnen. Kwestie van hem met een leuk en happy gevoel bed in te stoppen.

Het 'loeren' in Pieters kaarten was niet moeilijk, hij flasht ze voortdurend. Na 3 spelletjes gewonnen te hebben dankzij papa's vakkundig valsgespeel zei ik dat we aan het laatste spel begonnen.

'Het is al over bedtijd makker, laatste spel! En euh...genoeg gewonnen hoor, nu is het aan mij om eens te winnen!'
Hij knikte, 'Ja, want ge hebt nog niets gewonnen hé.'

We deelden de kaarten en begonnen eraan. Ik was niet van plan te winnen en speelde hem naar de hand, hield kaarten achterwege waarmee ik kon winnen, kortom, alle truuken van de 'foor'.

Ik zag zijn laatste kaart. Ja, hij kon uit en winnen.

'Hey, waarom pak je een kaart, Pieter? Je kan leggen hoor. En winnen!'
'Nee nee, papa, nu moet jij eens winnen. Je hebt nog niets gewonnen.'

En zo liet men jongste me ook eens winnen. En ik moet zeggen, zo is verliezen voor hem ook nog leuk!

GSM

2007-03-13T18:19:00.000+01:00

"Papa, wanneer krijg ik een gsm?"
Lap, denk ik, het begin van het einde is begonnen.
"Ach Wouter, ... als je 12 bent?"
"Pas dan, pfffff, moet ik echt nog zooo lang wachten?"
"Wie weet, misschien nog langer", zeg ik terwijl ik me bedenk dat hij tegen zijn twaalfde waarschijnlijk met de bus naar school zal moeten gaan, ons 'boerendorp' achterlatende. Dán, en alleen dan, is een gsm nuttig voor zo'n jonge kinderen. Het geeft hen een idee van vrijheid, maar vooral ons als ouder een (vals?) gevoel van veiligheid. Dat je weet dat zij jou en jij hen kan bereiken in geval van nood.

"Wat zou je nu eigenlijk met zo'n gsm doen? Bellen is vreselijk duur en naar wie zou je dan bellen?"
"Awel, ik zou er mp3's op spelen enzo."
"Hhmm, enzo hé" Ik bedenk met dat hij het moet gemerkt hebben dat ik op mijn smartphone wel al eens een mp3tje speel, of een filmpje kijk. "Zou een mp3 speler dan niet beter zijn?"
"Ja, eigenlijk wel."
"Dan moet je er ééntje kopen hé, je weet wel, sparen enzo."
"Wat kost dat dan?"
"Je hebt al een simpele voor 30 €, een duurdere voor een pak meer."
"Een simpele is goed genoeg, hoor."
Hhmm. Die moet ik onthouden.
"Trouwens" vervolgt hij "als ik morgen dan nog eens ga rolschaatsen kan ik de jouwe gebruiken."
"MIJN GSM?"
"Nee, nee, je ronde mp3 speler" zegt hij en hij doelt op een krijgertje van Test Aankoop dat het nooit goed deed, zoiets waarvan je onmiddellijk snapt dat ze het gratis meegeven, net zoals dat muurprojectieklokje dat in dezelfde doos zat en het ook nooit goed deed.
"Ohja" zeg ik en denk, muziek in je oren, rolschaatsen op straat en een negenjarige ADHD-er
is gedoemd om te mislukken.
"Vertrek maar naar de piano les en...nee, nee, nee, NIET MET JE ROLSCHAATSEN, met de fiets, daar hadden we het daarstraks al over gehad, einde discussie!" onderbreek ik hem en hij vertrekt.

Zoals ik al zei, het begin van het einde is begonnen. *diepe zucht*

Een bolletje draaien

2007-03-11T20:14:00.000+01:00

Wat doet een ADHD-er die niet kan slapen en waarvan de rilatine al lang is uitgewerkt? Wel, die draait een bolleke!

De meesten (vooral mannen, maar ook vrouwen, zeker weten) beginnen nu te grinniken en onbewust aan hun neus te pulken. Een bolleke 'neuskeutel' draaien en eventueel nog wegschieten, wel zeg me nu eerlijk, wat is er leuker!

En toch is dat niet het soort bollekes dat een ADHD-er draait. Nee, zijn recept is een beetje anders. Men neme een vijftal rollen toiletpapier, meer mag, minder niet en begint te draaien. 't Is een beetje als een sneeuwman maken. Het begint met een klein bolletje en het eindigt groot.

Even groot was mijn verbazing vanmorgen toen ik niet Wouter maar een reuzebol toiletpapier in zijn bed vond. Ik hoopte nog stilletjes dat het een vermomde voetbal was, maar nee, het was de 'real deal'. VIJF ROLLEN SCHIJTPAPIER! Als ge die op uw teen laat vallen als ge op het 'gemak' zit, kunnen ze u afvoeren met een gebroken voet.

Mijn eerste reactie was: "Vijf rollen, vijf dagen zonder pc/computer!" wat later bewust werd afgezwakt naar één dag. Alhoewel het een geweldige grap is moest hij tenslotte slapen op het moment dat hij 'bolde' en niet over gans het huis op strooptocht naar nog een rol! Oh ja, en hij moet het terug op rolletjes rollen ook.

De beruchte bol, met daarnaast een gewone rol, zodat je de grootte kan inschatten.

Of hoe het ook zou kunnen.

Papa weekend

2007-02-26T22:16:00.001+01:00

Dit weekend was het fulltime papa weekend.

Een kleine twee jaar geleden was ik te gast op een LAN-party van vrienden. Het was een gezellige boel en eigenlijk had ik er veel spijt van dat ik er niet bij kon zijn. Wel nam ik me voor de volgende van de partij te zijn.

Zodoende trok ik dit weekend gepakt en gezakt richting één of ander parochiezaaltje om 24 uur aan een stuk te gaan gamen, maw 24 uur spelletjes te gaan spelen.

Dat het samen viel met het verjaardagsfeestje van mijn schoonmoeder (waar ik dus niet bij kon zijn) was voor velen voorbedachte rade, maar dat was echt niet zo, enkel goed meegenomen ;-)

Daar aangekomen met computer, scherm, drank, eten, software en een massa kabels begonnen we eraan om na een uurtje de eerste tegenslag te incasseren. De stroom viel uit en wanneer hij terug aan kwam bleef het 'ledje' op mijn externe harde schijf eigenwijs pinken en niemand thuis geven, wat ik er ook mee probeerde.

Een uur foeteren (hé, één van Wouters woordenschat woordjes van zijn huistaak die we gisteren maakten, zie de mama-blog) later werd ze opzij gezet en was er enkel nog plaats voor leute en plezier/vertier. Het is echt geweldig ontspannend je vrienden virtueel omver te knallen zonder kinderen rond je hoofd die de meest onmogelijke vragen komen stellen op de meest onmogelijke momenten. RELAXING!

Tegen 5 uur 's morgens was het voor mij toch even platte rust tijd tot 9u om dan nog wat verder te doen tot 13u. Na 24u was het dan tijd om in te pakken en toe te geven dat het leuk was geweest maar dat ik de kids gemist had.

Terug thuis vraag ik dan ook aan Pieter:
'Heb je me gemist?'
'Nee zenne.'
'Huh?'
'En jij Wouter?'
'Ik wel papa, ik ben blij dat je terug bent.'
'Zeg Pieter, weet je eigenlijk wel wat gemist betekent?'

Nee, dat wist hij niet. En na een woordje uitleg bleek hij papa toch gemist te hebben. Oef!

Schoonmoedermopjes

2007-02-26T21:28:00.000+01:00

Ik was er niet bij dit weekend dus ik heb nog wat in te halen...

Aan mijn vrouw gaf ik alvast een verjaardagskaartje mee.
Lieve schoonmoeder,
Helaas kan ik deze verjaardag niet van de partij zijn bij uw traditioneel gezellige koffietafel, in verband met een LAN-party. Maar koop voor uzelf een mooie bos bloemen.
Hartelijke groeten,
Uw liefhebbende schoonzoon
P.S Ik had er een briefje van vijftig euro willen bijdoen, maar de envelop was al dichtgeplakt.

Ik kwam laatst m'n schoonmoeder tegen op de fiets, ze zei dat ze naar de begraafplaats ging, dus vroeg ik: "Wie brengt dan je fiets terug?"

Vorige week zat ik op café en zei ik tegen één van de klanten: "Mijn schoonmoeder is een engel," waarop hij antwoordt: "Dan heb je geluk, de mijne leeft nog."

Terwijl ik buiten in de tuin aan 't werken ben, komt mijn buurman aangestormd: "Kom snel helpen, mijn schoonmoeder is op zolder en wil door het raam springen."
Ik kende die schoonmoeder en wist wat een moeilijk mens dat was en vroeg mijn buurman wat dan toch het probleem was.
Antwoordde hij: "We krijgen het raam niet open!"

Enkele manieren om uw schoonmoeder aan te geven dat ze vrij ongelegen komt:
"Komt u binnen! Bent u te voet of hebt u de bezem genomen?"
"Welkom, welkom! Pak twee stoelen en ga zitten."
"Drinkt u iets? Een Molotovcocktail?"

Laatst kwam ik bij de apotheker.
"Ik zou graag een portie arsenicum hebben."
"Maar meneer, dat is een sterk vergif, dat kan ik u niet zo maar meegeven."
Daarop toonde ik hem een foto van mijn schoonmoeder, en die brave man antwoordde:
"Aha, meneer heeft een voorschrift!"

De specialist en de onderhandelaar

2007-02-14T07:11:00.000+01:00

Gisteren moest ik met Pieter nog maar eens naar de specialist neus, keel maar vooral oren. Pieter hoort niet (veel) meer. Vorige zomer in augustus had ze voor de 3de keer diabolo's oftewel 'buiskes' in zijn oren gestoken. Om één of andere reden verzamelt hij zoveel vocht achter zijn oren, telkens hij verkouden is, dat hij het grootste deel van zijn gehoor verliest. Vergelijk het een beetje met onder water proberen te horen. Zijn geluk/ongeluk is dat zijn trommelvlies zo snel herstelt, dat het op een wip en een gauw die dingetjes er terug uit duwt.

We moesten aan de andere kant van Sint Niklaas zijn om 16u20 en aangezien Wouter om 17u30 op de pianoles moest zijn liet ik hem thuis wegens 'we geraken toch niet op tijd terug'. Dat achterlaten gebeurde met de nodige regels en afspraken. Huiswerk moest eerst gedaan worden, volledig, geen uitzonderingen. Hij moest om 17u25 vertrekken naar de les en ik wou dat hij perfect gehoorzaam was, want hij zou samen met mijn 81 jarige grootmoeder thuisblijven.

Net voor we vertrokken keek ik in zijn agenda en zag dat hij een massa werk had. De juf was maandag naar een studiedag gemoeten en had haar kinderen een aantal taken gegeven. Waarschijnlijk had hij dat aanzien als vrijblijvend en had hij er weinig of niets van gemaakt. Daarom had ze dinsdag dan maar in fluo stift gemarkeerd wat hij tegen donderdag thuis moest maken. Toch begon hij al snel te onderhandelen.

'Mag ik PlayStation spelen wanneer het af is?'
'Daar zal geen tijd meer voor zijn. Je hebt amper een uurtje voor al dat werk'
Zijn tempo kennende was dit werk voor 2 uur, iets wat een ander misschien 45 min over deed.
'Ach, echt wel zenne'
'Ok, als er tijd is mag je, maarrrrr ... Als je je overgrootmoeder in de luren legt door te zeggen dat je taken allemaal gemaakt zijn om PS te kunnen spelen, krijg je een PS- en Tv-verbod voor drie dagen! Ok?
'Ok!'

Het was exact 17u25 toen ik de oprit opdraaide. Hij vertrok juist. Alles was af én hij had al PS gespeeld. Ik heb de tijd niet meer gehad om het na te kijken, maar dat doe ik deze middag zeker. Ik hoop voor hem dat hij alles gedaan heeft zoals het hoort.

En wat zei de specialist? We mogen met Pieter maandag terug naar het hospitaal. Nieuwe 'buiskes', nieuwe oren zeggen we soms wel. Wie weet, misschien 'masjeren' deze beter dan de oude!

Vrijaf

2007-02-07T06:43:00.000+01:00

Het moet gezegd. Het gaat deze week uitstekend met Wouter.

Het lijkt wel alsof hij plots een aantal regels doorheeft. Hij corrigeert Pieter een pak minder, hij gaat minder de confrontatie aan, hij krijgt 'stappen vooruit' op school, hij is 'quick' met zijn huiswerk en gaat zonder morren slapen. Het is een zodanig verschil met de week ervoor dat het opvalt.

Want op zo een moment ook meer komt bovendrijven is hoe lief hij wel kan zijn. Volhouden Wouter!

Wat hij dikwijls niet doorheeft is wat een impact zijn gedrag heeft op Pieter/ Het straalt af op Pieter. Spijtig genoeg dikwijls met een dag vertraging, maar toch.

Het is echt leuk om al enkele dagen vrijaf te hebben van het scheidsrechteren.

Toernooi

2007-02-05T00:19:00.000+01:00

Zondag was de dag van ons eigen club badminton toernooi. De kids naar oma en opa (thanx!) en wij de ziel uit ons lijf lopen achter pluimpjes die we net hebben weggeslagen en die met een nog grotere rotvaart terug komen. Leuk, echt!

Omstreeks 17u was het dan gedaan, douchen en prijsuitreiking. Nee, we waren niet eerst in onze poule. We waren 4de van vijf. ADHD-mama deed het (voor de eerste keer al onmiddellijk) beter met 3de van zes.

Het was dan al 18u30 toen ik de kids afhaalde bij oma en opa. Ze waren voorbeeldig braaf geweest (joehoe!). Nochtans, terwijl ik met opa een praatje deed begon het getrek en geduw al bij het schoenen en jas aandoen.

'Papa, Pieter noemt me kippepiemel!'

Waar halen die kids die woorden, hij moet verdorie nog vijf worden. En het geduw, getrek en gezeur ging door totdat ze elk naar een einde van de zetel verbannen waren. Op weg naar buiten woedde de gewoonlijke wedstrijd wie-eerst-buiten/binnen-zal-zijn. In de auto kalmeerde het dan maar.

En terwijl vrouwlief nog wat verder haar 3-wekelijkse pluimkes ging slagen met de mensen van de evangelische kerk haalden wij snel frietjes. Een half uurtje later was alles op, Pieter in bed. Nog een half uur later lag ik languit op de zetel en Wouter op het eerste verdiep van zijn stapelbed.

En zoals Pieter me elke elke avond plechtig antwoordt, wanneer ik hem er naar vraag: 'Het was vandaag een leuk dagje!'

Wouters humor... maar ik vind het ook geweldig

2007-01-31T11:57:00.000+01:00

De meningen zijn verdeeld over dit programma, maar hey... ik en Wouter vinden het geweldig en dit is ons stukje universum, dus hier enkele Willy's en Marjetten-filmkes en één keer Tragger Hippy

Recordpoging djoefen verzamelen

De bruiloft met DJ Nico

De Joeri op den bingo

De blauwe madam

2007-01-31T11:33:00.000+01:00

Pieter vergeet nog al eens te plassen.

Wanneer hij achter de PC zit of TV zit te kijken vergeet hij nog al eens hoe dringend het wel is en moet dan crossen om nog boven te geraken, met alle ongelukjes vandien. Of nog erger. Hij wacht zo lang tot de spreekwoordelijke druppel er niet meer bij kan, met 'een druppeltje' in zijn onderbroekje tot gevolg.

Het meest desastreuze gevolg van dit alles is echter dat zijn PC/PlayStation privileges vervallen tot en met volgende dag.

Maar niet zo enkele dagen geleden. Hij kwam de keuken ingerend.

'Papa, ik moet dringend gaan plassen en ik mag niet van de blauwe madam!'
'Huh?'
'Ja, de blauwe madam zegt dat ik niet voorbij mag'
'Wie? Wat? Waar? ... Wanneer?'
Hij trekt me mee aan mijn arm want er is geen tijd te verliezen, enkel privileges.
'Kom, hier!'
Verontwaardigd toont hij me de blauwe madam.
Ik lach, maar stop onmiddelijk als ik zijn ernstig gezicht zie en besef dat dit héél serieus is voor hem.
'Ga maar plassen, ik leg het wel uit nadien. Go go gooooo!'

Hij rent naar boven en is net op tijd. Terug beneden kijkt hij me vragend aan.

'Ok Pieter. Je hebt het inderdaad goed ingeschat. De blauwe madam krijgt 'elentriek' door haar magere lijf, maarrrrr... het is een mopje. Een speciaal mopje om aan uw deur te hangen. Een truukje om mensen buiten te houden. Kijk op de achterkant staat zelfs een gevaarlijke (!) vis die de wacht houdt in plaats van een gevaarlijke hond. Een mopje dus, maar toch goed opgemerkt. Het had inderdaad gevaarlijk kunnen zijn.'

Hij knikt instemmend. Een mopje maar goed ingeschat. Ik zie hem zuchten en denken dat humor nog niet echt aan hem besteed is en gelijk heeft hij. Het is iets dat Wouter nog maar pas onder de knie heeft. Voor hem is er niets leuker dan Tragger Hippy en wijlen Willy's en de Marjetten.

Rilatineloos weekend

2007-01-22T10:01:00.000+01:00

Zaterdag moest/mocht ik werken en was ik pas thuis om 14u en het viel me direct op. Wouter was rilatine vrij!

Mama vertelde me dat hij het eens wou proberen, maar ik moet zeggen een succes was het niet. De incidenten met zijn kleine broer waren niet van de lucht. Het moet eerlijkheidshalve gezegd dat Pieter ook wel een dominant karakter heeft, maar toch... je moet met 2 zijn om te ruziën/ te discussiëren. Niet dat het 'kop in slagende' ruzies zijn, nee, meer van het soort 'ik wil met dat autootje spelen, nee ik wil er mee spelen'.

De relatineloze Wouter lijkt ook meer op een pingpong balletje. Het lijkt wel of zijn voeten nooit stilstaan. Hij springt op en neer, danst over en weer. Misschien had Mohammed Ali ook ADHD?

Zaterdagavond 'mocht' Wouter een beetje vroeger gaan slapen omdat hij het gepresteerd had 45 min te laat te zijn op de tekenschool 's morgens. Meestal is dat een klein drama, maar toch ging het vrij vlot. Straffer nog, hij sliep binnen het half uur, wat extreem snel is voor zijn doen.

Op zondag gaan Wouter en Pieter mee met mama naar een evangelische kerk. Je kan daar moeilijk een hele ochtend op hem zitten vitten, dus zorgden we ervoor dat hij zeker zijn medicijn binnen had. 's Middag rond 16u moest hij dan opnieuw een dosis krijgen. Ook deze keer sloegen we bij wijze van experiment over. Het ging het er iets rustiger aan toe, misschien wel omdat Pieter lang sliep 's middags en hij Play Station mocht spelen.

Wanneer ik dan 's avonds naar de frituur wou vertrekken, vroeg ik of hij zin had om mee te gaan.

"Nee zenne!"
"Ach mama" zei ik om een reactie uit te lokken, "hij doet dat niet graag, meegaan naar de winkel met zijn papa"
"Toch wel. Ik ga mijn schoenen aandoen", antwoordde hij, mij redelijk verbaasd achterlatend.

En hij huppelde mee, jumpte uit de auto, huppelde tot aan de frituur. Daar was het zitten, rechtstaan, terug van één op het ander been. Het wachten op onze 'baksels' viel hem echt zwaar. Terug thuis heeft hij gegeten als een paard.

Ik begin ondertussen een licht vermoeden te krijgen dat zijn overactief gedrag, dat voortkwam uit het medicijnloze weekend leidde tot extra eetlust en een grotere vermoeidheid. En dat laatste niet alleen bij hem!

Na school komt ... huiswerk (of hoe ik het zie)

2007-01-19T08:47:00.000+01:00

Na school komt ... huiswerk schreef mama gisteren op haar blog.

Ze evalueerde niet enkel de situatie, ze formuleerde ook haar wensen of dingen die ze anders wil zien.
Daar we dingen niet altijd op dezelfde manier zien, trok er gisteren binnen ook even een stormwindje het huis door. Wat volgde was een oogjes dicht en snaveltjes toe routine. Hieronder vind je haar wensen met eronder mijn kijk op de situatie.

Dit zijn de dingen die mij(adhd-mama) zijn opgevallen en die ik graag anders wil zien.

1. Na uitdoen van jas en schoenen worden de boekentassen niet onmiddellijk nagekeken op alle overbodige rommel. Alleen de brooddozen gaan eruit. 's Morgens vind ik drankjes, koekjes, papiertjes, prutskes, nieuwsbrief, mededelingen aan de ouders die niet in de agenda zitten...

Ik zie hier 2 scenario's:
* Ik heb tijd: brooddozen worden eruit gehaald door Wouter/Pieter zelf. Wouter moet zijn huiswerk en agenda tonen. Terwijl hij huiswerk maak kijk ik in zijn boekentas, vooral om te zien of hij geen huiswerk 'vergeet'. Drankjes en koekjes blijven zitten aangezien dezelfde er soms wel een week na elkaar blijven inzitten. Rommel en andere kunstwerkjes gaan eruit. Pas een uur later begin ik aan het eten.
* Ik heb geen tijd: Dit is bv het geval woensdag. Van de Speelmolen gaat het rechtstreeks naar de muziekschool. Hij is pas thuis tegen 18u en heeft geen huiswerk bij. Mama komt binnen met hem terwijl papa met het eten bezig is/klaar heeft. NIEMAND neemt de tijd om boekentassen te controleren. Idem voor vrijdag wanneer hij ook geen huiswerk meebrengt.

2. Papa kijkt in het begin niet echt na welk huiswerk er moet gemaakt worden (en tekent dus de agenda pas op 't laatste af). Misschien kan hij beter eerst het huiswerk met Wouter overlopen, zodat die weet hoeveel werk hij heeft. Hij kan zo snel controleren of Wouter begrijpt wat hij moet doen en hoe nauwkeurig dit moet zijn. Indien niet, dan blijft hij er best nog even bij zitten.

Niet dus. Wouter begint aan zijn huiswerk in de auto en doet ev de rest binnen verder. Wanneer we binnen komen wordt Wouter zijn agenda nagekeken en getekend. Ik neem wél de tijd om effe te checken wat en hoeveel hij moet doen. De situatie is totaal anders wanneer mama thuis is. Zij mag dan gerust het heft in handen nemen.

3. De tv staat te blèren terwijl Wouter moeite heeft om zich te concentreren. Je ziet dat het hem bijna hoofdpijn bezorgt. Hij wringt zich in alle bochten om het huiswerk af te krijgen. Dus daarom vind ik dat er geen tv mag zijn alvorens Wouter klaar is met zijn huiswerk. Geen computerspelletjes die lawaai maken. Geen muziek in de keuken. Geen Pieter die aan Wouters speelgoed prutst. De plaats waar Wouter zijn huiswerk maakt moet een muisstille ruimte zijn. We weten dat we Wouter niet in een andere ruimte kunnen zetten, dus dat betekent dat Pieter ofwel gaat rusten in zijn bed, ofwel - stilletjes - met iets van zichzelf speelt. En Pieter is echt wel in staat om dit op te volgen; hij moet alleen weten dat dit echt en altijd van hem verwacht wordt.

Of het nu stil is in huis of niet bepaalt maar in beperkte mate het tempo van Wouter zijn huiswerk. Wouter zit ook niet altijd op een plaats waar hij én de televisie kan zien én de televisie kan horen. Pieter moet er niet voor opdraaien dat Wouter liever naar de muur/plafond/zijn velletjes op zijn armen zit te kijken ipv huiswerk te maken. Soms duurt een klein werkje tot etenstijd. Ik kan Pieter een hoofdtelefoon geven of hem voor de computer parkeren maar hem alles ontzeggen is niet doenbaar en niet eerlijk tov van Pieter.

4. Het huiswerk wordt nu al steeds op juistheid gecontroleerd, maar niet op hoe Wouter het gemaakt heeft. Heeft hij de veronderstelde procedure gevolgd? Heeft hij alle stappen gezet die er gezet moesten worden? Als hij woorden in de woordenboek moet opzoeken, heeft hij dat wel gedaan?

Deels pleit ik hier schuldig. Nochtans weet ik niet altijd wat de opdracht is en wat de te volgen procedure. En zoals ik gisteren al aangaf, wanneer hij de opdracht niet volgt, kan ik het hem altijd laten herdoen, onder supervisie van mama, na het eten!

Proppen

2007-01-18T22:49:00.000+01:00

Huiswerkperikelen

2007-01-17T07:02:00.000+01:00

Gisteren na school was het weer zover. Wouter had meer huiswerk bij dan hij zin had. En dan heb ik het nog niet over de spreekbeurt die hij tegen volgende week moet maken over televisie.

Het begon nochtans veelbelovend. Wouter trekt meestal de deur van de auto aan de schoolpoort nog niet toe of hij haalt zijn huiswerk al boven. Niet dat hij het zo graag doet. Nee, helemaal niet, maar hij heeft ondertussen al geleerd dat het voor papa (!) een noodzakelijk kwaad is. Heel soms en als ik lang boodschappen doe na school is het af tegen de tijd dat we thuis komen.

Zo ook dus gisteren. Het korte stopje aan het 'kippenkraam' (het kraam op het marktplein waar er verschillende aan het spit hangen en ééntje je geld in ontvangst neemt na aankoop!) had ervoor gezorgd dat zijn huiswerk af was. Althans, voor zijn perceptie toch, want die moeilijke laatste die al 2 pogingen had geduurd, had hij maar doorstreept. Voila, fini! Groot was dan ook zijn verwondering dat mama die uitleg niet plausibel vond en hem zei dat die oefening best wel kon overgeschreven worden op de achterkant van het blad en netjes hermaakt, juist deze keer. Verwaardiging, rebellie, sip kijken, allen passeerden ze de revue, maar zonder resultaat mama hield voet bij stuk. Erger. Ze keek gans zijn boekentas na op ander schoolwerk en dat was snel gevonden.

Tegen donderdag moest hij (ik heb het eerlijk gezegd niet echt gevolgd, dus ken ik de opdracht niet echt) een verhaal in stripvorm tekenen/uitwerken. Nu is tekenen helemaal Wouter zijn dada, maar de dwang, het moeten dat er achter zit, wel, het ...reden voor een klein drama. Weer Verwaardiging, rebellie, sip kijken, wenen, roepen...*zucht*

Nu weet Wouter dat papa daarin minder geduld heeft dan mama. Die pakt het allemaal veel pedagogischer aan, maar het zorgt er wel voor dat hij denkt dat hij met mama over zo'n dingen in discussie kan treden om er van af te geraken.

Om een nog langer verhaal kort te maken. Hij heeft getekend, het heeft lang geduurd en na de pianoles en het avondeten heeft hij het afgewerkt. Was hij overtuigd dan? Nee hoor, alleen van het feit dat wanneer het niet klaar was televisie, PC én Playstation op slot bleven. En laat dat nu wel voor voldoende motivatie zorgen, ook al zeggen we dat niet luidop. Hij weet het gewoon al.

Verjaardagsfeestje

2007-01-15T09:53:00.000+01:00

Een heel moeilijke voormiddag was het gisteren voor Wouter. De tikken/meppen die hij zijn, in zijn ogen vervelende, broertje uitdeelde waren niet van de lucht. Al van bij het wakker worden moesten we hem waarschuwen zijn handjes thuis te houden, maar zijn ongenoegen bleek groter te zijn dan de drang om toch maar te luisteren naar papa en mama.

Dat beloofde want in de namiddag moesten we op een verjaardagsfeestje zijn. Wouters (en natuurlijk ook Pieters) neefje was jarig. De mama van dat neefje was de week daarvoor jarig dus waren we uitgenodigd voor het jaarlijks stukje taart.

En het moet gezegd. Wouter heeft zich, tegen de verwachtingen in, perfect gedragen, wat met 2 vierjarigen rond zijn hoofd niet makkelijk moet geweest zijn. Eigenlijk hebben ze zich alle 3 perfect gedragen.

Zelfs toen we thuis kwamen is de avond verder rustig gebleven. Of hoe een geweldig drukke morgend kan eindigen in een rustige dag.

Playmais by Wouter

2007-01-05T00:02:00.000+01:00

www.playmais.com

WSC

2007-01-04T22:41:00.000+01:00

De nieuwjaarsbrieven zijn voorgelezen, de cadeautjes in ontvangst genomen, alle voornemens gemaakt en alle wensen overgemaakt. Het enige wat nu nog rest zijn de solden!

Jaja, de solden komen eerst aan bod bij de papa-blog! Maar dat komt omdat ik iets meer tijd (over) heb dan mama. Nu is het zo dat ik niet meer uitgeslapen geraak na een week vakantie/uitslapen en bijgevolg niet de geduldigste papa ben om mee naar de solden te trekken, maar om hier boven aangehaalde reden reed ik dus toch maar, met beide kids, vandaag om 14u naar 'Waasland Shopping Center'.

'Kijk gasten. Ik ben moe dus ik heb niet veel nodig om boos te worden. Gedraag jullie en jullie kiezen vanavond wat we eten. Gedraag jullie en doe wat ik vraag, wanneer ik het vraag en het zal voor de rest nog een héééél leuke dag worden. Maar, doen jullie niet wat ik vraag, wanneer ik het vraag zal het andersom uitdraaien. Oh, en er kan hier na het shoppen wel een ijsje af, maar NIET voor het einde van de werkzaamheden. Begrepen!?'
'Ja papa'
'Ok, uitstappen mannen, we beginnen er aan'

En terwijl nu iedereen verwacht dat de kids hun voor ogen hebbende pannenkoeken zouden mislopen, moet ik eerlijk toegeven dat het fantastisch ging. Ook al duurde het tot na zessen en moest Wouter eigenlijk al rond vier een rilatine gekregen hebben. ZE WAREN VOOR-BEEL-DIG!

Leuk! Echt! Alleen waren er in het WSC weinig echte solden te rapen in de kinderkleren. Het leuke was NIET afgeprijsd. De leuke truien vond ik enkel in Pieters maat, op één na, waar Wouters gek van was. Moe maar voldaan reden we huiswaarts.

De pannenkoeken waren snel op, zittend voor de TV, Robotboy was er getuige van. De PC-tijd werd snel opgebruikt en het slapen gaan ging ook al perfect. Kortom, zoals Pieter elke avond pleegt te zeggen voor het slapen gaan:'Het was een leuk dagje!'

Overgang

2006-12-31T14:41:00.000+01:00

Een gelukkig nieuwjaar en al wat men een mens kan toewensen voor het komende jaar!

Aan al diegene die hier (regelmatig) langs komen wil ik ook vragen om je verwachtingen en/of goeie voornemens achter te laten als 'reactie'. Als hier minstens 5 reacties verschijnen wi lik zelfs mijn eigen verwachtingen en/of goeie voornemens posten!

Bedankt en tot volgend jaar.

Ze zijn thuis!

2006-12-26T12:19:00.000+01:00

En we zullen het geweten hebben. Twee kids, een negenjarige dominante ADHD-er én een even dominante vierjarige, die druk bezig is zijn plaatsje te verzekeren binnen onze roedel!

De discussies zijn dus niet op één hand te tellen en dat terwijl de kerstdagen anders dicteren. En terwijl we even in verlof gaan voor wat 'peace and quiet'. Voor elk autootje, legoblokje, potlood, wasco, noem maar op wordt hier een gans drama opgevoerd, van 's morgens tot 's avonds. En het gekke is zij worden er niet moe van, wij wel.

Vandaag is van mijn kant her gezeur en het gezaag gedaan. Op de trap gaan zitten is vandaag geen optie niet meer. Vijftien minuten op bed hebben ze beiden al achter de rug, Wouter zelfs een extra 10! Hij had vanuit zijn bovenste verdiep van het stappelbed, zijn broer kunnen raken met een knuffel, met traantjes en verdriet tot gevolg.

We zijn ondertussen al een ontbijt en een Disney film verder en het is hier muisstil. Ik hoor plannen gesmeed worden, speelgoed van hand wisselen en verhaallijnen worden verzonnen, maar ik hoor vooral geen discussies meer.

Heb ik gewonnen? Nee, vast niet! Wanneer Pieter naar zijn middagdutje toe gaat zal het wel terug oplaaien. En wanneer Wouter zijn Rilatine begint uit te werken waarschijnlijk ook. Maar ik lig op de loer. 'Vrede voor iedereen' belooft dit laatste stukje van het oude jaar geen ijdele boodschap te worden. Zelfs niet voor papa en mama!

Music for Life

2006-12-21T08:32:00.000+01:00

Gisteren zaten Wouter en ik in de auto naar de radio te luisteren, naar Studio Brussel. Daar loopt op het moment de actie 'Music for life', de geldinzameling om het landmijnenprogramma van het Rode Kruis te steunen.Toen ik Wouter het doel van het programma uitlegde was hij onmiddellijk mee.

"Waarom geven wij geen centjes, papa?"
"Weet je wat? We zullen zeggen tegen de mensen dat ze dit jaar geen cadeautjes moeten kopen voor Kerst en Nieuwjaar, maar dat ze geld moeten geven. Dan kan je dat aan 'Music for Life' geven. Ja?"
"Ok"
"Hoe? Ok? Echt?"
"Natuurlijk! Wat wil je nu het liefst? Cadeautjes of de mensen helpen die geen benen of armen hebben door die landmijnen?"

Daar zat ik dan zonder woorden. Het goede doel op zich sprak me tot dan maar weinig aan, maar kinderen hebben zo de gift om je als volwassene iets harder te laten nadenken over de dingen des levens. Prachtig ook hoe kinderen, ook al hebben ze nog geen besef van geld, zo vrijgevig kunnen zijn voor het goede doel. Als we allen een beetje kinds kunnen blijven zal deze actie (én het Rode Kruis én de slachtoffers van de landmijnen) er goed bij varen!

Nu nog een goeie 'song' verzinnen.

Is de dag nu nog niet voorbij?

2006-12-19T06:50:00.000+01:00

"Ik heb slecht geslapen deze nacht. IK ben nog moe. En dan geeft de juf nog zo'n eindeloos blad rekenoefeningen mee. Tot HONDERDUIZEND! En dan is papa potverdorie nog moe ook! En die heeft bijna geen geduld en wordt die ook nog eens boos voor niets wanneer mijn verstand niet ziet dat 24.500 x 4 bijna hetzelfde is als 25.000 x 4. En dat moet dan nog makkelijker zijn ook! PPfff, papa is nen toffen tiep, maar vandaag ... Papa, eigenlijk is het beter dat je gewoon verder doet aan je spaghetti, maar ik kan dit echt niet alleen zenne ... *diepe zucht* ... deze oefeningen gingen op school nog zo lekker! En waarom moet ik ze vandaag allemaal maken? Waarom heeft de juf geen kruisjes gezet. Kruisjes zijn veel leuker. Tekenen, dat is nog leuker. Straks ga ik een tekening maken van Ridge Racer. En één van Ben 10. En één van Samurai Jack. Samurai Jack da's nen toffen. IK wou dat ik ook ne samurai was, dan zou ik met mijn zwaard de koppen afhakken van alle boeven. Of misschien ze gewoon een beetje prikken en in de gevangenis gooien en ... oei papa komt hier weer afgestormd uit de keuken. Euh...24.500 x 4 is ...."

"Miljaarde hé. Zit die kleinen hier weer naar't plafond te staren. Die heeft geen fut meer. En ik ook al niet. Wakker van 5u deze morgen, gewerkt, gerushed om in die kliniek te geraken, terug naar huis, kids afhalen, naar de beenhouwer en de bakker, ppffff. Al een geluk dat ik voor spaghetti heb gekozen. Als ik nu nog 'pattaten' moet schillen, groenten zoeken in de diepvries, vlees bakken. Ik mag er niet aan denken. En dan die kleine nog pushen om wat verder te doen! KOMAAN, 25.000 x4? Dat moet je kunnen. En 89.000 min één tienduizendtal. Dat is zo makkelijk als 2-1! Shit, mijn gehakt bakt aan!"

"89.000 min één tienduizendtal? Euh... Samurai Jack zou het in stukken kappen. Oh...en dan moet ik straks nog eens naar die muziekschool. Ik ben hees en ik moet vast en zeker alleen zingen van de juf omdat ik al zoveel afwezig was de laatste tijd. Die zeurde daar ook over de laatste keer tegen papa. En wanneer is er dan nog tijd om wat te spelen? En ....ai... daar komt weer ene met een boos gezicht uit de keuken."

"Wouter, maak je de rest morgen ofzo? Je hebt er echt het hoofd niet voor vandaag. En ik nog minder. Ik zal wel iets in je agenda schrijven voor de juf. Ok?"

"Ok". "Yesss.. .spelen! Weg met die rotoefeningen. Wat? Nu al aan't tafel? Snel eten om op tijd in de muziekschool te zijn? Shit! Ach...ik kan nog altijd wat spelen erna. En ik heb nog een uurtje computertijd!"

Ik wil niet naar de tekenschool

2006-12-16T10:32:00.000+01:00

"Ik wil niet naar de tekenschool", zegt Wouter als hij tegen me kruipt in bed.

We hadden de dag daarvoor met beide kids afgesproken dat ze tot 7u30 in bed moesten blijven, ze dan konden spelen in hun kamer tot 8u en dan eerst langs ons kwamen om toestemming te vragen, om naar beneden te mogen gaan eten en daarna spelen. Het eten moest zonder televisie kijken zijn, want anders komt van dat eerste niets in huis.

Ik hoorde ze dan ook al rond 7u30. Ze bleven zelfs op hun kamer tot 8u30. Ook het langskomen ging perfect. Dé reden waarom Wouter moet langskomen, los van het feit dat hij anders stiekem naar beneden sluipt, is omdat hij dan onmiddelijk zijn pilletje krijgt. Dat pilletje is tijdens het weekend Rilatine MR, de rilatine met vertraagde afgifte, want tijdens de schoolweek krijgt hij Concerta. Stuur ik hem naar beneden met de opdracht 'neem je pilletje, eet, en pas dan mag je spelen' mag ik er vergif op nemen dat wanneer ik beneden kom hij zonder ontbijt TV zit te kijken, de rest gewoon vergeten. Dus, eerst langskomen.

Om 8u30 kwamen ze dus langs. Wouter kreeg zijn pilletje en ze gingen beide naar beneden eten. Tegen 9u bel ik dan naar beneden (van de ene draadkoze handset naar de andere!) en zeg tegen Wouter dat hij zich moet klaarmaken voor de tekenschool. Hij komt naar boven en met hangende schouders kruipt hij naast me in bed.

"Ik wil niet naar de tekenschool", zegt Wouter.
"Waarom niet?"
"De juf zegt dat ik de beste tekenaar ben én de beste knutselaar én het meeste zelf uitvind en dat vind ik niet leuk. Anderen krijgen geen complimentjes meer en daarom wil ik niet gaan. Ik zit ook wel in met de anderen hoor!"
"Dan zal ik aan de juf vragen om je wat minder complimenten te geven en de anderen wat meer."
"En ik heb daar ook geen vrienden. Vorige jaar had ik nog iemand van mijn school, maar die volgt nu gitaarles op dat moment. Vorige week heeft mij nog iemand gebokst en dat deed pijn en wanneer ik het tegen de juf zei zegt ze enkel dat hij het niet meer mag doen. Ge wilt toch niet dat ik met twee blauwe ogen terug naar huis kom?"
"En als je nu eens zegt tegen de juf dat je naar huis gaat als ze je blijven pesten of pijn doen?"
"Dat helpt niet, dan zegt ze dat ik dat maar moet doen."

De kleine nuance hier is dat ik de juf al verschillende jaren goed ken. Hij is inderdaad wegens zijn ongelooflijk creatief brein, één van haar favorieten. Ze vertelt ons telkens we haar zien hoe goied hij het wel doet. Ze is een ongelooflijk lief mens met een geweldige feeling voor kinderen. Dat ze enkel Wouter complimenten geeft is dan ook maar Wouters' perceptie van de feiten. Dat ze niet ingrijpt bij pesten of baldadigheden is al helemaal niet waar. Met zachte hand regeert ze haar klas. Alles gebeurt zoals zij het zegt en wanneer ze het zegt. En aangezien de meesten al jaren bij haar in de klas zitten, moet ze niet te veel instrukties geven.

De rilatine die Wouter pas 30 minuten binnen heeft heeft de chaos in zijn hoofd duidelijk nog niet op orde gebracht.

"Kijk", zeg ik "denk er eerst nog eens goed over na of je gaat of niet, je mag binnen 2 minuten zelf kiezen. Maar als je er voor kiest om thuis te blijven besef dan goed dat wanneer ik beneden kom de televisie af gaat én er geen computer of playstation gespeeld word."

Twee minuten stilte later vraag ik, "En? Wat heb je beslist?" Hij springt gezwind uit bed. "Ik ga! Maar liever niet met de fiets. Doe jij me even weg?" "Tuurlijk, het lijkt ook maar guur weer."

Nieuwsgierig vraag ik hem waarom hij van gedacht veranderde. De Play Station/PC/TV vrije voormiddag lijkt me daar niet vreemd aan.

"Ze hebben daar grotere bladen om op te tekenen".
"Niet vanwege geen computer of TV?" "Nee, niet echt"
"Is er echt geen andere speciale reden? Het doet er niet toe wat de reden is hoor. Soms willen we gewoon weten waarom je dingetjes zegt of denkt. Soms willen we eens meekijken in je gedachten."
"Ik weet het eigenlijk niet", zegt hij.

Was het de rilatine die hem de dingen in perspectief deed zien, in zijn juist context? Wie weet? Hij in ieder geval niet, ik nog minder. Feit is dat hij nu aan't doen is wat hij graag doet én Pieter ook rustig zit te spelen en tekenen.